IBPP1/443-1034/12/LSz

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 26 września 2012r. (data wpływu 1 października 2012r.), uzupełnionym pismem z dnia 2 stycznia 2013r. (data wpływu 7 stycznia 2013r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia całości podatku naliczonego z faktur otrzymywanych przez Wnioskodawcę od podmiotu dostarczającego program kafeteryjny – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 1 października 2012r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia całości podatku naliczonego z faktur otrzymywanych przez Wnioskodawcę od podmiotu dostarczającego program kafeteryjny. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 2 stycznia 2013r. (data wpływu 7 stycznia 2013r), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 21 grudnia 2012r. znak: IBPP1/443-1034/12/AZb. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT i aktualnie w ramach jego działalności wykonywane są wyłącznie czynności opodatkowane lub uprawniające do odliczenia podatku naliczonego w całości. Wnioskodawca zamierza wprowadzić, w ramach motywacji swoich pracowników, częściowe finansowanie dodatkowych świadczeń dla swoich pracowników. Świadczeniami tymi będą świadczenia zapewniane w ramach tzw. programu kafeteryjnego. Program kafeteryjny (program korzyści pracowniczych) zapewniany jest na podstawie umowy Wnioskodawcy z dostawcą zewnętrznym (dostawca programu kafeteryjnego). W oparciu o umowę osobom wskazanym przez Wnioskodawcę (w tym wypadku jego pracownikom) podmiot dostarczający program kafeteryjny będzie zapewniał świadczenie przez podmioty trzecie usług oraz dostarczanie produktów za pomocą podmiotów trzecich, dostarczając beneficjentom programu (pracownikom Wnioskodawcy) bilety, karty przedpłacone/bony towarowe/vouchery, karty podarunkowe, zapewniające możliwość skorzystania z usług/nabycia produktów od tych podmiotów trzecich. Program funkcjonować będzie w następujący sposób: 1.Wnioskodawca informować będzie podmiot dostarczający program kafeteryjny o osobach uprawnionych (użytkownikach programu) oraz o kwocie przypadającej na poszczególnych użytkowników. Kwotę przypisaną do siebie każdy z użytkowników może wydatkować albo w konkretnym okresie czasu, albo też do zakończenia uczestnictwa danej osoby w programie kafeteryjnym (czyli do chwili zgłoszenia przez Wnioskodawcę o wyłączeniu uczestnika z programu). Za środki udostępnione w ramach programu kafeteryjnego użytkownik będzie mógł nabyć wybrane produkty oraz usługi (np. bilety na imprezy, wyjazdy, udział w zajęciach sportowych i rekreacyjnych, zakupy, świadczenia medyczne itp.). Usługi oraz produkty będą wybierane z listy dostarczonej przez podmiot dostarczający program kafeteryjny. To użytkownik programu podejmuje decyzję o tym, czy, kiedy i z których usług skorzysta (lub nabędzie produkty). Produkty oraz usługi oferowane przez dostawcę programu kafeteryjnego będą na ogół dostarczane nie bezpośrednio, lecz w formie kart przedpłaconych/bonów towarów/voucherów, kart podarunkowych itp, w zależności od formy przyjętej u bezpośredniego dostawcy usług lub produktów, za które pracownik może nabyć usługi oraz produkty. Będą one reprezentowały określone kwoty pieniędzy do wydania u partnerów podmiotu na usługi lub produkty. Mogą jednak zdarzać się np. bilety na imprezy, niepodlegające wymianie na świadczenia/produkty, lecz bezpośrednio stanowiące podstawę wstępu. Przykładowo dysponując kwotą 200 zł w ramach programu użytkownik za pośrednictwem platformy składa zamówienie na bilety do teatru za 80 zł oraz bon wartościowy za 100 zł do sieci marketów ze sprzętem AGD i RTV. Z jego „konta” na platformie potrącone zostaje 180 zł, a pracownik otrzymuje zamówiony bilet (który może wykorzystać lub dowolnie nim zadysponować) oraz bon wartościowy, uprawniający do zakupów za określoną kwotę, często ograniczony także maksymalnym terminem realizacji (tu pracownik może postąpić podobnie jak z biletem, może wykorzystać bon jedynie częściowo, może go też nie wykorzystać przed upływem terminu jego ważności. Pracownikowi ciągle pozostaje 20 zł na koncie. 