IBPBII/1/415-459/14/JP

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 21 maja 2014 r. (data wpływu do Biura – 29 maja 2014 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sumowania wypłaty pracownikowi świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych oraz z pracowniczej kasy zapomogowo-pożyczkowej i wykazywania wartości tych świadczeń przez pracodawcę w informacji PIT-11 – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 29 maja 2014 r. wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie w zakresie skutków podatkowych wypłaty pracownikowi świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych oraz z pracowniczej kasy zapomogowo-pożyczkowej i wykazywania wartości tych świadczeń przez pracodawcę w informacji PIT-11. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Urząd Miasta K. (Wnioskodawca) prowadzi zakładowy fundusz świadczeń socjalnych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 4 marca 1994 roku o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 592). Zgodnie z regulaminem zakładowego funduszu świadczeń socjalnych Urzędu Miasta K. środki funduszu przeznaczone są dla osób uprawnionych do korzystania z funduszu w różnych rodzajach i formach działalności socjalnej, miedzy innymi na pomoc uprawnionym pracownikom znajdującym się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej w formie zapomóg, w tym zapomóg losowych. W Urzędzie Miasta K. działa również pracownicza kasa zapomogowo-pożyczkowa na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1992 roku w sprawie pracowniczych kas zapomogowo-pożyczkowych oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo -kredytowych w zakładach pracy (Dz.U. z 1992 r., Nr 100, poz. 502). Zakład pracy, a więc Urząd Miasta K. jest zobligowany zapisami powyższego rozporządzenia zawartymi w § 4 ust.1 do udzielania pomocy X. w zakresie: zapewnienia pomieszczeń biurowych i odpowiednio zabezpieczonego miejsca na przechowywanie pieniędzy, transportu pieniędzy z banku, prowadzenia księgowości, obsługi kasowej i prawnej, dostarczania druków i formularzy, dokonania na rzecz X. i Y. potrąceń w listach płac, listach wypłat zasiłków chorobowych i zasiłków wychowawczych, wpisowego, wkładów miesięcznych i rat pożyczek, przyjmowania wpłat wnoszonych przez emerytów i rencistów oraz osoby przebywające na urlopach wychowawczych, odprowadzania wpłat na rachunek bankowy X. lub Y., informowania przynajmniej raz w roku członków kas o stanie ich wkładów i zadłużeń. Członkiem X. może być każdy pracownik oraz emeryt i rencista – były pracownik Urzędu Miasta K., któremu mogą być przyznawane świadczenia zgodnie z przyjętym statutem X.. Świadczeniami przyznawanymi zgodnie ze statutem X. są między innymi zapomogi losowe. Zapomogi losowe zwolnione są z podatku dochodowego od osób fizycznych do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2 280,00 zł, zgodnie z zapisem art. 21 ust. 1 pkt 26 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych. Informacja o osiągniętych dochodach podlegających opodatkowaniu, otrzymanych z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych oraz z pracowniczej kasy zapomogowo -pożyczkowej jest sumowana w jednym rocznym PIT-11 dla pracownika. Zgodnie z zapisami art. 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Obowiązek pobrania i obliczenia podatku wynika z treści art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych o brzemieniu: „Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej". W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy Urząd Miasta K. ma prawo stosować zasadę łącznego sumowania dochodów wypłacanych pracownikom zarówno przez zakładowy fundusz świadczeń socjalnych jak i pracowniczą kasę zapomogowo-pożyczkową, oraz czy informacja o tych dochodach podlegających opodatkowaniu otrzymanych z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i pracowniczej kasy zapomogowo -pożyczkowej powinna się znaleźć w jednym zbiorczym PIT-11 pracownika? Wnioskodawca stwierdził, że stosuje on zasadę sumowania dochodów wypłacanych pracownikom zarówno przez zakładowy fundusz świadczeń socjalnych jak i pracowniczą kasę zapomogowo-pożyczkową. Po przekroczeniu kwot ustawowych ulg zostaje naliczony podatek dochodowy od osób fizycznych od łącznej kwoty wypłaconych świadczeń zarówno ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i pracowniczej kasy zapomogowo-pożyczkowej. Stanowisko Wnioskodawcy wynika z treści art. 