IBPBII/1/415-181/14/BJ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 26 lutego 2014 r. (data wpływu do Biura – 5 marca 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika –jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 5 marca 2014 r. wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca jest zakładem, w którym pracownicy otrzymują świadczenia pieniężne oraz rzeczowe w całości finansowane z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, które zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł są zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych. Komisja socjalna przyznając dane świadczenie bada czy limit 380 zł nie został przekroczony tylko w zakładzie. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy pilnując limitu 380 zł pracodawca ma obowiązek badać czy pracownik osiągnął świadczenia rzeczowe lub pieniężne wchodzące do limitu 380 zł, które są finansowane z funduszy związków zawodowych lub funduszy świadczeń socjalnych wypłaconych w innym zakładzie pracy, np. w przypadku zatrudnienia pracownika w trakcie roku lub równoległego zatrudnienia? Wnioskodawca uważa, że z przepisu nie wynika, iż to pracodawca powinien kontrolować wszystkie wypłaty świadczeń rzeczowych i pieniężnych jakie pracownik otrzymał, a które finansowane są z funduszy związków zawodowych czy funduszy świadczeń socjalnych wypłaconych w innych zakładach pracy, dlatego limit 380 zł jest badany w ramach wypłat uzyskanych w zakładzie. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl przepisu art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Stosownie zaś do art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolna od podatku dochodowego jest wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi. Na podstawie powołanego przepisu zwolniona od podatku dochodowego jest wartość świadczeń otrzymywanych przez pracownika, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: świadczenia mają związek z finansowaniem działalności socjalnej, świadczenia mają charakter świadczenia rzeczowego bądź pieniężnego, są w całości sfinansowane ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych lub funduszy związków zawodowych. Zwolnieniu podlega kwota w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł. Z wniosku wynika, że Wnioskodawca jest zakładem, w którym pracownicy otrzymują świadczenia pieniężne oraz rzeczowe w całości finansowane z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Komisja socjalna przyznając dane świadczenie bada czy limit 380 zł nie został przekroczony tylko w zakładzie. Wnioskodawca uważa, że z przepisu art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy nie wynika, iż to pracodawca powinien kontrolować wszystkie wypłaty świadczeń rzeczowych i pieniężnych jakie pracownik otrzymał, a które finansowane są z funduszy związków zawodowych czy funduszy świadczeń socjalnych wypłaconych w innych zakładach pracy, dlatego limit 380 zł jest badany w ramach wypłat uzyskanych w zakładzie. Przy zwolnieniu określonym w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych limit ustalony przez ustawodawcę w kwocie 380 zł jest jeden i dotyczy wszystkich świadczeń wypłacanych w danym roku z zakładowych funduszy świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, niezależnie od tego w ilu zakładach dany pracownik jest zatrudniony i od ilu podmiotów uprawnionych (pracodawców i związków zawodowych) otrzymuje świadczenia z ww. funduszy. Przy czym ustawodawca nie nałożył na podmiot wypłacający świadczenia z funduszy wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, spełniające warunki do zastosowania zwolnienia, obowiązku monitorowania czy pracownik uzyskał już w roku podatkowym od innego świadczeniodawcy kwotę świadczenia w wysokości przekraczającej limit 380 zł. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane wyżej przepisy prawa należy stwierdzić, że Wnioskodawca wypłacający świadczenia pieniężne oraz rzeczowe w całości finansowane z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie powinien kontrolować wszystkich wypłat świadczeń rzeczowych i pieniężnych jakie pracownik otrzymał, a które finansowane są z funduszy związków zawodowych czy funduszy świadczeń socjalnych wypłaconych w innych zakładach pracy. Zatem Wnioskodawca jest zobowiązany, zgodnie z brzmieniem tego przepisu, opodatkować wypłacone świadczenia (nadwyżki ponad kwotę 380 zł) jedynie w sytuacji, gdy suma przekazanych przez zakład świadczeń przekroczy ten limit. Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Końcowo nadmienić należy, iż wydając interpretację w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, nie przeprowadza postępowania dowodowego, w związku z czym nie jest obowiązany ani uprawniony do oceny dokumentów załączonych do wniosku; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez Wnioskodawcę i jego stanowiskiem. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.