2.W danym miesiącu zbieranie zamówień w ramach programu kafeteryjnego przez specjalnie do tego celu stworzoną platformę, umożliwiającą zarządzanie kwotą przysługującą w ramach programu bezpośrednio przez jego beneficjentów, będzie trwało do określonego momentu, np. do 15 dnia każdego miesiąca. Ograniczenie podyktowane jest koniecznością zrealizowania oraz zafakturowania świadczeń zamówionych w poszczególnych miesiącach po ich zakończeniu. Następnie podmiot dostarczający program kafeteryjny będzie realizować zamówienia beneficjentów, na ogół poprzez wydanie im wyżej wspomnianych biletów/kart/bonów/voucherów umożliwiających odbiór usług i towarów od partnerów tego podmiotu. Wydanie, w zależności od zamówionego świadczenia, może nastąpić poprzez przesłanie mailem dokumentu nadającego się do wydruku lub nawet samego kodu uprawniającego do nabycia usług/towarów, lub też poprzez przesłanie listem do Wnioskodawcy np. biletów na koncert. W pierwszym wypadku Wnioskodawca nie ma kontroli nad momentem realizacji świadczenia. W drugim przypadku Wnioskodawca, otrzymując kopertę zaadresowaną na pracownika, będzie domniemywał, że jakieś świadczenie zostało zrealizowane, jednakże nie będzie dokładnie wiedział, jaka jest zawartość koperty. Warunki realizacji świadczeń, tj. nabycia towarów/skorzystania z usług określone przez partnerów podmiotu dostarczającego program kafeteryjny, jednakże istotne informacje w postaci terminu, w jakim można realizować świadczenia, będą podane przez podmiot dostarczający program kafeteryjny. Na ogół możliwość realizacji świadczeń trwa od 3-12 miesięcy od daty zakupu bądź aktywizacji karty/karnetu. Tym samym Wnioskodawca będzie miał kontrolę jedynie nad tym, że poszczególni beneficjenci zamawiają usługi/produkty w postaci kart/bonów/voucherów o określonej wartości, o czym dowie się z zestawienia załączonego do faktury wystawionej przez dostawcę programu kafeteryjnego, jednakże nie będzie miał kontroli i wiedzy o tym, czy i kiedy pracownik faktycznie skorzystał z usług lub nabył produkty w oparciu o wydane mu bilety/karty/bony/vouchery. 3.Po zakończeniu okresu rozliczeniowego (1 miesiąc) podmiot dostarczający program kafeteryjny, wystawi w oparciu o zestawienie biletów/kart/bonów/voucherów uprawniających do nabycia usług i towarów zamówionych w tym okresie przez wszystkich użytkowników, dokumenty rozliczeniowe, stanowiące podstawę obciążenia Wnioskodawcy kosztami funkcjonowania programu kafeteryjnego: tj. fakturę VAT i/lub notę obciążeniową dla Wnioskodawcy, obejmującą łączną wartość tych produktów, które dostawca systemu zakupił z podatkiem VAT (np. bilety do kina). W wypadku nabycia usług nie zakwalifikowanych jako czynności podlegające podatkowi od towarów i usług dostawca systemu kafeteryjnego będzie wystawiał notę obciążeniową dla Wnioskodawcy (będzie tak np. w wypadku części kart i voucherów działających jak środki płatnicze u partnerów dostawcy programu kafeteryjnego). Wartość wynikająca z opisanych wyżej faktur oraz not obciążeniowych nie musi równać się wartości usług wyświadczonych i produktów dostarczonych ostatecznie przez podmioty trzecie - partnerów programu kafeteryjnego na rzecz pracowników Wnioskodawcy, gdyż, jak wspomniano wyżej, do nabycia końcowej usługi lub produktu nie musi w ogóle dojść, wykorzystanie nabytych kart/bonów/voucherów leży bowiem w gestii pracownika, a Wnioskodawca nie ma nad tym żadnej kontroli. Wartość wynikająca z opisanych wyżej faktur i not obciążeniowych będzie tożsama z wartością kart/bonów/voucherów brutto (z podatkiem VAT) wskazanych w cenniku dostarczonym użytkownikom. Jeśli zatem w cenniku dostępna będzie np. usługa „karnet na lunche u dostawcy X” w cenie 50 zł, to zamówienie takiego karnetu przez jednego użytkownika będzie skutkowało wystawieniem na rzecz Wnioskodawcy dokumentu obejmującego tą kwotę (jako kwotę łącznie z podatkiem, jeśli taki wystąpi). Oprócz wartości usług i produktów zamówionych przez użytkowników i objętych podatkiem VAT (w innych bowiem wypadkach wystawiana będzie nota obciążeniowa), faktura obejmie także prowizję podmiotu dostarczającego program. Ponieważ koszty usług i produktów partnerów programu są przez dostawcę przerzucane na Wnioskodawcę, zgodnie z zapewnieniami dostawcy programu kafeteryjnego, bez doliczania marży, jest to element ściśle powiązany z obsługą programu. W wypadku, gdy w danym miesiącu pracownicy nie zamówili biletów/kart/bonów/voucherów itp. faktura na prowizję w ogóle nie będzie wystawiana. Koszty prowizji wraz z