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, który mówi, że za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń. Podsumowując – Urząd Miasta K. zamierza stosować zasadę sumowania dochodów wypłacanych pracownikom zarówno przez zakładowy fundusz świadczeń socjalnych jak i pracowniczą kasę zapomogowo-pożyczkową opierając się na zapisach art. 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto informacja o osiągniętych dochodach podlegających opodatkowaniu otrzymanych z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych oraz z pracowniczej kasy zapomogowo-pożyczkowej zostanie zsumowana w jednym rocznym PIT-11 dla pracownika. Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje: Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Z kolei, zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Natomiast stosownie do postanowień art. 12 ust.1 powołanej ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. W związku z powyżej przytoczonymi przepisami, należy wskazać, że przychodami ze stosunku pracy lub stosunków pokrewnych, są wszystkie świadczenia, które konkretny pracownik otrzymuje ze środków pracodawcy z tytułu pozostawania w stosunku pracy lub pokrewnym. Przychód ze stosunku pracy powstaje zatem w każdym przypadku, w którym pracownik uzyskuje realną korzyść. Wyjątek stanowią jedynie rodzaje świadczeń wymienionych w katalogu zwolnień przedmiotowych w szczególności określonym w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca prowadzi zakładowy fundusz świadczeń socjalnych. Według regulaminu tego funduszu środki funduszu przeznaczone są dla osób uprawnionych do korzystania z funduszu w różnych rodzajach i formach działalności socjalnej, między innymi na pomoc uprawnionym pracownikom znajdującym się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej w formie zapomóg, w tym zapomóg losowych. W Urzędzie Miasta K. działa również pracownicza kasa zapomogowo-pożyczkowa. Zakład pracy, a więc Urząd Miasta K. jest zobligowany do udzielania pomocy X. w oznaczonym zakresie. Członkiem X. może być każdy pracownik oraz emeryt i rencista – były pracownik Urzędu Miasta K., któremu mogą być przyznawane świadczenia zgodnie z przyjętym statutem X.. Świadczeniami przyznawanymi zgodnie ze statutem X. są między innymi zapomogi losowe. Wnioskodawca sporządza informację o osiągniętych dochodach podlegających opodatkowaniu otrzymanych z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych oraz z pracowniczej kasy zapomogowo-pożyczkowej przez sumowanie w jednym rocznym rozliczeniu PIT-11 wystawianym dla pracownika. Jak zostało wskazane na wstępie, pracownik – zgodnie z konstrukcją ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – co do zasady otrzymuje podlegający opodatkowaniu przychód od pracodawcy z racji łączącego go stosunku pracowniczego (służbowego) zawsze, gdy pozyskuje konkretną korzyść ekonomiczną wyrażoną nie tylko w postaci pieniężnej. Ta zasada doznaje ograniczenia tylko w odniesieniu do sytuacji wymienionych wyraźnie przez ustawodawcę w formie zwolnień przedmiotowych określonych w ww. ustawie. Zwolnienia przedmiotowe dotyczą m.in. świadczeń otrzymywanych przez pracowników oraz emerytów lub rencistów w związku z łączącym ich uprzednio z zakładem pracy stosunkiem służbowym, stosunkiem pracy lub spółdzielczym stosunkiem pracy. Źródłem takich świadczeń mogą być różne fundusze, które tworzone są i dysponowane przez uprawnione podmioty. W omawianej sytuacji pracownikom Wnioskodawcy wypłacane są zapomogi (w tym losowe) z funkcjonujących: u Wnioskodawcy – zakładowego funduszu świadczeń socjalnych oraz przy Wnioskodawcy – pracowniczej kasy zapomogowo-pożyczkowej. