1462-IPPB1.4511.1071.2016.1.AM

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późń. zm.) oraz § 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r, poz 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 18 października 2016 r. (data wpływu 21 października 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu najmu mieszkania oraz wydatków na media – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 21 października 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu najmu mieszkania oraz wydatków na media. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca 15 października 2014 roku założył jednoosobową działalność gospodarczą. Siedziba firmy znajduje się w X.. Zdarzenia gospodarcze związane z ta działalnością ewidencjonuje w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Działalność Wnioskodawcy polega na świadczeniu usług informatycznych związanych z oprogramowaniem. Wobec trudnej sytuacji gospodarczej Wnioskodawca został zmuszony do szukania kontrahentów poza miejscem zamieszkania. Możliwość pracy w swoim zawodzie Wnioskodawca znalazł w Y... X. jest oddalony od Y. o 100 km. Praca ta jest ściśle związana z kwalifikacjami Wnioskodawcy i jest wykonywana w siedzibie kontrahenta. Wnioskodawca ma podpisaną umowę o świadczenie usług informatycznych. Zawarta umowa wiąże się z koniecznością codziennej pracy w miejscu siedziby kontrahenta i nie ma możliwości aby wykonywać jej zdalnie. Aby ograniczyć koszty związane z dojazdami, co w tym przypadku byłoby niemożliwe ze względu na terminową i codzienną pracę Wnioskodawca chce wynająć mieszkanie w Y.. Podstawa comiesięcznej zapłaty za wynajem tego mieszkania byłaby umowa najmu. W mieszkaniu w ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca mógłby korzystając z własnego sprzętu wykonywać zlecenia dla innych podmiotów gospodarczych. Pismem z dnia 29 grudnia 2016 r. ( data wpływu 30 grudnia 2016 r.) Wnioskodawca sprecyzował oraz przedstawił własne stanowisko w zakresie pytania oznaczonego Nr 2. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania. Czy wydatek poniesiony na wynajęcie mieszkania w W. i media (prąd, gaz) gdzie znajduje siedziba głównego kontrahenta, może być w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę traktowany jako koszt uzyskania przychodu? Czy w 100% wydatki mogą być zaliczone jako koszty uzyskania przychodu. Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki ponoszone na cele mieszkaniowe w Y., w której znajduje się siedziba głównego kontrahenta mogłaby być traktowana jako koszt uzyskania przychodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wydatki za wynajem mieszkania mogą być w 100% zaliczone jako koszty uzyskania przychodu. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2032), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty. Przy czym związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodu. Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki: musi pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, nie może znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, musi być właściwie udokumentowany. Do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej spełniających powyższe kryteria nie można jednak zaliczyć wydatków osobistych osoby prowadzącej działalność gospodarczą. Podkreślenia wymaga, że o tym co jest celowe i potrzebne, czyli racjonalnie uzasadnione w prowadzonej działalności decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa zatem obowiązek wykazania, że określony wydatek spełnia ustawowe kryteria uznania go za koszt uzyskania przychodu, t.j. w szczególności obowiązek wykazania związku kosztów z działalnością gospodarczą, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika m.in., iż Wnioskodawca założył jednoosobową działalność gospodarczą z siedzibą w mieście X. Jego działalność polega na świadczeniu usług informatycznych związanych z oprogramowaniem. Wobec trudnej sytuacji gospodarczej został zmuszony do szukania kontrahentów poza miejscem zamieszkania. Możliwość pracy w swoim zawodzie znalazł w miejscowości Y (znajdującej się 100 km od miasta X). Świadczenie usług wiąże się z koniecznością codziennej pracy w miejscu siedziby kontrahenta (nie ma możliwości, aby wykonywać ją zdalnie). W celu ograniczenia kosztów związanych z dojazdami, które w tym przypadku byłoby niemożliwe ze względu na terminową i codzienną pracę, Wnioskodawca zmuszony był wynająć mieszkanie w miejscowości Y, z którego może również wykonywać zlecenia na rzecz innych podmiotów. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że do wydatków na wynajem mieszkania oraz media - dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej znajdują zastosowanie postanowienia art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z wniosku wynika, że wynajęcie mieszkania będzie związane ze świadczeniem usług w miejscowości oddalonej od miejsca zamieszkania i siedziby działalności Wnioskodawcy co uzasadnia przyjęcie, że wydatki z tego tytułu spełniają kryterium celowości, o którym mowa w tym przepisie. Wobec tego wydatki te w pełnej wysokości mogą stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Zwraca się jednakże uwagę na konieczność właściwego udokumentowania wskazanych we wniosku wydatków. Należy zaznaczyć, że zgromadzone dowody nie mogą się przy tym ograniczać wyłącznie do faktur lub rachunków wystawionych przez właściciela przedmiotowego mieszkania, który wynajmuje Wnioskodawca, stwierdzających jedynie wysokość poniesionych przez niego wydatków z tytułu wynajmu tego mieszkania. Niezbędnym jest również posiadanie dowodów, świadczących o wykonanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej usługach wymagających pobytu w miejscowości, w której podatnik wynajął mieszkanie, umożliwiających w sposób bezsporny ustalenie związku przyczynowo-skutkowego poniesionych wydatków z uzyskanymi przychodami, a ponadto potwierdzających racjonalność poniesionych wydatków. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Administracji Skarbowej w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.