IBPBI/1/415-1528/12/ZK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 05 grudnia 2012 r. (data wpływu do tut. Biura 11 grudnia 2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej w formie Spółki cywilnej pozarolniczej działalności gospodarczej wskazanych we wniosku wydatków – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 11 grudnia 2012 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej w formie Spółki cywilnej pozarolniczej działalności gospodarczej wskazanych we wniosku wydatków. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujące stan faktyczny: Wspólnicy prowadzą działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej. Spółka ta składa się z trzech wspólników. Wspólnicy kupili nieruchomość poza prowadzoną działalnością gospodarczą. Łącznie posiadają 100% udziału w tej nieruchomości. Następnie wnieśli do spółki prawo do nieodpłatnego użytkowania i pobierania pożytków z ww. nieruchomości. Podstawową formą działalności spółki jest najem i dzierżawa ww. nieruchomości. Spółka co pewien czas dokonuje remontu tego budynku, np. wymiany okien, naprawy dachu, elewacji. Faktury dotyczące ww. wydatków wystawiane są na spółkę. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy wydatki ponoszone na remont budynku używanego nieodpłatnie przez spółkę, a będącego własnością wspólników można zaliczyć bezpośrednio w koszty uzyskania przychodów spółki cywilnej? Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki ponoszone na remont budynku używanego nieodpłatnie przez spółkę, a będącego własnością wspólników można zaliczyć bezpośrednio w koszty uzyskania przychodów spółki cywilnej. Główną działalnością spółki oraz jej wyłącznym przychodem jest najem lokali znajdujących się w ww. nieruchomości. Spółka, jako jedyna, czerpie zyski z używania budynku, dlatego też w celu zabezpieczenia swego źródła przychodu musi ponosić koszty remontu nieruchomości. W jej interesie jest, by budynek był sprawny i usuwane były wszelkie usterki, które zgłaszają najemcy. Wspólnicy spółki, którzy nie czerpią żadnych pożytków z nieruchomości nie powinni ponosić kosztów utrzymania jej w należytym stanie. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zasady działania spółek cywilnych regulują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z art. 860 § 1 Kodeksu cywilnego (określanego w dalszej części skrótem „k.c.”), przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów. Stosownie do art. 861 § 1 k.c., wkład wspólnika może polegać na wniesieniu do spółki własności lub innych praw albo na świadczeniu usług. W myśl art. 862 k.c., regulującego kwestię tworzenia wspólnego majątku wspólników poprzez wniesienie rzeczy, w przypadku gdy wspólnik zobowiązał się wnieść do spółki własność rzeczy, do wykonania tego zobowiązania jak również do odpowiedzialności z tytułu rękojmi oraz do niebezpieczeństwa utraty lub uszkodzenia rzeczy stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży. Jeżeli rzeczy mają być wniesione tylko do używania, stosuje się odpowiednio w powyższym zakresie przepisy o najmie. Z powyższych przepisów wynika, iż spółka cywilna jest umową zawartą przez wspólników w celu dążenia do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego. Właścicielami majątku wykorzystywanego w prowadzonej w formie spółki cywilnej pozarolniczej działalności gospodarczej są wspólnicy tej spółki w ramach współwłasności łącznej, a nie spółka. Jeżeli wspólnicy spółki cywilnej pozostają współwłaścicielami składnika majątku poza spółką, w ramach współwłasności w częściach ułamkowych, to mogą wnieść do spółki prawo do używania tego składnika. Zatem w przypadku ponoszenia przez wspólników w ramach działalności prowadzonej w formie spółki cywilnej nakładów na składnik majątku należący do wspólników tej spółki, oddany spółce do używania, wspólnicy ponoszą nakłady na będący ich współwłasnością (w częściach ułamkowych) składnik majątku. Przy czym w tym zakresie stosuje się przepisy o najmie. Zgodnie z art. 662 § 1 k.c., wynajmujący powinien wydać najemcy rzecz w stanie przydatnym do umówionego użytku i utrzymywać ją w takim stanie przez czas trwania najmu. Drobne nakłady połączone ze zwykłym używaniem rzeczy obciążają najemcę (art. 662 § 2 k.c.). W myśl natomiast art. 663 k.c., jeżeli w czasie trwania najmu rzecz wymaga napraw, które obciążają wynajmującego, a bez których rzecz nie jest przydatna do umówionego użytku, najemca może wyznaczyć wynajmującemu odpowiedni termin do wykonania napraw. