IBPBII/1/415-302/11/ŚS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 18 marca 2011r. (data wpływu do tut. Biura – 21 marca 2011r.), uzupełnionym w dniu 15 kwietnia 2011r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej w 2011r. – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 21 marca 2011r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej w 2011r. Z uwagi na braki formalne wniosku pismem z dnia 08 kwietnia 2011r. Znak: IBPB II/1/415-301/11/ŚS, IBPB II/1/415-302/11/ŚS wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. W dniu 15 kwietnia 2011r. wpłynęło uzupełnienie. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest opiekunem prawnym 45-letniego niepełnosprawnego syna. Syn wnioskodawcy ma orzeczoną pierwszą grupę inwalidztwa oraz wyrokiem sądu jest całkowicie ubezwłasnowolniony. Syn wnioskodawcy otrzymuje dodatek pielęgnacyjny do renty rodzinnej, którą ma przyznaną po zmarłej matce. Wnioskodawca wraz z obecną żoną, z którą rozlicza się wspólnie z dochodów, jest w trakcie realizacji budowy domu, w którym wykonują łazienkę przeznaczoną wyłącznie dla syna, dostosowując ją do jego niepełnosprawności (łazienka została wykonana tak, aby mogła z niej korzystać osoba niepełnosprawna na wózku inwalidzkim w towarzystwie osoby drugiej). Wnioskodawca wskazał, iż syn nie jest w stanie korzystać z łazienki samodzielnie ze względu na ograniczenie wynikające z jego niepełnosprawności. Faktury z 2010r. na zakup wyposażenia łazienki dla syna są wystawione na wnioskodawcę lub na jego żonę, ponieważ ze względu na fakt, iż syn nie umie się podpisać i jest ubezwłasnowolniony całkowicie faktury nie mogły być wystawione na niego. Wnioskodawca stwierdził, iż w planie robót na 2011r. planuje wykonanie podjazdu do budynku, aby umożliwić bezkolizyjne, z ominięciem schodów, wprowadzenie do budynku osoby na wózku inwalidzkim. W uzupełnieniu wniosku wnioskodawca wskazał, iż dochód roczny jego syna pochodzący z renty rodzinnej za 2010r. wynosi 17.222,62 zł. W 2011r. renta rodzinna syna wnioskodawcy po rewaloryzacji wynosi miesięcznie 1.490,68 zł. W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie: Czy koszty wykonania podjazdu pod budynek, dla wózka inwalidzkiego, można po jego wykonaniu w 2011r. uznać za wydatki nielimitowane podlegające odliczeniu w uldze rehabilitacyjnej opiekuna osoby niepełnosprawnej? Zdaniem wnioskodawcy, wszystkie koszty wykonania podjazdu do budynku dla wózka inwalidzkiego należy naliczyć do wydatków nielimitowanych. Koszty te można wykazać w poz. 17 w części B załącznika PIT-O opiekuna niepełnosprawnego, zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje: Na wstępie zaznacza się, iż przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena stanowiska wnioskodawcy w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, zajęta w stosunku do przedstawionego zdarzenia przyszłego dotyczącego możliwości skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej w 2011r. (pyt. nr 2). W pozostałym zakresie wniosku sprawa zostanie rozstrzygnięta odrębną interpretacją (pyt. nr 1). Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. rt. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne. Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zostały wymienione w art. 26 ust. 7a ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7b – 7g tego artykułu. Zgodnie z art. 26 ust. 7b ww. ustawy, wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie. W myśl zaś postanowień art. 26 ust. 13a ustawy, wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym lub od dochodu na podstawie ustawy z dnia 24 sierpnia 2006r. o podatku tonażowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Natomiast stosownie do art. 26 ust. 7 pkt 4 ustawy, wysokość wydatków na cele określone w ust. 1 (czyli m.in. na cele rehabilitacyjne), z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty - w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3. W myśl art. 26 ust. 7d cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek: orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów. Przepisy ust. 7a-7d i ust. 7g stosuje się odpowiednio do podatników, na których utrzymaniu pozostają następujące osoby niepełnosprawne: współmałżonek, dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbowie, rodzice, rodzice współmałżonka, rodzeństwo, ojczym, macocha, zięciowie i synowe - jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają kwoty 9.120 zł (art. 26 ust. 7e ww. ustawy). Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do I grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono: całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo znaczny stopień niepełnosprawności (art. 26 ust. 7f pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Stosownie do treści art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za wydatki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 6, czyli wydatki na rehabilitację uważa się wydatki poniesione na adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności. Przepis art. 26 ust. 7a ustawy nie określa szczegółowo jakie wydatki podlegają odliczeniu. Mieczysława Szymczaka, Warszawa 1978). Adaptacja mieszkania lub budynku oznacza, zatem przeróbkę mającą nadać mu inny charakter, przystosować do innego użytku. Natomiast wyposażenie mieszkania/budynku to nadanie mu rzeczowych elementów zwiększających jego walory użytkowe. Zakres prac adaptacyjnych bądź prac związanych z wyposażeniem lokalu/budynku musi być przeprowadzony stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności podatnika lub niepełnosprawności osoby będącej na utrzymaniu podatnika i musi być związany z rodzajem niepełnosprawności. Przeprowadzone prace adaptacyjne mają ułatwiać osobie niepełnosprawnej funkcjonowanie w danym budynku lub lokalu mieszkalnym, a nie ogólnie zapewniać lepszy komfort mieszkania. Przez adaptacje należy rozumieć takie przystosowanie mieszkania lub budynku mieszkalnego, które umożliwi lub ułatwi życie w nim osoby niepełnosprawnej, a nie jedynie poprawi standard. Jak z powyższego wynika zakres i rodzaj robót związanych z adaptacją mieszkania oraz budynku mieszkalnego uzależniony jest zatem od charakteru niepełnosprawności. Ma on ułatwić osobie niepełnosprawnej funkcjonowanie w danym mieszkaniu lub budynku mieszkalnym, i jednocześnie ma być związany z rodzajem niepełnosprawności danego podatnika. W katalogu wyliczeń ujętym w art. 26 ust. 7a ww. ustawy spotyka się przy wielu wydatkach na cele rehabilitacyjne zastrzeżenia co do możliwości ich poniesienia m.in. w następujący sposób: stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, niezbędny w rehabilitacji, ułatwiający wykonywanie czynności życiowych, indywidualny charakter. Wskazane przykłady świadczą o tym, że konkretny wydatek przeznaczony na cele rehabilitacyjne musi z reguły wyróżniać się pewną cechą charakterystyczną. Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, iż syn wnioskodawcy jest osobą niepełnosprawną, posiada I grupę inwalidztwa, jest również całkowicie ubezwłasnowolniony. Syn wnioskodawcy otrzymuje dodatek pielęgnacyjny do renty rodzinnej, którą ma przyznaną po zmarłej matce. W 2011r. renta rodzinna syna wnioskodawcy po rewaloryzacji wynosi miesięcznie 1.490,68 zł. Wnioskodawca wraz z obecną żoną, z którą rozlicza się wspólnie z dochodów jest w trakcie realizacji budowy domu. Wnioskodawca stwierdził, iż w planie robót na 2011r. planuje wykonanie podjazdu do budynku, aby umożliwić bezkolizyjne, z ominięciem schodów, wprowadzenie do budynku osoby na wózku inwalidzkim. W świetle powyższych przepisów podkreślić należy, iż skoro dochód syna wnioskodawcy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w 2011r. wynosi miesięcznie 1.490,68 zł czyli, w przeliczeniu, za cały rok wyniesie 17.888,16 zł to oznacza, iż zostanie przekroczona kwota, o której mowa w art. 26 ust. 7e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. 9.120 zł. Tym samym wnioskodawca będący opiekunem prawnym swojego syna nie nabywa prawa do odliczenia wydatków związanych z przystosowaniem łazienki do potrzeb wynikających z niepełnosprawności syna. Treść wskazanego powyżej przepisu jednoznacznie bowiem uzależnia możliwość dokonania odliczeń przez podatnika utrzymującego osobę niepełnosprawną od wysokości dochodu tejże osoby niepełnosprawnej, uzyskanego w danym roku podatkowym. Zatem zbędna staje się analiza czy wskazane we wniosku wydatki poniesione w 2011r. spełniają wymogi, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 6 w związku z ust. 7a pkt 1 powołanej ustawy. W związku z powyższym stanowisko wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.