VATem naliczonym nie będą stanowiły podstawy rozliczeń z pracownikami, tzn. nie będą traktowane jako świadczenie nabyte na ich rzecz (czy to finansowane przez nich, czy też dostarczane przez Wnioskodawcę w ramach umowy o pracę). Będą one kosztem administrowania programem pracowniczym, który w całości ponosi Wnioskodawca. Wnioskodawca podkreśla, iż samo uruchomienie programu kafeteryjnego na podstawie umowy Wnioskodawcy z podmiotem dostarczającym nie powoduje jeszcze konieczności uiszczenia żadnych opłat. Podobnież żadnych skutków nie będzie wywoływało wykorzystanie/częściowe wykorzystanie kart/bonów/voucherów przez beneficjentów, może się zresztą zdarzyć tak, że w ogóle nie zostaną one przez beneficjentów wykorzystane. Możliwe jest również, iż beneficjent przestanie u Wnioskodawcy pracować, co spowoduje zablokowanie jego konta w programie kafeteryjnym (czyli uniemożliwienie mu składania dalszych zamówień), ale pozostanie bez wpływu na zamówione już a nie wykorzystane karty/bony/vouchery. 4.Wnioskodawca będzie nabywał program na rzecz pracownika, tzn. pracownik nie jest stroną umowy z dostawcą programu kafeteryjnego. Finansowanie kosztów programu będzie odbywało się następująco. W części program finansować będzie pracownik (ok. ¼). Pracownik wyrażający zgodę na nabycie na jego rzecz programu będzie zobowiązany do ponoszenia ustalonej części kosztów zakupu usług (bez kosztów prowizji dostawcy programu kafeteryjnego), przy czym ponoszenie kosztów będzie następowało poprzez ich refundację na rzecz Wnioskodawcy, a nie poprzez bezpośrednie wpłaty do dostawcy programu kafeteryjnego. Kwota jego partycypacji w kosztach będzie za jego zgodą potrącana z jego wynagrodzenia i przeznaczana na częściowe uregulowanie faktur wystawianych przez podmiot dostarczający program kafeteryjny. W celu uniknięcia wątpliwości program kafeteryjny rozliczany będzie z pracownikiem w taki sposób, że za sfinansowane przez niego (a zatem odsprzedane mu przez pracodawcę) uważane będą pierwsze zamówione przez niego świadczenia za kwotę odpowiadającą kwocie jego partycypacji. Jeśli zatem pracownikowi zostanie przydzielony w programie limit 1000 zł, na co składać się będzie 700 zł finansowane przez pracodawcę oraz 300 zł finansowane przez pracownika. Pierwsze zamówione przez pracownika od momentu uruchomienia programu świadczenia do kwoty 300 zł będą traktowane jako odsprzedane pracownikowi. Wnioskodawca w tej części będzie zatem usługi „odsprzedawał” pracownikom, co może wywołać konieczność naliczenia VATu, jeśli w pakiecie usług uważanych za zakupione ze środków pracownika będą mieścić się także usługi, za które Wnioskodawcy wystawiono fakturę VAT z naliczonym podatkiem od towarów i usług. Pozostała część kosztów związanych z funkcjonowaniem programu finansowana będzie przez Wnioskodawcę, do czego będzie on expressis verbis zobowiązany na podstawie aneksów do umów o pracę. W związku z tym, że będzie to część wynagrodzenia za pracę, Wnioskodawca będzie od finansowanej w ramach umowy o pracę wartości świadczenia odprowadzał zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne na takich samych zasadach, jak od wynagrodzeń wypłacanych pracownikom w formie pieniężnej. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca podał, że korzyści z udostępnienia programu pracownikom są dwojakie. Po pierwsze Wnioskodawca spodziewa się, iż każde dodatkowe świadczenie o wymiernej wartości majątkowej na rzecz jego pracowników wzmocni ich więzi z pracodawcą, co przekłada się na motywację i lojalność pracowników. Z uwagi na możliwość wyboru usług/towarów zamawianych w ramach programu udostępnienie tegoż będzie bowiem dla pracowników w zasadzie równoznaczne z otrzymaniem dodatkowego wynagrodzenia. Po drugie Wnioskodawca oczekuje, iż przynajmniej część pracowników skorzysta z oferowanych w ramach programu usług sportowych, rekreacyjnych, wypoczynkowych, medycznych bądź kulturalnych, co w ocenie Wnioskodawcy wpłynie dodatnio na ich zdrowie, samopoczucie i chęć integracji pomiędzy sobą. Wnioskodawca liczy także na to, iż część pracowników będzie rozwijać swoje zainteresowania i umiejętności zwłaszcza w zakresie języków obcych, kursy w zakresie których również oferowane są obecnie w ramach programu. W ocenie Wnioskodawcy zatem przynajmniej dla części pracowników oprócz