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz.U. z 2012 r., poz. 592, z późn. zm.) przyznawanie ulgowych usług i świadczeń oraz wysokość dopłat z Funduszu uzależnia się od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby uprawnionej do korzystania z Funduszu. Zasady i warunki korzystania z usług i świadczeń finansowanych z Funduszu, z uwzględnieniem ust. 1, oraz zasady przeznaczania środków Funduszu na poszczególne cele i rodzaje działalności socjalnej określa pracodawca w regulaminie ustalanym zgodnie z art. 27 ust. 1 albo z art. 30 ust. 5 ustawy o związkach zawodowych. Pracodawca, u którego nie działa organizacja związkowa, uzgadnia regulamin z pracownikiem wybranym przez załogę do reprezentowania jej interesów (art. 8 ust. 2 ww. ustawy). Należy podkreślić, że regulamin zakładowego funduszu świadczeń socjalnych stanowi podstawę prawną ustalającą warunki korzystania ze świadczeń socjalnych przez osoby uprawnione. Dokument ten należy kwalifikować jako wewnątrzzakładowy akt normatywny precyzujący zasady gospodarowania środkami funduszu. Postanowienia regulaminu funduszu wiążą więc pracodawcę oraz osoby uprawnione w zakresie zakładowej działalności socjalnej. Stosownie do treści art. 1 omawianej ustawy, ustawa określa zasady tworzenia przez pracodawców zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, zwanego dalej „Funduszem”, i zasady gospodarowania środkami tego Funduszu, przeznaczonego na finansowanie działalności socjalnej organizowanej na rzecz osób uprawnionych do korzystania z Funduszu, na dofinansowanie zakładowych obiektów socjalnych oraz na tworzenia zakładowych żłobków, klubów dziecięcych, przedszkoli oraz innych form wychowania przedszkolnego. W myśl art. 2 pkt 1 i pkt 5 ww. ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (zfśs) użyte w ustawie określenia oznaczają: działalność socjalna – usługi świadczone przez pracodawców na rzecz różnych form wypoczynku, działalności kulturalno-oświatowej, sportowo-rekreacyjnej, opieki nad dziećmi w żłobkach, klubach dziecięcych, sprawowanej przez dziennego opiekuna lub nianię, w przedszkolach oraz innych formach wychowania przedszkolnego, udzielania pomocy materialnej – rzeczowej lub finansowej, a także zwrotnej lub bezzwrotnej pomocy na cele mieszkaniowe na warunkach określonych umową (…); osoby uprawnione do korzystania z Funduszu – pracowników i ich rodziny, emerytów i rencistów – byłych pracowników i ich rodziny oraz inne osoby, którym pracodawca przyznał w regulaminie, o którym mowa w art. 8 ust. 2, prawo korzystania ze świadczeń socjalnych finansowanych z Funduszu (…). Stosownie do art. 3 ust. 1 ww. ustawy o zfśs, Fundusz tworzą, z zastrzeżeniem ust. 2, pracodawcy zatrudniający według stanu na dzień 1 stycznia danego roku co najmniej 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty. Zgodnie z art. 10 ww. ustawy o zfśs środkami Funduszu administruje pracodawca. W świetle powyższych wskazań ustawowych należy stwierdzić, że prawo do podejmowania decyzji w zakresie zasad podziału funduszu i udzielania pomocy z funduszu socjalnego (w tym świadczeń o charakterze ulgowym ze względu na sytuację życiową, rodzinną i materialną pracownika, np. zapomogę losową) przysługuje wyłącznie: pracodawcy w porozumieniu ze związkami zawodowymi lub przedstawicielem pracowników w przypadku braku związków zawodowych, na podstawie ustawy o zfśs i ustalonego wspólnie regulaminu opracowanego zgodnie z ww. ustawą. Powyższe zatem jednoznacznie wskazuje, że świadczenia uzyskiwane przez pracownika z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych przekazywane przez pracodawcę – są świadczeniami z tytułu łączącego pracownika z pracodawcą stosunku pracy i jako takie zaliczane są do przychodu ze stosunku pracy, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 12 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W odniesieniu natomiast do pracowniczej kasy zapomogowo-pożyczkowej należy wskazać na regulacje art. 39 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 23 maja z 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U, z 2014 r., poz. 167). Zgodnie z ich postanowieniami w zakładach pracy mogą być tworzone pracownicze kasy zapomogowo-pożyczkowe, których członkami mogą być pracownicy, emeryci i renciści bez względu na przynależność związkową. Nadzór społeczny nad tymi kasami sprawują związki zawodowe. Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia szczegółowe zasady organizowania i działania kas, o których mowa w ust. 1, obowiązki zakładów pracy w tym zakresie. Tym aktem prawnym jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1992 r. w sprawie pracowniczych kas zapomogowo-pożyczkowych oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo -kredytowych w zakładach pracy (Dz.U. Nr 100, poz. 502). W § 6 rozporządzenia określone zostały cele działania kasy, tj. udzielanie członkom pomocy materialnej w formie pożyczek oraz zapomóg – w miarę posiadanych środków – na zasadach określonych w statucie. Zgodnie z § 28 rozporządzenia na środki finansowe kasy zapomogowo -pożyczkowej składają się następujące fundusze: fundusz oszczędnościowo pożyczkowy, fundusz rezerwowy, fundusz zapomogowy i inne fundusze, przewidziane w statucie. Należy zauważyć, że związki zawodowe wykonują nadzór społeczny nad kasą, a członkowie organów kasy wykonują swoje funkcje społecznie (§ 5 i 16 ww. rozporządzenia). Kasa ma własne organy, a ich tworzenie i kompetencje zostały unormowane w § 13-27 ww. rozporządzenia. Kasa nie stanowi więc elementu struktury organizacyjnej zakładu pracy, w którym działa. Wykazuje samodzielność w stosunku do zakładu pracy, o czym świadczą m.in. umowy zawierane przez kasę z zakładem pracy o treści wskazanej w § 4 ww. rozporządzenia i przyjęte zasady reprezentacji kasy na zewnątrz zakładu pracy, zgodnie z § 23 rozporządzenia (reprezentacja leży w gestii zarządu). Na zakład pracy został nałożony obowiązek świadczenia pomocy kasie zapomogowo-pożyczkowej w zakresie szczegółowo określonym w § 4 rozporządzenia. Kasa prowadzi rachunkowość na podstawie odrębnych przepisów dotyczących zasad prowadzenia rachunkowości oraz sporządza roczne sprawozdania finansowe, a także używa pieczęci podłużnej z podaniem nazwy i adresu zakładu pracy, w którym została utworzona (§ 43-46 rozporządzenia). Środki pieniężne kasa przechowuje na rachunkach bankowych (§ 33 rozporządzenia). W związku z powyżej przytoczonymi przepisami kształtującymi byt prawno-organizacyjny kasy zapomogowo-pożyczkowej należy przyjąć, że kasa jest podmiotem odrębnym od zakładu pracy, w którym funkcjonuje. Oznacza to, że zakład pracy nie posiada samoistnych uprawnień do działania w imieniu kasy. W świetle zatem przywołanych przepisów regulujących zadania i obowiązki pracodawcy (zakładu pracy) w stosunku do działania zakładowego funduszu świadczeń socjalnych oraz kasy zapomogowo-pożyczkowej należy uznać, że w odniesieniu do zakładowego funduszu świadczeń socjalnych pracodawca posiada kompetencje do zarządzania i dysponowania tym funduszem, natomiast nie posiada takich uprawnień do funduszów kasy zapomogowo-pożyczkowej. Kasa zapomogowo-pożyczkowa funkcjonuje jedynie przy zakładzie pracy, ale nie należy do jego struktury. Tym samym zasadny jest wniosek, że pracodawca w odniesieniu do wypłacanej pracownikowi zapomogi z kasy zapomogowo-pożyczkowej nie może posiadać takich samych uprawnień, tj. płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, jak w przypadku wypłaty zapomogi z funduszu świadczeń socjalnych. W stosunku do zapomogi wypłacanej z kasy zapomogowo-pożyczkowej pracodawca nie pełni funkcji płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzyskiwane ze środków tego funduszu świadczenia nie są bowiem świadczeniami uzyskanymi ze stosunku pracy. Zgodnie z art. 8 ww. Ordynacji