IBPBII/1/415-342/12/MK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 23 marca 2012 r. (data wpływu do tut. Biura – 30 marca 2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wynajęcia przez pracodawcę automatu vendingowego do zakupu ciepłych posiłków – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 30 marca 2012 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wynajęcia przez pracodawcę automatu vendingowego do zakupu ciepłych posiłków. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Na terenie firmy i wokół niej nie ma możliwości zakupu żywności. W budynku biurowym jest pomieszczenie przystosowane do spożywania posiłków, wyposażone w czajnik elektryczny, kuchenkę mikrofalową, w którym pracownicy mogą spożywać posiłki. W związku z tym Spółka zamierza wynająć automat vendingowy służący do zakupu ciepłych posiłków. Urządzenie zostanie zamontowane właśnie w tym pomieszczeniu z myślą o pracownikach. Koszt najmu urządzenia wynosi 2.000 zł + 23% VAT miesięcznie. Wysokość opłaty jest stała i nie zmienia się wraz z ilością zakupionych posiłków. Cena jednego posiłku wynosi 6 zł i będzie je pokrywał kupujący. Lokalizacja automatu spowoduje, że będą z niego mogli korzystać pracownicy Spółki ale również pracownicy ochrony, kierowcy dostarczający do Spółki materiały i odbierający produkty Wnioskodawcy, kontrahenci i goście odwiedzający Spółkę. Praca w Spółce odbywa się na trzy zmiany w tym również w soboty. Spółka zamierza sfinansować najem automatu z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy należy doliczyć pracownikom Spółki przychód do opodatkowania z tytułu korzystania z automatu? Jak obliczyć wysokość ewentualnego przychodu do opodatkowania? Spółka stoi na stanowisku, że przychód do opodatkowania nie wystąpi, ponieważ nie ma możliwości przypisania faktycznego przychodu poszczególnym pracownikom. Spółka będzie posiadała tylko informację o ilości zakupionych posiłków w danym okresie. Nie będzie w stanie określić czy wszystkie posiłki zakupione zostały przez pracowników czy też przez osoby obce i w jakich ilościach. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania. W myśl tej zasady, wyrażonej w art. 9 ust. 1 ww. ustawy, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W treści art. 10 ust. 1 ww. ustawy zostały określone źródła przychodów, gdzie między innymi w pkt 1 wymienia się: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Biorąc powyższe pod uwagę do przychodów ze stosunku pracy zalicza się każde świadczenie, które pracownik otrzymał w związku z faktem pozostawania w stosunku pracy z pracodawcą. Do przychodów ze stosunku pracy zalicza się więc zarówno otrzymane przez pracownika pieniądze, jak i wartość pieniężną świadczeń w naturze, świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Przychodami ze stosunku pracy są zatem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia) niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14 – 15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje, co należy rozumieć przez „nieodpłatne świadczenie”, ograniczając się jedynie do wskazania, w art. 11 ust. 2 i 2a, sposobu i kryteriów ustalania wartości nieodpłatnych i częściowo odpłatnych świadczeń. Z tego też względu pojęcie „świadczenia” należy rozpatrywać z punktu widzenia zobowiązaniowego, tj. na tle art. 353 § 1 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z którym zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić. Świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu (art. 353 § 2). Zatem pojęcie „nieodpłatne świadczenie” w prawie podatkowym ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby, ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest nieodpłatne przysporzenie majątku innej osobie kosztem majątku innego podmiotu, mające konkretny wymiar finansowy. W doktrynie prawa podatkowego oraz orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż na pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” składają się łącznie dwa elementy: po pierwsze chodzi o wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, w wyniku których podatnik otrzymuje w sposób nieodpłatny, tj. nie związany z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątkowe mające konkretny wymiar finansowy, oraz po drugie takie przysporzenie majątkowe jest uzyskiwane kosztem innego podmiotu. Mając powyższe na uwadze można stwierdzić, iż otrzymanie nieodpłatnego świadczenia ma zasadniczo miejsce wówczas, gdy na podstawie stosunku prawnego istniejącego pomiędzy dwoma podmiotami (stosunku zobowiązaniowego - zgodnie z art. 353 Kodeksu cywilnego), jedna ze stron tego stosunku jest wyłącznym jego beneficjentem, a zatem otrzymuje korzyść majątkową kosztem drugiej strony tego stosunku prawnego. Tak więc, co do zasady do nieodpłatnych świadczeń na rzecz pracowników związanych ze stosunkiem pracy zaliczyć należy wszystkie wydatki poniesione przez pracodawcę na rzecz pracowników. Jednakże, przychód ze stosunku pracy nie powstaje, jeśli nie ma możliwości przypisania poszczególnym pracownikom określonej wielkości świadczenia na nich przypadającego. Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż na terenie firmy i wokół niej nie ma możliwości zakupu żywności. Spółka zamierza wynająć automat vendingowy służący do zakupu ciepłych posiłków. Koszt najmu urządzenia wynosi 2.000 zł + 23% VAT miesięcznie. Wysokość opłaty jest stała i nie zmienia się wraz z ilością zakupionych posiłków. Cena jednego posiłku wynosi 6 zł i będzie je pokrywał kupujący. Lokalizacja automatu spowoduje, że będą z niego mogli korzystać pracownicy Spółki ale również pracownicy ochrony, kierowcy dostarczający do Spółki materiały i odbierający produkty Wnioskodawcy, kontrahenci i goście odwiedzający Spółkę. Spółka będzie posiadała tylko informację o ilości zakupionych posiłków w danym okresie. Nie będzie w stanie określić czy wszystkie posiłki zakupione zostały przez pracowników czy też przez osoby obce i w jakich ilościach. Zatem w sytuacji, gdy z wynajętego przez Wnioskodawcę automatu vendingowego, służącego do zakupu ciepłych posiłków, korzystać będą zarówno pracownicy Spółki jak i pracownicy ochrony, kierowcy dostarczający do Spółki materiały i odbierający produkty Wnioskodawcy, kontrahenci i goście odwiedzający Spółkę a ponadto osoby te same pokrywać będą zakupione przez siebie ciepłe posiłki, w takiej sytuacji po stronie pracownika nie powstanie przychód, gdyż po pierwsze nie ma możliwości ustalenia wartości świadczenia przypadającego na konkretnego pracownika z tytułu wynajmu tego automatu a po drugie – pracownik nie uzyskuje z tytułu najmu przez Wnioskodawcę ww. automatu żadnego przysporzenia, gdyż za posiłek musi sam zapłacić. W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.