IBPBI/1/415-671/14/ZK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku, który wpłynął do tut. Biura 5 czerwca 2014 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wydatków z tytułu: czynszu, opłat za media (energia elektryczna, gaz), dotyczących lokalu mieszkalnego częściowo wykorzystywanego w tej działalności na podstawie umowy użyczenia – jest prawidłowe, odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup ww. lokalu mieszkalnego przez męża Wnioskodawczyni – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 5 czerwca 2014 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, wskazanych we wniosku wydatków dotyczących lokalu mieszkalnego częściowo wykorzystywanego w tej działalności na podstawie umowy użyczenia. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług prawniczych. W związku z prowadzoną działalnością na siedzibę i miejsce prowadzenia działalności wygospodarowała jedno pomieszczenie w mieszkaniu, w którym zamieszkuje wraz z małżonkiem. Mieszkanie zostało nabyte przez współmałżonka przed zawarciem związku małżeńskiego, zakup został sfinansowany kredytem hipotecznym zaciągniętym przez współmałżonka. W związku z tym Wnioskodawczyni zawarła ze współmałżonkiem umowę użyczenia jednego pomieszczenia zobowiązując się w niej do pokrycia kosztów jego utrzymania (takich jak opłata czynszowa do wspólnoty mieszkaniowej, media (prąd, gaz) proporcjonalnie do metrażu. Wnioskodawczyni oraz współmałżonek nie zawarli umowy odrębności majątkowej. Wydatki związane z utrzymaniem mieszkania pokrywane są ze wspólnych dochodów Wnioskodawczyni oraz jej małżonka. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy mam prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, wydatków z tytułu utrzymania pomieszczenia przeznaczonego na cele prowadzonej działalności, proporcjonalnie do wykorzystywanego metrażu, tj. wydatków z tytułu: czynszu, opłat za media oraz zapłaconych odsetek od kredytu hipotecznego zaciągniętego przez współmałżonka na zakup mieszkania? Zdaniem Wnioskodawczyni, pomieszczenie, które użytkuje na podstawie umowy użyczenia jest wykorzystywane tylko i wyłącznie na potrzeby prowadzonej przez nią działalności. W związku z tym wszystkie wydatki (zarówno te bezpośrednio związane z utrzymaniem tego pomieszczenia, takie jak czynsz oraz opłaty za media, jak i odsetki od kredytu hipotecznego finansującego zakup mieszkania współmałżonka) stanowią koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, ponieważ są bezpośrednio związane z osiąganymi przychodami z tej działalności. Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje: Zgodnie z art. art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy. Aby zatem dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki: musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów, musi być należycie udokumentowany. Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, że konieczność poniesienia określonego wydatku nie może wynikać z zaniedbań, braku nadzoru lub sprzecznych z prawem działań podatnika. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób, gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości. Podatnik kwalifikując poniesione wydatki do kosztów uzyskania przychodów powinien kierować się podstawową zasadą zaistnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a możliwością osiągnięcia z tego tytułu przychodu, albowiem to na nim spoczywa ciężar udowodnienia, że jego poniesienie ma (lub może mieć) wpływ na wysokość osiąganych przychodów (lub na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów). Podkreślić przy tym należy, że ciężar wykazania związku przyczynowo-skutkowego kosztu z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, które przesądzałyby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek wymaga indywidualnej oceny, czy pozostaje on nie tylko w ścisłym związku z prowadzoną działalnością gospodarczą ale również, czy nie stanowi wydatku przeznaczonego w głównej mierze na potrzeby osobiste podatnika lub osób trzecich. Zauważyć należy, że istnieje grupa wydatków, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej, gdyż są to wydatki, które ponoszą osoby fizyczne niezależnie od tego czy prowadzą działalność gospodarczą, czy też takiej działalności nie prowadzą. Są to typowe wydatki osobiste, konsumpcyjne np. wydatki dotyczące zapewnienia sobie, na własne potrzeby odpowiednich warunków mieszkaniowych. Wydatki o charakterze osobistym w szczególności mogą dotyczyć funkcjonowania, eksploatacji i utrzymania własnego lub użyczanego mieszkania (lub jednego z jego pomieszczeń) na cele prywatne. Prywatnego charakteru tego rodzaju wydatków nie zmienia również fakt, że podatnik może korzystać z pomieszczenia (lub znajdujących się w nim rzeczy) przeznaczonego na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, prowadząc równocześnie w tym pomieszczeniu działalność gospodarczą. W świetle powyższego uznać należy, że do kosztów uzyskania przychodów pozarolniczej działalności gospodarczej nie można zaliczyć wydatków, które dotyczą pomieszczeń znajdujących się w lokalu wykorzystywanym w głównej mierze na własne cele mieszkaniowe. Są to bowiem typowe wydatki o charakterze osobistym; są one ponoszone przede wszystkim w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, a nie w celu osiągnięcia przychodów z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, czy też zachowania albo zabezpieczenia źródła tych przychodów. Wydatki te nie mają ścisłego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie występuje więc ścisłe i nie budzące wątpliwości