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu najemca może dokonać koniecznych napraw na koszt wynajmującego. Z powyższego wynika, iż podmiot używający nieruchomości na podstawie umowy najmu zobowiązany jest jedynie do ponoszenia na nieruchomość drobnych nakładów związanych z codziennym użytkowaniem nieruchomości. Do ponoszenia pozostałych nakładów zobowiązany jest wynajmujący. Z uwagi na fakt, iż przepisy o najmie stosuje się odpowiednio w przypadku wniesienia do spółki cywilnej prawa do używania nieruchomości, spółka cywilna zobowiązana jest jedynie do ponoszenia wydatków związanych z bieżącym utrzymaniem (remontem) użytkowanej nieruchomości. Pozostałe nakłady winien (winni) ponosić właściciel (współwłaściciele) nieruchomości. Zauważyć należy, iż przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji remontu. Dlatego też należy w tym przypadku odwołać się do definicji sformułowanej w przepisach prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) remontem jest wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Istotą remontu są zatem wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i użytkowy składnika majątku, w tym również polegające na wymianie zużytych składników technicznych następujące w toku eksploatacji tego składnika i będące wynikiem tej eksploatacji. Remont następuje w toku eksploatacji składnika majątku przez podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Różnica pomiędzy nakładami ponoszonymi na remont a nakładami ponoszonymi na ulepszenie polega na tym, że remont zmierza do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej składnika majątku i jest rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów, natomiast w wyniku ulepszenia składnik ten zostaje unowocześniony lub przystosowany do spełniania innych, nowych funkcji, zyskuje istotną zmianę cech użytkowych. Wydatki remontowe mają zatem charakter drobnych napraw a konieczność ich poniesienia jest skutkiem normalnej, codziennej eksploatacji składnika majątku. W przypadku oddania spółce cywilnej prawa do używania lokalu obowiązek ich poniesienia ciąży zatem na podmiocie użytkującym lokal (w przedmiotowej sprawie na spółce cywilnej). Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby zatem dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki: musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów, musi być należycie udokumentowany. Generalnie należy przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, iż konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań, braku nadzoru lub sprzecznych z prawem działań podatnika. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości. Podkreślić przy tym należy, iż ciężar wykazania związku przyczynowo-skutkowego kosztu z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika m.in., iż wspólnicy trzyosobowej spółki cywilnej, nabyli poza prowadzoną działalnością gospodarczą nieruchomość, w której łącznie posiadają 100% udziału. Następnie wnieśli do spółki prawo do nieodpłatnego użytkowania i pobierania pożytków z ww. nieruchomości. Podstawowym przedmiotem działalności gospodarczej spółki jest najem i dzierżawa ww. nieruchomości. Spółka co pewien czas dokonuje remontu tego budynku, np. wymiany okien, naprawy dachu, elewacji. Faktury z tym związane wystawiane są na spółkę. Mając na względzie cyt. wyżej przepisy oraz przedstawiony stan faktyczny sprawy, stwierdzić należy, iż jeżeli w istocie przeprowadzone we wskazanym we wniosku budynku, prace miały na celu wyłącznie odtworzenie pierwotnego stanu technicznego budynku i w wyniku ich przeprowadzenia nie nastąpił wzrost wartości użytkowej przedmiotowego budynku (nie stanowiły ulepszenia), to wydatki poniesione w związku z ich przeprowadzeniem, jako wydatki remontowe, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej w formie spółki cywilnej pozarolniczej działalności gospodarczej w momencie ich poniesienia, pod warunkiem, iż spełniają one wszystkie przesłanki wskazane w cyt. art. 22 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.