efektu zmotywowania do pracy wystąpi także poprawa ich fizycznych możliwości w tym zakresie oraz podniesienie kwalifikacji. W ocenie Wnioskodawcy pracownik dobrze opłacany, cieszący się dobrym zdrowiem, wypoczęty i chętnie integrujący się z zespołem, w którym pracuje, jest pracownikiem bardziej wydajnym, starannym w swej pracy i lojalnym, co przekłada się na wyniki finansowe pracodawcy. Zapewnienie dostępu do programu pracownikom ma ich zatem motywować i jednocześnie stwarzać im warunki do lepszej, bardziej wydajnej pracy. Motywacja pracowników do lepszej pracy ma nastąpić poprzez udostępnienie im dodatkowego świadczenia o wymiernej wartości materialnej, a z uwagi na duży wybór towarów i usług, będzie w stanie je wykorzystać każdy pracownik w taki sposób, jaki mu odpowiada. Przystąpienie do programu wymaga częściowej partycypacji finansowej pracownika, a zatem będzie ono dobrowolne. Każdy pracownik, który wyrazi zainteresowanie programem, zostanie nim objęty. Warunki objęcia programem będą ustalone w odrębnym dokumencie. Wnioskodawca nie posiada Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, a kryteria objęcia programem nie będą miały charakteru socjalnego (jak wspomniano wyżej, programem będzie objęty każdy pracownik, który wyrazi zainteresowanie i zobowiąże się do częściowego sfinansowania kosztów jego funkcjonowania). Przez platformę należy rozumieć serwis dostępny na stronie internetowej podmiotu dostarczającego program kafeteryjny, do którego pracownik będzie się logował i za którego pomocą będzie dokonywał zamówień na świadczenia w ramach programu kafeteryjnego, monitorował, ile zostało mu środków do wykorzystania itp. Zakupy dokonywane w ramach programu kafeteryjnego będą służyły czynnościom opodatkowanym: (bezpośrednio) polegającym na ich dalszej odsprzedaży pracownikom - w zakresie finansowanym przez pracowników; (pośrednio) czynnościom opodatkowanym wykonywanym przez Wnioskodawcę generalnie - w zakresie finansowanym przez Wnioskodawcę - poprzez zapewnienie pracownikom dodatkowych świadczeń wpływających dodatnio na ich motywację, lojalność oraz wydajność pracy; pośredni związek będzie tu taki sam jak w wypadku zakupów umożliwiających prawidłowe funkcjonowanie przedsiębiorstwa (np. środki czystości, kawa, herbata, materiały biurowe). W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy Wnioskodawcy przysługiwać będzie prawo do odliczenia całości podatku naliczonego z faktur otrzymywanych przez Wnioskodawcę od podmiotu dostarczającego program kafeteryjny? Zdaniem Wnioskodawcy, przysługiwać będzie prawo do odliczenia całości podatku naliczonego z faktur otrzymywanych przez Wnioskodawcę od podmiotu dostarczającego program kafeteryjny. W ocenie Wnioskodawcy przysługuje mu prawo do odliczenia całości podatku naliczonego z faktur otrzymywanych od podmiotu dostarczającego program kafeteryjny, albowiem zarówno pomiędzy refakturowanymi usługami z naliczonym podatkiem VAT, jak i pomiędzy prowizją za dostarczanie programu kafeteryjnego, występuje związek z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.tu. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Jak Wnioskodawca wskazał w opisie zdarzenia przyszłego, będzie on nabywał usługi dostawcy programu kafeteryjnego na rzecz swoich pracowników, w związku z czym VAT naliczony będzie pojawiał się na fakturach wystawianych przez dostawcę programu jako: VAT naliczony od usług dostawcy programu kafeteryjnego związanych z administrowaniem programem (jego prowizji) - zawsze ilekroć pracownicy w danym okresie rozliczeniowym zamówią jakieś bilety/karty/bony/vouchery; VAT naliczony - refakturowany na Wnioskodawcę VAT z faktur wystawionych dostawcy programu kafeteryjnego przez partnerów programu - dostarczających usługi i produkty. Wnioskodawca w części będzie usługi odsprzedawał pracownikom, co może wywołać konieczność naliczenia VATu, jeśli w pakiecie usług uważanych za zakupione ze środków pracownika będą mieścić się także usługi, za które Wnioskodawcy wystawiono fakturę VAT z naliczonym podatkiem od towarów i usług. W tym zakresie nabyte usługi będą zawsze nabyte celem wykonywania czynności opodatkowanych. W pozostałej części koszty programu będą finansowane przez Wnioskodawcę (pracownik nie będzie nimi obciążany) w oparciu o postanowienia umowy o pracę (Wnioskodawca będzie do tych świadczeń zobowiązany), a zatem nie będzie dochodziło do wyświadczenia na rzecz pracowników usług nie związanych z działalnością opodatkowaną Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie będzie w żaden sposób obciążał pracowników prowizją, którą zapłacił, ani również nie będzie jej doliczał do wartości świadczeń, do których finansowania zobowiąże się w umowach o pracę. W ocenie Wnioskodawcy nie sposób ustalić, iż pomiędzy podatkiem naliczonym, czy to w związku z refakturowanymi świadczeniami zamówionymi przez pracowników w ramach programu kafeteryjnego, czy to w związku z prowizją podmiotu dostarczającego program kafeteryjny, a czynnościami opodatkowanymi (czyli całokształtem działalności Wnioskodawcy, w tym także w fakt opodatkowanej odsprzedaży części świadczeń na rzecz pracowników - o ile w refakturowanych świadczeniach wystąpi VAT naliczony) nie zachodzi związek. Częściowo ma on charakter bezpośredni jeśli nabyte usługi z naliczonym podatkiem VAT są odsprzedawane pracownikom. Częściowo zaś ma charakter pośredni gdy są one nabywane na rzecz pracowników w ramach zobowiązań pracodawcy wynikających z umów o pracę lub też Wnioskodawca ponosi ciężar ekonomiczny związany z prowizją podmiotu dostarczającego program kafeteryjny. W tym stanie rzeczy w ocenie Wnioskodawcy w odniesieniu do VATu naliczonego od wszelkich wymienionych w zdarzeniu przyszłym świadczeń będzie przysługiwało mu pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy o VAT kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Powyższe regulacje wskazują, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi. Ustawodawca stworzył więc podatnikom prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego że zakupy towarów i usług będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wynika zatem, iż dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług, a prowadzoną działalnością. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie precyzują, jaki związek musi istnieć pomiędzy zakupami a sprzedażą, żeby podatnik mógł skorzystać z prawa do odliczenia. Związek ten może być bezpośredni bądź pośredni. O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można mówić wówczas, gdy nabywane towary lub usługi służą np. dalszej odsprzedaży lub też są niezbędne do wytworzenia towarów lub wykonania usług będących przedmiotem sprzedaży. Bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika. Natomiast o związku pośrednim można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa - mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak można było wskazać, iż określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do obrotu osiąganego przez podatnika, np. poprzez odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości. Powyższe regulacje oznaczają, że aby stwierdzić, czy podatnikowi podatku od towarów i usług przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, należy zbadać wyłącznie związek ponoszonych wydatków z wykonywanymi przez podatnika czynnościami opodatkowanymi. Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca, czynny podatnik VAT, w ramach działalności wykonuje wyłącznie czynności opodatkowane lub uprawniające do odliczenia podatku naliczonego w całości. Wnioskodawca zamierza wprowadzić, w ramach motywacji swoich pracowników, częściowe finansowanie dodatkowych świadczeń dla swoich pracowników. Świadczeniami tymi będą świadczenia zapewniane w ramach tzw. programu kafeteryjnego (program korzyści pracowniczych) nabywane na podstawie umowy Wnioskodawcy z dostawcą zewnętrznym (dostawcą programu kafeteryjnego). W oparciu o umowę pracownikom wskazanym przez Wnioskodawcę dostawca programu kafeteryjnego będzie zapewniał świadczenie przez podmioty trzecie usług oraz dostarczanie produktów za pomocą podmiotów trzecich, dostarczając beneficjentom programu (pracownikom Wnioskodawcy) bilety, karty przepłacone, bony towarowe, vouchery, karty podarunkowe, zapewniające możliwość skorzystania z usług/nabycia produktów od tych podmiotów trzecich. Zamówienia są realizowane przez specjalnie do tego celu stworzoną platformę, umożliwiającą zarządzanie kwotą przysługującą w ramach programu bezpośrednio przez jego beneficjentów. Następnie dostawca programu kafeteryjnego będzie realizować zamówienia beneficjentów, na