2461-IBPB-2-2.4511.1025.2016.1.AK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) oraz § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. poz. 643) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów, stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z 25 sierpnia 2016 r. (data otrzymania 30 sierpnia 2016 r.), uzupełnionym 10 listopada 2016 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. w zakresie możliwości dochodzenia zwrotu zaliczek na podatek dochodowy wpłaconych w Polsce i ustalenia beneficjenta tego zwrotu – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 30 sierpnia 2016 r. otrzymano ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. w zakresie możliwości dochodzenia zwrotu zaliczek na podatek dochodowy wpłaconych w Polsce i ustalenia beneficjenta tego zwrotu. W związku z brakami formalnymi stwierdzonymi we wniosku, pismem z 19 października 2016 r. Znak: 2461-IBPB-2-2.4511.830.2016.1.AK, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Uzupełnienia dokonano 10 listopada 2016 r. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest pracownikiem firmy X Polska S.A., z siedzibą w Polsce, przydzielonym do pracy w Oddziale nr 2 również na terytorium Polski. W latach 2012-2015 Wnioskodawca pracował we Francji i Holandii: na podstawie umowy o oddelegowaniu (zawartej 8 lutego 2012 r.), począwszy od 13 lutego 2012 r. został oddelegowany do pracy dla X S.A. (z siedzibą w Paryżu), a zaraz po zakończeniu powyższego odddelegowania od razu (nie wracając do Polski), na podstawie umowy od oddelegowaniu (zawartej 1 sierpnia 2013 r.), począwszy od 1 sierpnia 2013 r. został oddelegowany do pracy dla Y (z siedzibą w Amsterdamie). Umowa o oddelegowaniu do pracy dla Y przewidywała różne formy wynagrodzenia, świadczeń, zwrotu kosztów, dopłat i zasiłków, które w tej umowie figurowały jako kwoty netto. Umowa ta przewidywała również dodatkowe zobowiązanie, jak niżej: „Artykuł 8 – Dodatkowe zobowiązanie 8.1 Pracodawca zagwarantuje wypłatę podanych kwot i dodatków będących kwotami netto. 8.2 Ze względu na fakt, iż elementy wynagrodzenia i dodatków przyznanych pracownikowi składające się na dochód w rozumieniu prawa o podatku dochodowym od osób fizycznych będą podlegać opodatkowaniu i składkom ubezpieczeniowym (na instytucję ubezpieczeń społecznych), Pracodawca przygotuje odpowiednie wyliczenia w odniesieniu do kwot podstawowych (ubruttowienie). 8.3 Ze względu na fakt, że pracownik będzie składał roczne zeznanie podatkowe w Holandii, Strony ustalają co następuje: pracownik jest zobowiązany do dostarczenia Pracodawcy informacji na temat podatku i uzyskanych dochodów w odniesieniu do obecnego oddelegowania w Holandii. Kopie wszelkich dokumentów wysyłanych przez holenderskie organy podatkowe zostaną przesłane do pracodawcy, doradcy podatkowego oraz X; w przypadku, gdy suma podatku do zapłaty w Holandii będzie wyższa niż kwoty zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w Polsce, jakie w ciągu roku zostaną przekazane pracownikowi, Pracodawca pokryje różnicę w sposób ustalony przez Strony”. Pracodawca (X Polska S.A.) zgodnie z powyższym zobowiązaniem wypłacał Wnioskodawcy wszystkie elementy wynagrodzenia i dodatków w kwotach netto oraz „ubruttawiał je” regulując w Polsce stosowne kwoty, m.in. na ubezpieczenia oraz zaliczki na podatek dochodowy. Jednocześnie firma Y (do której Wnioskodawca był oddelegowany) przygotowywała dla holenderskich organów podatkowych „dodatkowe paski płacowe” oraz (na podstawie sumy wszystkich dochodów Wnioskodawcy raportowanych jej bezpośrednio przez X Polska S.A.) również „ubruttowiała” pensję Wnioskodawcy (wszystkie jej elementy), regulując bezpośrednio w imieniu Wnioskodawcy w Holandii stosowne kwoty zaliczek oraz podatków od dochodów. Wnioskodawca zaznaczył, że nie posiada i nie posiadał z firmą Y żadnej bezpośredniej umowy o pracę i żadne wynagrodzenie nie zostało Wnioskodawcy przez nią wypłacone. Szczegóły dotyczące kwot (za lata): Tabela – załącznik PDF W uzupełnieniu wniosku, w odniesieniu do lat 2013-2015, wskazano, że: w ww. okresie Wnioskodawca miał i mam tytko i wyłącznie obywatelstwo polskie, nigdy nie był obywatelem