podatkowej płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Stosownie natomiast do treści art. 31 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakład pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej. Zakład pracy pobiera więc zaliczki od dochodu, za który w rozumieniu art. 32 ust. 2 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody w rozumieniu art. 12 oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez płatnika, po odliczeniu kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 pkt 1 albo 3 lub w ust. 9 pkt 1-3 oraz po odliczeniu potrąconych przez płatnika w danym miesiącu składek na ubezpieczenie społeczne, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b lub pkt 2a (…). Zgodnie z art. 39 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w terminie do końca lutego następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 31, art. 33 i art. 35, w przypadku gdy nie dokonują rocznego obliczenia podatku, są obowiązani przekazać podatnikowi i urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych – imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, z zastrzeżeniem ust. 5. Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46 i 74. W informacji tej wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych. Wyznacznikiem zatem statusu płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu stosunku pracy, jest związek między zakładem pracy a beneficjentem zapomogi, ustalany na podstawie art. 12 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie należy dostrzec, że zakład pracy zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako płatnik jest zobowiązany do poboru zaliczek od dochodu uzyskanego przez zatrudnionych w tym zakładzie pracy pracowników, tj. ma przypisane ustawowo konkretne obowiązki, których wykonanie przez płatnika nie zależy od jego woli, ponieważ ustawodawca jednoznacznie określił, że płatnik powinien pobrać zaliczkę oraz wskazał w jaki sposób winien to zrobić i od jakiego rodzaju świadczenia wypłacanego pracownikowi. Należy zatem wyraźnie zaznaczyć, że Wnioskodawca, jako pracodawca, jest płatnikiem – jednak tylko i wyłącznie – od dokonywanych zatrudnionym na podstawie stosunku pracy osobom (pracownikom) wypłat pieniężnych, wartości pieniężnych świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalentów, świadczeń lub świadczeń pieniężnych ponoszonych za pracownika, innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych, dokonywanych z tytułu tego zatrudnienia. W świetle powyższych ustaleń należy wskazać, że skoro Wnioskodawca jest płatnikiem jako zakład pracy tylko w stosunku do szeroko rozumianych świadczeń pracowniczych, wynikających ze stosunku pracy łączącego go z pracownikiem, to w przypadku dokonywania wypłat nie z tego źródła przychodów – Wnioskodawca jako pracodawca nie może być uznany za płatnika od świadczeń, które nie stanowią przychodu ze stosunku pracy. Oznacza to, że jeśli kwota zapomogi jest wypłacana przez kasę zapomogowo-pożyczkową, to w pierwszej kolejności należy podkreślić, że nie pochodzi ona od Wnioskodawcy jako pracodawcy, a więc nie jest uzyskana ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Reasumując należy stwierdzić, że Wnioskodawca dokonując sumowania wypłaty pracownikowi świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych oraz z pracowniczej kasy zapomogowo-pożyczkowej i wykazując wartości tych świadczeń w informacji PIT-11 – działa w tym zakresie bezpodstawnie, ponieważ z treści wniosku oraz przytoczonych przepisów prawa nie wynika, by na Wnioskodawcy ciążył taki obowiązek, ani by Wnioskodawca posiadał takie uprawnienia. Wnioskodawca nie jest bowiem płatnikiem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od świadczeń, które pracownik uzyskuje z kasy zapomogowo-pożyczkowej. Tym samym nie ma żadnych podstaw, aby te świadczenia wykazywać w informacji PIT-11. Powyższe oznacza, że w przedmiotowej sprawie stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.