1061-IPTPP3.4512.422.2016.2.OS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 17 lipca 2016 r. (data wpływu 28 lipca 2016 r.), uzupełnionym pismem z dnia 15 sierpnia 2016 r. (data wpływu 22 sierpnia 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług sprzedaży działki – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 28 lipca 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług sprzedaży działki. Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismem z dnia 15 sierpnia 2016 r. (data wpływu 22 sierpnia 2016 r.) w zakresie doprecyzowania opisu sprawy, pytania oraz własnego stanowiska. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawczyni prosi o zinterpretowanie i odpowiedź w Jej sprawie, czy w przypadku Wnioskodawczyni zostanie Ona obciążona podatkiem od towarów i usług. W roku 1989 rodzice przekazali Wnioskodawczyni gospodarstwo rolne o powierzchni 1 hektar 23 ary oraz część domu. Rodzice zmarli w roku: mama 2010, tata 2013. Wnioskodawczyni ma siostrę, która upomniała się o zachowek po zmarłych rodzicach. Sąd Rejonowy w … nakazał ugodę w prawie zachowku i spłatę na rzecz siostry Wnioskodawczyni kwoty 150000 zł (sto pięćdziesiąt tysięcy złotych). W międzyczasie w UM w … – nastąpiła zmiana planu zagospodarowania przestrzennego i w miesiącu 09.2015 r. nastąpiło przekształcenie pola ornego na działki przeznaczone pod budowę. Siostra Wnioskodawczyni domaga się spłaty przyznanej jej kwoty do końca 2016 r. w innym przypadku zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne. Wnioskodawczynie jest wdową w wieku 71 lat, ma niską emeryturę w wysokości 972 zł (netto) miesięcznie i z trudem utrzymuje siebie i stale pogarszający się stan domu, w którym mieszka. Wnioskodawczyni nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, jej jedyny dochód to emerytura. W związku z zaistniałą sytuacją, żeby uniknąć postępowania egzekucyjnego Wnioskodawczyni jest zmuszona dokonać sprzedaży działek. Wnioskodawczyni informuje, że w marcu 2016 roku sprzedała już jedną działkę za kwotę 75 tys. złotych, którą przekazała siostrze na rzecz częściowej spłaty. W obecnej chwili Wnioskodawczyni otrzymuje wezwania do pełnej spłaty zasądzonej kwoty. W związku z faktem sprzedaży działek Urząd Miasta w … nałożył na Wnioskodawczynię podatek w wysokości 30% różnicy wartości działek jako podatek planistyczny. Wnioskodawczyni jest więc zmuszona pozyskać kwotę na sprzedaży działek, żeby móc spłacić siostrę i Urząd Miasta, aby ten koszmar się zakończył. Urząd Skarbowy w … nie jest w stanie udzielić Wnioskodawczyni jednoznacznej odpowiedzi w sprawie. Wnioskodawczyni prosi o w miarę szybką odpowiedź w swojej sprawie, czy grozi Wnioskodawczyni obciążenie podatkiem 23% od towarów i usług, jeżeli sprzeda działki na rzecz spłaty siostry zgodnie z nakazem sądowym. W uzupełnieniu Wnioskodawczyni wskazała: Przedmiotem sprzedaży będzie działka nr 138/14 o pow. 0,0672 ha mieszcząca się w ... gm. ... woj. .... Wnioskodawczyni występowała o przekształcenie działki ornej na przeznaczoną pod budowę i poniosłam w tym celu koszty. Wnioskodawczyni nie zamierza wprowadzać żadnych czynności w celu uatrakcyjnienia niniejszej działki. Wnioskodawczyni nie udostępniała odpłatnie działki na rzecz podmiotów trzecich. Działka jest niezabudowana i nieuzbrojona. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy w wyżej przedstawionej sytuacji Wnioskodawczyni będzie zmuszona opłacić podatek od towarów i usług przy sprzedaży działki? Zdaniem Wnioskodawczyni, w związku, że nie jest płatnikiem VAT i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, Wnioskodawczyni zamierza sprzedać działki w celu spłaty siostry zgodnie z nakazem sądowym, z którego Wnioskodawczyni nie będzie czerpać dochodu, natomiast siostra zostanie obciążona podatkiem dochodowym. Wnioskodawczyni nie zamierza i nie nabyła działek w celach inwestycyjnych, tylko odziedziczyła po rodzicach. Wnioskodawczyni sprzedaje swój prywatny majątek, żeby skończyć zaistniałą sprawę. Wnioskodawczyni uważa, iż w jej sytuacji nie powinna zostać obciążona dodatkowym podatkiem od towarów i usług. W uzupełnieniu Wnioskodawczyni wskazała, iż nie powinna płacić podatku od towarów i usług, ponieważ przedmiotem sprzedaży jest jej własny majątek odziedziczony po rodzicach. Wnioskodawczyni nie nabyła działek w celach inwestycyjnych. Działki musi sprzedać, by spłacić zachowek na rzecz siostry. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Przez towary – na mocy art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W świetle zatem ww. przepisów, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Należy podkreślić, że opodatkowanie podatkiem od towarów i usług będzie miało miejsce wówczas, jeżeli spełnione zostaną przesłanki o charakterze przedmiotowym, tj. wystąpi czynność podlegająca opodatkowaniu w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 ustawy i podmiotowym, tj. gdy czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zostanie dokonana przez osobę (lub jednostkę organizacyjną) będącą podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, działającą w takim charakterze. Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – na mocy art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma na tyle uniwersalny charakter, że pozwala na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Zatem każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży w tym przypadku nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej. Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Właściwe zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W kontekście powyższych wyjaśnień, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest również, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu sprawy Wnioskodawczyni w celu dokonania sprzedaży gruntu podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Natomiast okoliczność podjęcia m.in. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż działek była sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia z dnia 15 września 2011 r. TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. Z tezy powyższego orzeczenia wynika m.in., że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego nie wynika taka aktywność Zainteresowanej, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Jak wskazano we wniosku, rodzice przekazali Wnioskodawczyni gospodarstwo rolne. Wnioskodawczyni nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, jej jedyny dochód to emerytura. Wnioskodawczyni nie zamierza wprowadzać żadnych czynności w celu uatrakcyjnienia niniejszej działki. Wnioskodawczyni nie udostępniała odpłatnie działki na rzecz podmiotów trzecich. Działka jest niezabudowana i nieuzbrojona. Powyższe wskazuje, że Zainteresowana nie podjęła działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami. Zatem, należy uznać, że Zainteresowana dokonując sprzedaży działki, nie będzie działać w charakterze podatnika, a czynność ta nie będzie nosiła znamion działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Sprzedaż ta będzie stanowiła zwykłe wykonywanie prawa własności. Skutkiem powyższego, transakcja zbycia przez Zainteresowaną przedmiotowej działki, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Mając na uwadze obowiązujące przepisy oraz opis sprawy należy stwierdzić, że sprzedaż działki, należy uznać jako czynność niemieszczącą się w definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym sprzedaż ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zainteresowana w związku z tą dostawą będzie korzystać z przysługującego jej prawa do rozporządzania prywatnym majątkiem i nie będzie działała w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.