Holandii; odpowiedź na pytanie: w którym kraju w ww. okresie Wnioskodawca zamieszkiwał na stałe: w Polsce czy w Holandii nie jest jednoznaczna i zależy od definicji stałego zamieszkania – fizycznie przez zdecydowaną większość czasu Wnioskodawca przebywał w Holandii (wraz z żoną i córką) – szczegóły w punktach c) i d) poniżej; najbliższa rodzina Wnioskodawcy, tj. żona i córka przebywały z Wnioskodawcą w Holandii. Tam też byli zarejestrowani oficjalnie przez urząd holenderski, wynajmowali dom, uprawiali hobby, mieli konto bankowe, ubezpieczenie, zabrali także zdecydowaną większość swojego majątku ruchomego. Jednocześnie w Polsce małżonkowie mieli niemal całą dalszą rodzinę oraz większość przyjaciół/znajomych. Przez okres przebywania w Holandii byli w Polsce sporadycznie. W Polsce mieli cały czas nieruchomości (a żona Wnioskodawcy kredyt), konta bankowe, ubezpieczenia oraz część ruchomości. Cały czas Wnioskodawca był zatrudniony przez X Polska S.A., jednak oddelegowany do pracy w Holandii; w ww. okresie Wnioskodawca zazwyczaj przebywał w Holandii. W 2013 r. spędził w Polsce 10 dni, w 2014 r. – 25 dni. W 2015 r. spędził w Holandii wszystkie 120 dni poprzedzające jego powrót do X Polska S.A. w dniu 1 maja 2015 r.; w 2014 r. Wnioskodawca przebywał na terytorium Holandii ok. 319 dni (25 dni w Polsce, a pozostały czas to prywatne wyjazdy z Holandii do innych krajów oprócz Polski); w 2015 r. Wnioskodawca przebywał na terytorium Holandii 120 dni, czyli wszystkie do czasu powrotu do X Polska S.A. w dniu 1 maja 2015 r.; według wiedzy Wnioskodawcy w ww. okresie X Polska S.A. nie posiadała w Holandii zakładu lub stałej placówki w rozumieniu art. 5 konwencji z dnia 13 lutego 2002 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu; ze względu, że odpowiedź na powyższe pytanie brzmiała „nie”, to odpowiedź pytanie o to czy wynagrodzenie Wnioskodawcy we wskazanym okresie było ponoszone przez ww. zakład lub placówkę jest bezzasadne; Wnioskodawcy wydaje się, że bezpośrednią odpowiedzialność i ryzyko związane z wynikami pracy Wnioskodawcy ponosiło przede wszystkim Y (ze względu na powiązania właścicielskie pomiędzy X/Y pośrednio również X); to przełożony z Y zlecał Wnioskodawcy codzienne obowiązki – na Y spoczywał obowiązek instruowania Wnioskodawcy w związku z wykonywaną praca; prace wykonywane były w miejscu znajdującym się pod kontrolą i odpowiedzialnością użytkownika (tj. Y) – to siedziba Y w Amsterdamie; Wnioskodawca nie posiada wiedzy czy wynagrodzenie podmiotu, do którego został oddelegowany jako siła robocza obliczane było na podstawie czasu wykorzystanego na pracę lub na podstawie jakiegoś związku między jego wynagrodzeniem a pracą Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie posiada wiedzy i dostępu do rozliczeń bezpośrednich oraz stosownych porozumień pomiędzy X Polska S.A. i Y. Z tego co przekazano Wnioskodawcy ustnie informacje oraz koszty osobowe związane z umową oddelegowania powinny być przesyłane przez X Polska S.A. bezpośrednio do Y. to Y dostarczał wszelkie narzędzia, materiały itp.; przedmiotem uzgodnienia było, że to Wnioskodawca został oddelegowany do pracy w Y. Oddelegowanie do Y było poprzedzone oddelegowaniem Wnioskodawcy do macierzystej spółki X we Francji. Podczas tego oddelegowania Wnioskodawca zgłosił chęć kontynuacji oddelegowania do innego projektu – wybór padł na Y. X Polska S.A. wyraził zgodę na taką kontynuację, a osoba Wnioskodawcy, po rozmowie z menadżerami w Y została zaakceptowana; na wniosek X Polska S.A. Wnioskodawca złożył 30 września 2013 r. „Wniosek o obliczanie i pobieranie w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy o obliczanie i pobieranie od wynagrodzenia za 10.2013 zaliczki na podatek dochodowy od dochodów ze stosunku pracy zgodnie z art. 32 ust. 6 ustawy o PDOF”; ze względu na to, że podatek ten płacony był przez Y w imieniu Wnioskodawcy, to w zeznaniach podatkowych składanych w Polsce za wskazane okresy (tj. lata 2013, 2014 i 2015 r.) Wnioskodawca wykazywał zaliczki wpłacane bezpośrednio przez Y do urzędów holenderskich, jako podatek zapłacony za granicą w PIT/ZG, w części C1, w wierszu 1, komórce 10; ze względu na to, że podatek