IBPBI/2/423-598/14/CzP

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 4 kwietnia 2014 r. (data wpływu do tut. BKIP 9 kwietnia 2014 r.), uzupełnionym 2 lipca 2014 r., o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zastosowania regulacji art. 15b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w odniesieniu do kaucji gwarancyjnych (stan faktyczny) – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 9 kwietnia 2014 r. wpłynął do tut. BKIP wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zastosowania regulacji art. 15b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w odniesieniu do kaucji gwarancyjnych. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 26 czerwca 2014 r. Znak: IBPP2/443-357/14/WN, IBPBI/2/423-598/14/PH wezwano do jego uzupełnienia. Uzupełnienia wniosku dokonano 2 lipca 2014 r. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca świadczy usługi budowlano-montażowe często zlecając ich wykonanie podwykonawcom. Zgodnie z zawieranymi umowami zatrzymuje z faktur wystawionych przez podwykonawców określoną procentowo kwotę kaucji gwarancyjnej, która stanowi dla Spółki formę zabezpieczenia należytego wykonania robót, bądź też służy pokryciu roszczeń wynikających z ich niewykonania, czy też nienależytego wykonania. Umowy określają również termin i sposób zwrotu zatrzymanej kaucji. Zatrzymane kaucje ewidencjonowane są w księgach rachunkowych na kontach rozrachunkowych według poszczególnych kontrahentów. Kaucje mają charakter zwrotny – nie wpływają na wysokość kosztów – są neutralne podatkowo. W związku z tym Wnioskodawca nie stosuje przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 851, dalej „ustawa CIT ”), w stosunku do potrącanych kaucji gwarancyjnych. W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie: Czy Wnioskodawca, w przypadku zatrzymania części wynagrodzenia podwykonawcy w postaci kaucji gwarancyjnej, jest zobowiązany do realizacji, w tej części, wykładni art. 15b ustawy o podatku od osób prawnych i korekty kosztów uzyskania przychodów, a jeżeli tak to od jakiej daty powinien liczyć przekroczenie 30 dni upływu terminu jej płatności? Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z zaliczeniem części wynagrodzenia na poczet kaucji gwarancyjnej wynikającej z umowy, powstaje odrębny stosunek prawny. Zatrzymanie, zgodnie z warunkami umowy kaucji gwarancyjnej, nie mieści się w pojęciu tak zwanej „nieuregulowanej należności”. Zobowiązanie z tytułu kaucji gwarancyjnej stanowi odrębne zobowiązanie od kwoty należnej w związku z wykonaniem przez podwykonawcę usług, bowiem wynagrodzenie należne podwykonawcy z tytułu ww. usług zostało zapłacone, a jedynie umówiona część kaucji gwarancyjnej została tymczasowo zatrzymana, zamiast dokonywać w tej części odrębnej wpłaty przez podwykonawcę. Zatrzymanie kaucji gwarancyjnej jest neutralne podatkowo i stanowi jedynie formę rozliczeń finansowych, jak również formę zabezpieczenia należytego wykonania robót przez wykonawcę, bądź też służy do pokrycia ewentualnych roszczeń wynikających z ich niewykonania, czy też nienależytego wykonania. W konsekwencji, do tej części zatrzymanego wynagrodzenia nie znajdują zastosowania, w żadnej mierze, regulacje zawarte w art. 15b ustawy CIT. Uregulowanie zobowiązania wynikającego z faktur podwykonawców w kwocie pomniejszonej o procentowo określoną kaucję gwarancyjną nie spowoduje konieczności pomniejszenia wartości kosztów uzyskania przychodów o wartość zatrzymanej kaucji. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 851, dalej: „updop”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 updop. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby zatem wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: musi zostać poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), musi być definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, musi być poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, musi zostać właściwie udokumentowany, nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 updop nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Ustawa z dnia 16 listopada 2012 r. o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce (Dz.U. z 2012 r. poz. 1342), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2013 r., wprowadziła w art. 15b updop rozwiązanie polegające na obowiązku dokonywania korekty kosztów uzyskania przychodów w przypadku nieuregulowania kwoty wynikającej z faktury lub innego dokumentu. Z brzmienia art. 15b ust. 1 updop wynika, że w przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej z faktury (rachunku), a jeżeli nie istniał obowiązek wystawienia faktury (rachunku) – kwoty wynikającej z umowy albo innego dokumentu, i nieuregulowania tej kwoty w terminie 30 dni od daty upływu terminu płatności, podatnik jest obowiązany do zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z tych dokumentów. W myśl art. 15b ust. 2 updop, jeżeli termin płatności jest dłuższy niż 60 dni, zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z dokumentów, o których mowa w ust. 1, dokonuje się z upływem 90 dni od daty zaliczenia tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów, o ile nie została ona uregulowana w tym terminie. Art. 15b ust. 9 updop stanowi natomiast, że przepisy ust. 1-8 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy zobowiązanie zostało zapłacone w części. Zatem, w przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej z faktury lub innego dokumentu podatnik będzie zobowiązany do dokonania zmniejszenia tych kosztów, jeżeli nie ureguluje kwoty zobowiązania w ciągu 30 dni od daty upływu terminu jego płatności. Natomiast, w sytuacji ustalenia przez strony terminu płatności dłuższego niż 60 dni, podatnik będzie zobowiązany do dokonania zmniejszenia kosztów podatkowych o kwotę wynikającą z faktury lub innego dokumentu z upływem 90 dni od daty zaliczenia tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli w tym terminie kwota ta nie zostanie uregulowana. Jak wynika z powyższego korekta kosztów podatkowych jest uzależniona od terminu płatności ustalonego przez strony i braku zapłaty w odpowiednim (wskazanym w przepisach) terminie. Z wniosku wynika, że Wnioskodawca świadczy usługi budowlano-montażowe często zlecając ich wykonanie podwykonawcom. Zgodnie z zawieranymi umowami zatrzymuje z faktur wystawionych przez podwykonawców określoną procentowo kwotę kaucji gwarancyjnej, która stanowi dla Spółki formę zabezpieczenia należytego wykonania robót, bądź też służy pokryciu roszczeń wynikających z ich niewykonania, czy też nienależytego wykonania. Umowy określają również termin i sposób zwrotu zatrzymanej kaucji. Zatrzymane kaucje ewidencjonowane są w księgach rachunkowych na kontach rozrachunkowych według poszczególnych kontrahentów. Kaucje mają charakter zwrotny – nie wpływają na wysokość kosztów – są neutralne podatkowo. W związku z tym Wnioskodawca nie stosuje przepisów updop w stosunku do potrącanych kaucji gwarancyjnych. Zdaniem tut. Organu, w odniesieniu do kaucji gwarancyjnych zatrzymywanych przez Wnioskodawcę nie znajduje zastosowania przepis art. 15b updop, gdyż kwoty te nie stanowią należności z tytułu nieopłaconych faktur (dotyczą one w istocie odrębnego stosunku prawnego). Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Ocena stanowiska Wnioskodawcy w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych (zdarzenie przyszłe) oraz podatku od towarów i usług została zawarta w odrębnych rozstrzygnięciach. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 14 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.