powiązanie kosztów ponoszonych przez podatnika z celem osiągnięcia przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów w postaci pozarolniczej działalności gospodarczej. Jedynie w przypadku, gdy lokal, jako całość lub wyodrębnione w tym lokalu pomieszczenie służy tylko i wyłącznie dla celów prowadzonej działalności gospodarczej i jednocześnie nie służy celom osobistym, nie ma przeszkód do zaliczenia wydatków związanych z jego utrzymaniem i eksploatacją do kosztów uzyskania przychodów. Natomiast w sytuacji, gdy pomieszczenie jest wykorzystywane przede wszystkim na cele prywatne, a jedynie sporadycznie jest wykorzystywane w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, wydatki związane z posiadaniem takiego pomieszczenia stanowią bez wątpienia wydatki o charakterze osobistym. W rezultacie nie mogą być one zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, gdyż nie są spełnione wymogi, o których mowa w powołanym wyżej art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przypadku zatem, gdy mieszkanie (lokal) lub jego część, służy celom prowadzonej działalności gospodarczej, co do zasady, nie ma przeszkód do zaliczenia wydatków z nim związanych do kosztów uzyskania przychodów, w części wykorzystywanej na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika m.in., że Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług prawniczych. Na potrzeby tej działalności wykorzystuje jedno pomieszczenie wygospodarowane w mieszkaniu, w którym zamieszkuje wraz z małżonkiem. Mieszkanie zostało nabyte przez współmałżonka przed zawarciem związku małżeńskiego, a jego zakup został sfinansowany kredytem hipotecznym zaciągniętym przez niego. Wnioskodawczyni zawarła ze współmałżonkiem umowę użyczenia jednego pomieszczenia, zobowiązując się w niej do pokrycia kosztów jego utrzymania (takich jak opłata czynszowa uiszczana do wspólnoty mieszkaniowej, media (prąd, gaz) proporcjonalnie do metrażu. Wnioskodawczyni oraz współmałżonek nie zawarli umowy odrębności majątkowej. Wydatki związane z utrzymaniem mieszkania pokrywane są ze wspólnych dochodów Wnioskodawczyni i jej małżonka. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że jeżeli w istocie wydzielone w lokalu mieszkalnym pomieszczenie, o którym mowa we wniosku, służy tylko i wyłącznie dla celów prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej i jednocześnie nie służy celom osobistym, to wskazane we wniosku wydatki związane z utrzymaniem lokalu mieszkalnego częściowo wykorzystywanego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, tj. wydatki z tytułu zapłaty czynszu, zużycia energii elektrycznej oraz gazu mogą w stosownej części stanowić koszt uzyskania przychodów tej działalności, o ile zostaną właściwie udokumentowane, z uwzględnieniem rodzaju prowadzonych ksiąg podatkowych. Odnosząc się natomiast do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wydatków z tytułu odsetek od kredytu zaciągniętego przez małżonka Wnioskodawczyni na zakup ww. lokalu mieszkalnego, stwierdzić należy, że pomimo spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. a cyt. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów) (…). W myśl art. 23 ust. 1 pkt 32 ww. ustawy, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów naliczone, lecz nie zapłacone albo umorzone odsetki od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów). Artykuł 23 ust. 1 pkt 33 ww. ustawy stanowi z kolei, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek, prowizji i różnic kursowych od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji. Z powyższych przepisów wynika, że warunkiem bezpośredniego uznania za koszt uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej odsetek od kredytu jest istnienie związku przyczynowo-skutkowego między zaciągniętym kredytem, a przychodem z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ww. ustawy oraz fakt ich zapłacenia. Ponadto odsetki te nie mogą zwiększać kosztów inwestycji. Mając na względzie, że jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, kredyt na zakup lokalu mieszkalnego został zaciągnięty przez męża Wnioskodawczyni przed zawarciem związku małżeńskiego w celu zaspokojenia jego własnych celów mieszkaniowych, stwierdzić należy, że odsetki, o których mowa we wniosku nie spełniają przesłanek, o których mowa w cyt. wyżej art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kredyt został bowiem zaciągnięty przez odrębnego podatnika, a nie w ramach, ani na potrzeby prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej. Również jego spłata jest niezależna od tego, czy Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą. Brak jest tym samym związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesieniem wydatków na spłatę odsetek od tego kredytu, a uzyskiwaniem przychodu z prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej. Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że wskazane we wniosku wydatki związane z zapłatą odsetek od kredytu nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej. W świetle powołanych przepisów i w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, stanowisko Wnioskodawczyni w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wydatków z tytułu: czynszu, opłat za media (energia elektryczna, gaz), dotyczących lokalu mieszkalnego częściowo wykorzystywanego w tej działalności na podstawie umowy użyczenia – jest prawidłowe, odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup ww. lokalu mieszkalnego przez męża Wnioskodawczyni – jest nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.