płacony był przez Y w imieniu Wnioskodawcy, to w zeznaniach podatkowych składanych w Polsce za wskazane okresy (tj. za lata 2013, 2014 i 2015 r.) Wnioskodawca odliczał kwoty podatku zapłaconego bezpośrednio przez Y do urzędów holenderskich. Za każdym razem zeznanie Wnioskodawcy podlegało kontroli US. Podczas kontroli za 2014 r. Wnioskodawca dokonał jednak korekty, ze względu na to, że do chwili złożenia zeznania rozliczenia podatków w Holandii nie zostały całkowicie zakończone; co do zasady powinno być tak, że zaliczki wpłacane bezpośrednio przez Y do urzędów holenderskich dotyczyły tego samego dochodu za pracę najemną, od którego w Polsce X Polska S.A. również odprowadzała zaliczki na podatek dochodowy. Jak już Wnioskodawca informował firma Y przygotowywała dla holenderskich organów podatkowych „dodatkowe paski płacowe” (na podstawie sumy wszystkich dochodów Wnioskodawcy raportowanych jej bezpośrednio przez X Polska S.A.). Y „ubruttawiała” pensję Wnioskodawcy według przepisów holenderskich. Y kontaktowało się jednak w sprawie wszelkich kwot bezpośrednio z X Polska S.A. To obie firmy w drodze bezpośredniego porozumienia informowały się i rozliczały, bez udziału Wnioskodawcy; według wiedzy Wnioskodawcy przekazywanej mu przez Y oraz doradcę podatkowego w Holandii to Y finansowało zaliczki do urzędów holenderskich. Wnioskodawca nie ma wiedzy na temat ewentualnych następczych rozliczeń pomiędzy X Polska S.A. oraz Y. Y kontaktowało się jednak w sprawie wszelkich kwot bezpośrednio z X Polska S.A. To obie firmy w drodze bezpośredniego porozumienia informowały się i rozliczały, bez udziału Wnioskodawcy. W związku z powyższym stanem faktycznym zadano następujące pytania. Czy zaliczki wpłacane bezpośrednio przez Y do urzędów holenderskich powinny być wykazywane przez Wnioskodawcę w Polsce jako dochód dodatkowy? Jeśli odpowiedź na pytanie nr 1 jest twierdząca, tzn. że kwoty te stanowią dochód Wnioskodawcy, w której pozycji formularza PIT-36 powinny być one wykazywane? Czy ta część z zaliczki na podatek dochodowy wpłacona w Polsce przez X Polska S.A. za pracę wykonywaną w Holandii podlega zwrotowi? Jeśli odpowiedź na pytanie nr 3 jest twierdząca, tzn. zaliczka na podatek dochodowy wpłacona w Polsce za pracę wykonywaną w Holandii podlega zwrotowi kto jest beneficjentem tego zwrotu? Ad. 1 Zdaniem Wnioskodawcy, zaliczki wpłacane bezpośrednio przez Y do urzędów holenderskich nie powinny być wykazywane przez Wnioskodawcę w Polsce jako dochód dodatkowy, ponieważ w PIT-36 wykazuje się dochody wypłacone przez zakład pracy (w przypadku Wnioskodawcy to X Polska S.A. – z firmą Y nie wiąże Wnioskodawcy żadna umowa, nigdy nie otrzymał z Y żadnego wynagrodzenia). Ad. 2 Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie odpowiedzi na pytanie 1 – odpowiedź na pytanie 2 jest bezprzedmiotowa. Ad. 3 Zdaniem Wnioskodawcy, ta część z zaliczki na podatek dochodowy wpłacona w Polsce przez X Polska S.A. za pracę wykonywaną w Holandii podlega zwrotowi. Ad. 4 Zdaniem Wnioskodawcy, beneficjentem zwrotu może być tylko podatnik, czyli Wnioskodawca. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Niniejsza interpretacja zawiera ocenę stanowiska Wnioskodawcy wyłącznie w zakresie dotyczącym możliwości dochodzenia zwrotu zaliczek na podatek dochodowy wpłaconych w Polsce w i ustalenia beneficjenta tego zwrotu (pytania oznaczonego we wniosku nr 3 i 4). Ocena stanowiska w zakresie dochodów z pracy w Holandii (pytania oznaczonego we wniosku nr 1 i 2) została zawarta w odrębnej interpretacji. Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w latach 2013-2015 – osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej. Płatnicy, o których mowa w art. 31 i art. 33-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a (art. 38 ust. 1 ww. ustawy). Na podstawie art. 32 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – zakład pracy nie pobiera zaliczek na podatek dochodowy od dochodów uzyskanych przez pracownika z pracy wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem że dochody te podlegają lub będą podlegać opodatkowaniu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na wniosek podatnika zakład pracy pobiera