ogół poprzez wydanie im biletów, kart, bonów, voucherów umożliwiających odbiór usług i towarów od partnerów tego podmiotu. Po zakończeniu okresu rozliczeniowego (1 miesiąc) dostawca programu kafeteryjnego, wystawi w oparciu o zestawienie biletów/kart/bonów/voucherów uprawniających do nabycia usług i towarów zamówionych w tym okresie przez wszystkich użytkowników, dokumenty rozliczeniowe, stanowiące podstawę obciążenia Wnioskodawcy kosztami funkcjonowania programu kafeteryjnego: tj. fakturę VAT i/lub notę obciążeniową dla Wnioskodawcy, obejmującą łączną wartość tych produktów, które dostawca systemu zakupił z podatkiem VAT (np. bilety do kina). Wartość wynikająca z opisanych wyżej faktur i not obciążeniowych będzie tożsama z wartością kart/bonów/voucherów brutto (z podatkiem VAT) wskazanych w cenniku dostarczonym użytkownikom. Oprócz wartości usług i produktów zamówionych przez użytkowników i objętych podatkiem VAT (w innych bowiem wypadkach wystawiana będzie nota obciążeniowa), faktura obejmie także prowizję podmiotu dostarczającego program. Ponieważ koszty usług i produktów partnerów programu są przez dostawcę przerzucane na Wnioskodawcę, zgodnie z zapewnieniami dostawcy programu kafeteryjnego, bez doliczania marży, jest to element ściśle powiązany z obsługą programu. W wypadku, gdy w danym miesiącu pracownicy nie zamówili biletów/kart/bonów/voucherów itp. faktura na prowizję w ogóle nie będzie wystawiana. Koszty prowizji wraz z VATem naliczonym nie będą stanowiły podstawy rozliczeń z pracownikami, tzn. nie będą traktowane jako świadczenie nabyte na ich rzecz (czy to finansowane przez nich, czy też dostarczane przez Wnioskodawcę w ramach umowy o pracę). Będą one kosztem administrowania programem pracowniczym, który w całości ponosi Wnioskodawca. Uruchomienie programu kafeteryjnego na podstawie umowy Wnioskodawcy z podmiotem dostarczającym nie powoduje konieczności uiszczenia żadnych opłat. Wnioskodawca będzie nabywał program na rzecz pracownika, tzn. pracownik nie jest stroną umowy z dostawcą programu kafeteryjnego. Przystąpienie do programu wymaga częściowej partycypacji finansowej pracownika, a zatem będzie ono dobrowolne. Każdy pracownik, który wyrazi zainteresowanie programem, zostanie nim objęty. Pracownik taki będzie zobowiązany do ponoszenia ustalonej części kosztów zakupu usług (ok. ¼) (bez kosztów prowizji dostawcy programu kafeteryjnego), przy czym ponoszenie kosztów będzie następowało poprzez ich refundację na rzecz Wnioskodawcy, a nie poprzez bezpośrednie wpłaty do dostawcy programu kafeteryjnego. Wnioskodawca w tej części będzie zatem usługi „odsprzedawał” pracownikom, co może wywołać konieczność naliczenia VATu, jeśli w pakiecie usług uważanych za zakupione ze środków pracownika będą mieścić się także usługi, za które Wnioskodawcy wystawiono fakturę VAT z naliczonym podatkiem od towarów i usług. Pozostała część kosztów związanych z funkcjonowaniem programu będzie finansowana przez Wnioskodawcę, do czego będzie on zobowiązany na podstawie aneksów do umów o pracę. Wnioskodawca nie posiada Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, a kryteria objęcia programem nie będą miały charakteru socjalnego. Wnioskodawca wskazał we wniosku, że zakupy dokonywane w ramach programu kafeteryjnego będą służyły czynnościom opodatkowanym: (bezpośrednio) polegającym na ich dalszej odsprzedaży pracownikom - w zakresie finansowanym przez pracowników; (pośrednio) czynnościom opodatkowanym wykonywanym przez Wnioskodawcę generalnie -w zakresie finansowanym przez Wnioskodawcę - poprzez zapewnienie pracownikom dodatkowych świadczeń wpływających dodatnio na ich motywację, lojalność oraz wydajność pracy; pośredni związek będzie tu taki sam jak w wypadku zakupów umożliwiających prawidłowe funkcjonowanie przedsiębiorstwa (np. środki czystości, kawa, herbata, materiały biurowe). Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że przy ustalaniu prawa do odliczenia podatku naliczonego od dokonywanych zakupów trzeba dokonać oceny, czy pozostają one w ścisłym związku z prowadzoną działalnością gospodarczą czy też nie mają wpływu na jego funkcjonowanie. Zauważyć należy, iż istnieje grupa zakupów, które nie mogą być uznane za związane z działalnością gospodarczą. Są to zakupy przeznaczone na cele prywatne pracowników. W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca wskazał, że zakupy dokonywane w ramach programu kafeteryjnego w części odpłatnej - finansowanej przez pracowników (podlegające dalszej odsprzedaży) służą bezpośrednio czynnościom opodatkowanym, natomiast w pozostałym zakresie (finansowanym przez Wnioskodawcę) służą pośrednio, gdyż zdaniem Wnioskodawcy występują w tym przypadku korzyści dla przedsiębiorstwa w postaci wzmocnienia więzi z pracodawcą, lepsza motywacja do pracy oraz lojalność pracowników. Zdaniem Wnioskodawcy fakt korzystania przez pracowników w ramach programu z różnych usług (sportowych, rekreacyjnych, wypoczynkowych, medycznych bądź kulturalnych) wpłynie także na chęć integracji pomiędzy pracownikami a także na zdrowie i samopoczucie pracowników. Tym samym u części pracowników oprócz efektu zmotywowania do pracy wystąpi także poprawa ich fizycznych możliwości oraz podniesienie kwalifikacji co przekłada się w ocenie Wnioskodawcy na wyniki finansowe firmy. Odnosząc się do powyższego wskazać należy w pierwszej kolejności, że decyzja o możliwości przystąpienia do programu kafeteryjnego nie jest obligatoryjna dla pracowników. Jak wskazał Wnioskodawca jest dla pracowników całkowicie dobrowolna. Wnioskodawca poprzez zawarcie umowy z dostawcą programu kafeteryjnego i częściowe finansowanie świadczeń daje pracownikom możliwość tańszego nabycia usług i towarów, dostępnych na rynku. Zatem cel wskazany przez Wnioskodawcę we wniosku, jakim jest zmotywowanie pracowników do pracy oraz wzmocnienie więzi z pracodawcą a także okoliczność ewentualnej poprawy kondycji zdrowotnej i samopoczucia, nie może przesądzać o tym, iż finansowanie przez Wnioskodawcę tych towarów i usług na rzecz pracowników w ramach pakietu kafeteryjnego służy celom prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. W przedmiotowej sprawie osobiste cele i korzyści pracowników mają w tym przypadku znaczenie pierwszorzędne w stosunku do korzyści pracodawcy (korzyści gospodarczych), tym bardziej, że przystąpienie do przedmiotowego programu leży w gestii pracowników (jest dobrowolne). Z powyższego wynika, że charakter prowadzonej działalności gospodarczej oraz przepisy prawa (np. BHP) nie wymuszają na pracodawcy zapewnienia przedmiotowych świadczeń. Zatem uznać należy, że korzyść jaką uzyskuje pracodawca (Wnioskodawca) w związku z umożliwieniem pracownikom dostępu do wskazanych usług nie przewyższa korzyści prywatnych uzyskiwanych przez pracowników. W ocenie tut. organu z rozrywek tych pracownik korzysta w czasie wolnym od pracy i sam decyduje czy w ogóle korzystać z pośrednictwa Wnioskodawcy, tj. czy przystąpić do programu czy nie. W odniesieniu do powyższego można przywołać orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 16 października 1997r., wydane w sprawie C-258/95 pomiędzy Juliusz Fillibeck Söhne GmbH & CO.KG a Finanzamt Neustadt (Niemcy). Wyrok ten dotyczy wprawnie opodatkowania nieodpłatnego świadczenia na rzecz pracowników dowozu do pracy jednakże, został w nim poruszony także temat kiedy przekazana usługa jest świadczeniem dla celów osobistych pracowników, a kiedy jest świadczeniem na potrzeby działalności gospodarczej pracodawcy. Trybunał rozważał, czy bezpłatny dowóz pracowników na teren przedsiębiorstwa stanowi świadczenie usług za wynagrodzeniem w rozumieniu artykułu 6(2)(b) Szóstej Dyrektywy. Trybunał wskazał, że w większości sytuacji usługi transportowe świadczone nieodpłatnie na rzecz pracowników podlegają regulacjom artykułu 6(2)(b). Decyzja wyboru środka transportu (lub lokalizacji zamieszkania) leży bowiem w gestii pracowników, a udostępnienie im dodatkowej możliwości dojazdu do pracy służy jedynie ich potrzebom osobistym. Istnieją jednak sytuacje, w których usługi transportowe świadczone przez pracodawcę są jedyną możliwością dowozu pracowników do miejsca pracy (co miało miejsce w przedmiotowej sprawie). Wówczas, takie usługi służą celom prowadzonej przez pracodawcę działalności gospodarczej, a osobiste korzyści uzyskiwane przez pracowników mają znaczenie drugorzędne w stosunku do korzyści gospodarczych. Innymi słowy, w przypadku gdy charakter prowadzonej działalności wymusza na pracodawcy zapewnienie transportu jego pracownikom do lub z miejsca pracy, uważa się, że usługi przewozu wykonywane są jedynie na