DD3/033/236/KDJ/13/RD-119027/13

ZMIANA INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ Na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) Minister Finansów, w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości interpretacji indywidualnej z dnia 29 kwietnia 2013 r. Nr ILPB2/415-107/13-2/AJ wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, zmienia z urzędu wyżej wymienioną interpretację stwierdzając, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku złożonym w dniu 4 lutego 2013 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika, jest prawidłowe. UZASADNIENIE Dnia 29 kwietnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając – na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) – w imieniu Ministra Finansów, wydał interpretację indywidualną dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych. Interpretacja wydana została na ww. wniosek, w którym przedstawiono zdarzenie przyszłe. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący opis zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca jest samorządową jednostką budżetową i realizuje zadania określone w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (art. 23 ust. 7 oraz art. 108 ust. 1 pkt 6). W ramach tych zadań, w oparciu o wymienioną ustawę, jak również w oparciu o rozporządzenie z dnia 6 października 2004 r. Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie rad zatrudnienia (Dz.U. Nr 224, poz. 2281), Wnioskodawca będzie organizował w kwietniu lub w maju 2013 r. nieodpłatne szkolenie dla członków Powiatowej Rady Zatrudnienia. Szkolenie to będzie miało na celu uzupełnienie lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych do wykonywania pracy – obowiązków opiniodawczo-doradczych członka Powiatowej Rady Zatrudnienia. W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytanie: Czy Wnioskodawca jest zobowiązany do pobierania i odprowadzania jako płatnik zaliczek na podatek dochodowy z tytułu nieodpłatnych szkoleń finansowanych członkom powiatowych rad zatrudnienia, czy też jest z tego obowiązku zwolniony z uwagi na brzmienie przepisu art. 21 ust. 1 pkt 118 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 361)? Zdaniem Wnioskodawcy, brak jest obowiązku pobierania i odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od nieodpłatnego świadczenia z tytułu szkolenia członka Powiatowej Rady Zatrudnienia, gdyż świadczenie to wolne jest od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 118 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 361) – zwanej dalej ustawą „pdof”. Zgodnie z powołanym przepisem wolna od podatku dochodowego jest bowiem wartość nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych oraz wartość świadczeń rzeczowych z tytułu szkoleń i przygotowania zawodowego dorosłych – otrzymanych na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Należy zaznaczyć, że skoro ww. ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wymienia co najmniej w dwóch przepisach (art. 23 ust. 7 i 108 ust. 1 pkt 6) szkolenia członków powiatowych rad zatrudnienia, to zwolnienie takie z tytułu nieodpłatnych szkoleń dla nich organizowanych na podstawie ww. ustawy nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca podkreśla, że zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 118 lit. b ustawy pdof dotyczy nie tylko szkoleń osób bezrobotnych. Wynika to z wykładni językowej i systemowej tego przepisu. Znajduje także oparcie w samej definicji szkolenia zawartej w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (art. 2 ust. 1 pkt 37 tejże ustawy), zgodnie z którą szkolenie oznacza „pozaszkolne zajęcia mające na celu uzyskanie, uzupełnienie lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych do wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia”. Definicja ta nie zawiera ograniczenia co do osób, które mogą korzystać ze szkolenia w rozumieniu ustawy. Szkolenia członków powiatowych rad zatrudnienia mogą, a nawet powinny mieć na celu „uzupełnienie lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych do wykonywania pracy”. Pracą tą mogą być również nałożone na członków powiatowych rad zatrudnienia obowiązki opiniodawczo-doradcze. Na potwierdzenie powyższego stanowiska Wnioskodawca powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2011 r. sygn. akt I Sa/Kr 1541/11. W orzeczeniu tym, przy praktycznie identycznym stanie faktycznym WSA uchylił interpretację podatkową kwestionującą wyżej opisywane zwolnienie podatkowe. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów, stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznał za nieprawidłowe. Na tle przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego Minister Finansów stwierdza, co następuje. Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013 r. poz. 674, z późn. zm.) Naczelna Rada Zatrudnienia jest organem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego do spraw pracy w sprawach polityki rynku pracy. Wojewódzkie rady zatrudnienia są organami opiniodawczo-doradczymi marszałka województwa w sprawach polityki rynku pracy (art. 22 ust. 2 ww. ustawy), natomiast powiatowe rady zatrudnienia są organami opiniodawczo-doradczymi starosty w sprawach polityki rynku pracy (art. 22 ust. 3 ww. ustawy). Ponadto w art. 23 ust. 7 tej ustawy, ustawodawca zawarł upoważnienie ustawowe dla ministra właściwego do spraw pracy do określenia, w drodze rozporządzenia, organizacji oraz trybu działania rad zatrudnienia, a także warunków, na jakich mogą uczestniczyć w posiedzeniach rad zatrudnienia przedstawiciele organów, organizacji i instytucji niereprezentowanych w radach, oraz trybu finansowania kosztów szkoleń członków rad, mając na względzie zapewnienie efektywnego dialogu społecznego. Z kolei z postanowień rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 października 2004 r. w sprawie rad zatrudnienia (Dz.U. Nr 224, poz. 2281) – stanowiącego realizację powołanego powyżej upoważnienia ustawowego – wynika, iż rada zatrudnienia może ustalić, w formie uchwały, roczny plan potrzeb szkoleniowych jej członków lub podjąć uchwałę o potrzebie zorganizowania dla zainteresowanych członków szkolenia na określony temat, związany z realizacją przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (§ 8 ww. rozporządzenia). Szkolenia członków Naczelnej Rady Zatrudnienia są finansowane przez ministra ze środków Funduszu Pracy. Szkolenia członków wojewódzkiej rady zatrudnienia są finansowane przez marszałka województwa, a powiatowej rady zatrudnienia przez starostę – w ramach limitu środków Funduszu Pracy, pozostających w ich dyspozycji (§ 9). Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pojęcie „szkolenia” dla potrzeb tej ustawy zdefiniowała jako pozaszkolne zajęcia mające na celu uzyskanie, uzupełnienie lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych do wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia (art. 2 ust. 1 pkt 37 ww. ustawy). Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 118 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, wolna od podatku dochodowego jest wartość nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych oraz wartość świadczeń rzeczowych, z tytułu szkoleń i przygotowania zawodowego dorosłych otrzymanych na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Dyspozycja omawianego przepisu obejmuje również szkolenia otrzymane na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Istotne dla kwestii będącej przedmiotem interpretacji jest fakt, że Minister Pracy i Polityki Społecznej stoi na stanowisku, iż szkolenia członków rad zatrudnienia, o których mowa w powołanym rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy mieszczą się w zakresie definicji pojęcia „szkolenia” zawartego w art. 2 ust. 1 pkt 37 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Biorąc pod uwagę powyższe, należy podzielić stanowisko Wnioskodawcy, iż sfinansowanie z Funduszu Pracy szkolenia członkom Powiatowej Rady Zatrudnienia nie powoduje obowiązku poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od wartości tego świadczenia, gdyż świadczenie to korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego, na podstawie przywołanego wyżej art. 21 ust. 1 pkt 118 lit. b ustawy. W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku złożonym w dniu 4 lutego 2013 r., należy uznać za prawidłowe. Z tych względów należało zmienić z urzędu interpretację indywidualną z dnia 29 kwietnia 2013 r. Nr ILPB2/415-107/13-2/AJ, wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, gdyż stwierdzono jej nieprawidłowość. Zmiana interpretacji indywidualnej dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji indywidualnej z dnia 29 kwietnia 2013 r. POUCZENIE Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270., zwanej dalej „ustawą”). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister Finansów nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy), na adres: Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.