zaliczki na podatek dochodowy, stosownie do przepisów ust. 1-5, z uwzględnieniem art. 27 ust. 9 i 9a. W omawianej sprawie Wnioskodawca złożył w zakładzie pracy „Wniosek o obliczanie i pobieranie w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy o obliczanie i pobieranie od wynagrodzenia za 10.2013 zaliczki na podatek dochodowy od dochodów ze stosunku pracy zgodnie z art. 32 ust. 6 ustawy o PDOF”. Tym samym zakład pracy pobierał zaliczki na podatek dochodowy w latach 2013-2015 za pracę wykonywaną w Holandii. Wątpliwość Wnioskodawcy budzi fakt czy ta część z zaliczki na podatek dochodowy wpłacona w Polsce przez E… Polska S.A. za pracę wykonywaną w Holandii podlega zwrotowi a jeśli tak, to kto jest beneficjentem tego zwrotu. Wyjaśnić zatem należy, że organ podatkowy tylko na podstawie art. 77a ustawy Ordynacja podatkowa może na wniosek podatnika dokonać zwrotu nadwyżki wpłaconych kwot zaliczek przed powstaniem nadpłaty (tj. przed złożeniem zeznania). Jest to forma swoistej ulgi w spłacie podatków dochodowych, polegająca na wcześniejszym zwrocie nadwyżki faktycznie wpłaconych zaliczek. Zatem w trakcie roku podatkowego można wystąpić o zwrot nadwyżki (a nie nadpłaty) wpłaconych zaliczek. Takie rozwiązanie przewiduje art. 77a Ordynacji podatkowej. Zauważyć należy, że wpłacane w trakcie roku zaliczki na podatek dochodowy stanowią formę stopniowego poboru należności podatkowej. Po zakończeniu roku podatkowego w składanym rocznym zeznaniu podatkowym uwzględnia się kwoty wpłaconych zaliczek, gdzie kwota tych zaliczek pomniejsza kwotę podatku od dochodu za cały rok podatkowy. Wówczas jeżeli wystąpi różnica między kwotą uiszczonych zaliczek a zobowiązaniem podatkowym, to stanowić ona będzie nadpłatę. Jednakże fakt jej istnienia można stwierdzić dopiero po zakończeniu roku podatkowego oraz złożeniu zeznania o wysokości osiągniętego dochodu i wysokości należnego od niego podatku. Zgodnie bowiem z art. 73 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej – nadpłata powstaje z dniem złożenia zeznania rocznego – dla podatników podatku dochodowego. Wówczas nadpłata ta wynikająca ze złożonego przez podatnika rocznego rozliczenia podatku podlega zwrotowi w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania (art. 77 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej). Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa – za nadpłatę uważa się m.in. kwotę podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej. W myśl art. 75 § 1 ww. ustawy – jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Podatnik, kwestionujący zasadność pobrania przez płatnika zaliczki albo jej wysokość, może więc złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty ale dopiero po dokonaniu rozliczenia rocznego. Wnioskodawca na podstawie art. 32 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych złożył wniosek aby X Polska S.A. pobierała zaliczki na podatek dochodowy. W takiej sytuacji nie można stwierdzić, że zaliczki te zostały pobrane nienależnie. Zaliczki wpłacone w Polsce Wnioskodawca winien był uwzględnić rozliczając dochody za pracę wykonywaną w Holandii w zeznaniu o wysokości dochodu (poniesionej straty) za dany rok podatkowy PIT-36. Jeśli w związku z tym, że zaliczki były wpłacone w Holandii i w Polsce po zastosowaniu metody unikania podwójnego opodatkowania wystąpiła nadpłata, to nadpłata wynikająca ze złożonego przez Wnioskodawcę rocznego rozliczenia podatku podlegała zwrotowi w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania. Podsumowując, zwrot nadwyżki wpłaconych kwot zaliczek na podatek dochodowy dokonywany jest w trakcie roku podatkowego wyłącznie na mocy art. 77a Ordynacji podatkowej i to na wniosek podatnika w przypadkach uzasadnionych jego ważnym interesem. W przypadku gdy zaliczki zostały pobrane nienależnie podatnik ma prawo złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Z treści opisanego stanu faktycznego wynika, że zaliczki pobrane w Polsce nie były pobrane nienależnie. Wobec tego brak podstaw do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku w wysokości części zaliczek pobranych w Polsce. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.