2461-IBPB-2-2.4511.920.2016.3.BF

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) oraz § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r. poz. 643) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów, stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z 10 października 2016 r. (data otrzymania 12 października 2016 r.), uzupełnionym 27 i 29 grudnia 2016 r. oraz 25 stycznia 2017 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie powstania obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży budynku dwurodzinnego – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 12 października 2016 r. otrzymano ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie powstania obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży budynku dwurodzinnego. W związku z brakami formalnymi stwierdzonymi we wniosku, pismem z 19 grudnia 2016 r. Znak: 2461-IBPP1.4512.792.2016.1.LSz, 2461-IBPB-2-2.4511.920.2016.1.BF oraz pismem z 9 stycznia 2017 r. Znak: 2461-IBPP1.4512.792.2016.2.LSz, 2461-IBPB-2-2.4511.920. 2016.2.BF wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Uzupełnienia dokonano 27 i 29 grudnia 2016 r. oraz 25 stycznia 2017 r. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca posiada dom, w którym mieszka. Wnioskodawca zamierza wybudować dom dwurodzinny w celu przekazania go w drodze umowy darowizny synowi i jego dzieciom. Wnioskodawca nie zamierza przekazać synowi gotówki, z obawy aby nie zaprzepaścił dorobku jego życia. Wnioskodawca uważa, że nieruchomość będzie darowizną, którą lepiej spożytkuje. Ww. dom powstanie na działce Wnioskodawcy, którą posiada od 2007 r. Wnioskodawca stwierdza, że może wystąpić taka sytuacja, iż będzie zmuszony sprzedać nieruchomość z uwagi na brak środków do życia. W piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku Wnioskodawca oświadczył, że sprzedaż nieruchomości nie nastąpi w wykonaniu działalności gospodarczej, a nieruchomość nie jest (nie była) środkiem trwałym podlegającym ujęciu w ewidencji środków trwałych, wykorzystywanym przez Wnioskodawcę w działalności gospodarczej. W związku z powyższym zdarzeniem przyszłym zadano m.in. następujące pytanie: Czy nie powstanie źródło przychodu w podatku dochodowym? Zdaniem Wnioskodawcy, nie powstanie obowiązek w podatku dochodowym, gdyż od nabycia minie 5 lat, a dodatkowo Wnioskodawca sprzedawać będzie majątek osobisty. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Niniejsza interpretacja zawiera ocenę stanowiska Wnioskodawcy w zakresie powstania obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży budynku dwurodzinnego w podatku dochodowym od osób fizycznych, natomiast w zakresie podatku od towarów i usług zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 2032) – źródłem przychodu jest – z zastrzeżeniem ust. 2 -odpłatne zbycie m.in.: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, -jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, że sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości, która nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej, przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym sprzedaż nieruchomości jej części lub udziału w nieruchomości, która nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej, po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości w ogóle nie podlega opodatkowaniu. Z treści przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że w 2007 r. Wnioskodawca nabył nieruchomość gruntową (działkę), na której zamierza wybudować budynek mieszkalny, a następnie przekazać go synowi i jego dzieciom w drodze umowy darowizny. W przyszłości może jednak wystąpić taka sytuacja, że Wnioskodawca będzie zmuszony sprzedać nieruchomość z uwagi na brak środków do życia. Zatem, dla ustalenia skutków podatkowych planowanej sprzedaży nieruchomości – ze względu na art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ww. ustawy – istotne znaczenie ma ustalenie daty jej nabycia. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji nieruchomości, odnieść się zatem należy do przepisów prawa cywilnego. Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 380 ze zm.) – nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Z treści art. 48 Kodeksu cywilnego wynika, że z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane. Grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są więc z natury swej nieruchomościami, budynki natomiast lub ich części trwale z gruntem związane są częścią składową nieruchomości zgodnie z zasadą superficies solo cedit, w myśl której własność nieruchomości gruntowej rozciąga się na budynki lub ich części, które stały się częścią składową nieruchomości. Z powyższych przepisów wynika, że budynek lub jego część trwale związany z gruntem jako część składowa gruntu nie może być przedmiotem odrębnej własności. Dlatego też w omawianej sprawie sprzedaż nieruchomości obejmować będzie zarówno zbycie gruntu, jak i znajdującego się na nim budynku mieszkalnego. Zgodnie z powyższymi wyjaśnieniami, nie można więc traktować, w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym, jak również Kodeksu cywilnego, odrębnie sprzedaży gruntu oraz sprzedaży znajdującego się na nim budynku. Stwierdzić zatem należy, że pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będzie liczony od daty nabycia prawa własności gruntu, niezależnie od tego, kiedy na gruncie tym zostanie wybudowany budynek mieszkalny. Zatem za datę nabycia, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy uznać 2007 r. Data wybudowania w tym przypadku pozostaje bez znaczenia. W konsekwencji, biorąc pod uwagę przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe oraz obowiązujące uregulowania prawne stwierdzić należy, że w związku z faktem, że planowana sprzedaż nieruchomości w przyszłości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, nastąpi po upływie okresu pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie gruntu, sprzedaż ta nie będzie stanowiła źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i tym samym nie będzie rodziła obowiązku zapłaty podatku dochodowego. Stanowisko Wnioskodawcy uznać należało zatem za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) – w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Administracji Skarbowej w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.