potrzeby związane z prowadzoną działalnością. Przenosząc powyższe rozważania Trybunału na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w przypadku udostępnienia pracownikom możliwości korzystania z usług sportowych, rozrywkowych, wypoczynkowych, medycznych czy kulturalnych w stanie faktycznym jak opisanym we wniosku, korzyści uzyskiwane przez Wnioskodawcę mają znaczenie drugorzędne wobec korzyści prywatnych uzyskiwanych przez pracowników, którzy z podobnych usług mogą skorzystać również we własnym zakresie nabywając je bezpośrednio od innych podmiotów w zależności od własnych potrzeb i upodobań. W świetle powyższego, w opinii tut. organu, nie można uznać jako podatku naliczonego związanego z działalnością gospodarczą zakupów nabywanych w ramach programu kafeteryjnego finansowanych w części przez Wnioskodawcę. Bowiem zakupy te ponoszone będą przede wszystkim w celu zaspokojenia prywatnych potrzeb pracowników. Wydatki te nie mają zatem związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie występuje więc nie budzący wątpliwości związek (nawet pośredni) podatku naliczonego z wykonywaniem czynności opodatkowanych. W rezultacie nie będzie przysługiwać odliczenie w takiej sytuacji, gdyż nie będą spełnione wymogi, o których mowa w ww. art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, tj. nie wystąpi związek z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Jedynie w części finansowanej przez pracownika można mówić o związku zakupów z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, gdyż w tej części Wnioskodawca dokonuje odsprzedaży zakupionych usług naliczając podatek VAT. Zatem w tym przypadku, nie ma przeszkód do odliczenia podatku naliczonego od zakupów nabywanych w ramach pakietu kafeteryjnego. Mając na względzie powołane przepisy prawa podatkowego oraz przedstawione zdarzenie przyszłe, z którego wynika, iż świadczenia finansowane przez Wnioskodawcę w ramach pakietu kafeteryjnego będą służyły głównie celom prywatnym pracowników Wnioskodawcy, stwierdzić należy, iż podatek naliczony dotyczący wydatków związanych z tym świadczeniem nie będzie podlegał odliczeniu od podatku należnego, gdyż nie zostały spełnione wymogi, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Natomiast Wnioskodawca będzie miał prawo do odliczenia podatku VAT od wydatków poniesionych przez Wnioskodawcę udokumentowanych fakturą VAT wyłącznie w zakresie nabywanych usług i towarów w ramach pakietu kafateryjnego w części podlegającej dalszej odsprzedaży pracownikom z uwagi na bezpośredni wpływ na wysokość osiąganych przez Spółkę obrotów, które są opodatkowane (tj. mają związek z generowaniem sprzedaży opodatkowanej), o ile nie zachodzą wyłączenia wynikające z art. 88 ustawy o VAT. Jeśli chodzi natomiast o wykazaną na fakturze VAT prowizję podmiotu dostarczającego program, to należy stwierdzić, iż w zakresie, w jakim jest ona związana z wykonywaniem czynności opodatkowanych podatkiem VAT (tj. z odsprzedażą towarów i usług) Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego w tej prowizji, natomiast w części w jakiej jest związana z nieodpłatnym zaspokojeniem prywatnych potrzeb pracowników, Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w tej prowizji. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, że Spółce będzie przysługiwało pełne prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku VAT naliczonego z faktur otrzymywanych przez Wnioskodawcę od podmiotu dostarczającego program kafeteryjny, należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Niniejsza interpretacja indywidualna traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego. Końcowo należy także zaznaczyć, że przedmiotem niniejszej interpretacji nie była ocena rozważań Wnioskodawcy poczynionych w opisie zdarzenia przyszłego co do związku z działalnością przedsiębiorstwa zapewnienia pracownikom np. kawy czy herbaty, gdyż nie było to przedmiotem zapytania Wnioskodawcy. Przedmiotem niniejszej interpretacji nie była również kwestia prawidłowości opodatkowania i fakturowania czynności wykonywanych na rzecz Wnioskodawcy przez dostawcę programu kafeteryjnego, a interpretację wydano przy założeniu, że Wnioskodawca, jak wskazał we wniosku, nabywa usługi od dostawcy programu kafeteryjnego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.