IBPP1/443-301/12/LSz

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 14 marca 2012r. (data wpływu 16 marca 2012r.) uzupełnionym pismem z dnia 18 maja 2012r. (data wpływu 21 maja 2012r.), oraz pismem z dnia 22 czerwca 2012r. (data wpływu 25 czerwca 2012r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: opodatkowania sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntu niezabudowanego (działka A) – jest nieprawidłowe, opodatkowania sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntu zabudowanego (działka B) – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 16 marca 2012r. do tut. organu wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntu niezabudowanego i zabudowanego. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 18 maja 2012r. (data wpływu 21 maja 2012r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu znak: IBPP1/443-301/12/LSz z dnia 14 maja 2012r. oraz pismem z dnia 22 czerwca 2012r. (data wpływu 25 czerwca 2012r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 18 czerwca 2012r. znak: IBPP1/443-301/12/LSz. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: …. Spółka Cywilna zakupiła w dniu 15 czerwca 2004 roku prawo do wieczystego użytkowania gruntu wraz z budynkami mieszczącymi się na tym gruncie. Zakup ten został udokumentowany fakturą, na której zastosowano stawkę VAT: „zw”. Grunt wraz z budynkami jest ujęty w ewidencji środków trwałych. Budynki podlegają amortyzacji. Obecnie Spółka Cywilna zamierza sprzedać część gruntu bez zabudowań osobie prowadzącej działalność gospodarczą. Wnioskodawca nadmienia, iż cały grunt jest w posiadaniu przez prawo do wieczystego użytkowania gruntu i takie też prawo Wnioskodawca chce sprzedać osobie, która zamierza kupić od Wnioskodawcy grunt. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca podał, że jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT od 1 czerwca 2000 roku. Klasyfikacja działki zgodnie z planem przestrzennym zagospodarowania: „1P” tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów. Dla gruntu mającego być przedmiotem sprzedaży nie wydano decyzji o warunkach zabudowy. Z ewidencji gruntów przeznaczenie gruntu oznaczone jest symbolem „Ba”. W stwierdzeniu zawartym we wniosku, że „..Spółka Cywilna zamierza sprzedać cześć gruntu bez zabudowań…” chodziło o to, że zabudowania są własnością firmy …. S.C. a Wnioskodawca chce sprzedać grunt w wieczystym użytkowaniu będący własnością Skarbu Państwa wraz z budynkiem. Grunt obejmuje 0,6393 ha a budynek znajdujący się na nim ma 400m2. Działka będąca w użytkowaniu wieczystym 4982/2 została podzielona na trzy części A, B i C z czego do sprzedaży są działki A i B. W uzupełnieniu wniosku z dnia 22 czerwca 2012r. Wnioskodawca podał, że przedmiotem sprzedaży mają być geodezyjnie wyodrębnione dwie działki oznaczone jako A i B. Działka A niezabudowana i działka B zabudowana budynkiem przemysłowym w stanie nie nadającym się do użytkowania o klasyfikacji PKOB 1251. Sprzedaży podlegać będą równocześnie jako całość dwie działki A i B w wieczystym użytkowaniu oraz oddzielnie budynek. Od momentu zakupu budynek nie nadaje się do użytku i w podatku od nieruchomości jest on sklasyfikowany jako nieużytek. Budynek przeznaczony do sprzedaży został wybudowany w 1950 roku i był własnością firmy, w której został zaewidencjonowany w księdze środków trwałych w tymże roku. Pierwsze zasiedlenie budynku było w 1950 roku, gdzie zostały zlokalizowane szatnie dla pracowników. Przez Wnioskodawcę został on zakupiony w 2004 roku czyli po 54 latach od wybudowania i zasiedlenia jak również ciągłego użytkowania. Od czasu zakupu budynku nie były ponoszone żadne wydatki na ten budynek. Nie było nakładów na ulepszenie czy modernizacje tego budynku. Budynek ten nie był nigdy przedmiotem najmu, nie jest również wykorzystywany do czynności opodatkowanych. Stanowi on nieużytek. Jednocześnie Wnioskodawca nadmienia, że zakup działki oraz budynku był udokumentowany fakturą VAT ze stawką: zw., na której w osobnych pozycjach widniał grunt i osobno budynek. W związku z powyższym zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z dnia 22 czerwca 2012r.): Z jaką stawką VAT należy sprzedać zakupioną działkę, która została podzielona geodezyjnie na dwie działki A i B w użytkowaniu wieczystym, a z jaką stawką VAT budynek, który zostanie sprzedany oddzielnie? Zdaniem Wnioskodawcy (stanowisko ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z dnia 22 czerwca 2012r.), sprzedaż gruntu wraz z użytkowaniem wieczystym winna być ze stawką; zw. oraz sprzedaż samego budynku również winna być ze stawką: zw. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się w zakresie: opodatkowania sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntu niezabudowanego (działka A) – za nieprawidłowe, opodatkowania sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntu zabudowanego (działka B) – za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Z treści art. 7 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że dostawą towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel w tym również: przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie; wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta; ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT). Ustawa o podatku od towarów i usług posługuje się w odniesieniu do dostawy towarów sformułowaniem „przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel” (art. 7 ust. 1 ustawy), a towarami w świetle tej ustawy – co do zasady – są rzeczy ruchome i nieruchomości (art. 2 pkt 6 ustawy). Takie zdefiniowanie terminu „dostawa towarów”, odwołujące się do ekonomicznego władztwa nad rzeczą sprawia, iż przedmiotem opodatkowania może być nie tylko sprzedaż czy zamiana rzeczy jako fizycznie wyodrębnionych dóbr materialnych, ale także zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu, jak również inne transakcje wywierające, z ekonomicznego punktu widzenia, podobne skutki. Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem art. 41 ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 ustawy o VAT. W myśl art. 146a pkt 1 ww. ustawy o VAT – obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011r. – w okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2013r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Opodatkowaniu podlegają zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe, zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych – tylko te, których przedmiotem są tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących np. gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione z podatku od towarów i usług. Ponadto, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 4 obowiązującego od dnia 6 kwietnia 2011r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm.), zwalnia się od podatku dzierżawę gruntów przeznaczonych na cele rolnicze, a także zbycie prawa użytkowania wieczystego tych gruntów. W związku z tym, że ustawa nie precyzuje, o jakie tereny przeznaczone pod zabudowę chodzi, przyjąć trzeba, że pojęcie „tereny przeznaczone pod zabudowę” obejmuje obszary, na których przewidziane są różne formy zabudowy, począwszy od zabudowy mieszkaniowej, przez tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej, aż po tereny zabudowy zagrodowej włącznie. Celem określenia, czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy odwołać się do przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej. Dla prawidłowego określenia przeznaczenia terenów istotne znaczenie odgrywa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 4 ww. ustawy. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 tej ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (…) (art. 4 ust. 2 cyt. ustawy). Z powyższych przepisów wynika, że o przeznaczeniu danego terenu decyduje plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza powołanych wyżej przepisów wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) oraz prawa użytkowania wieczystego gruntów wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod zabudowę. Należy zauważyć, że zwolnienia od podatku mają charakter wyjątkowy i powinny być traktowane jako odstępstwo od ogólnej zasady opodatkowania każdej odpłatnej dostawy. Zatem powinny one być stosowane ściśle. Wskazuje się, że w sytuacji sprzedaży wyodrębnionych geodezyjnie działek, nawet w przypadku, gdy są one objęte jedną księgą wieczystą zbycie to na gruncie przepisów podatkowych należy rozpatrywać oddzielnie w odniesieniu do każdej z tych działek. Zatem określenie stawki, bądź zwolnienie nie może być rozszerzane na całą nieruchomość, lecz winno być przyporządkowane do działki lub części działki, która spełnia warunki wynikające z przepisów uprawniające do stosowania preferencji. W kontekście powyższego należy wskazać na orzecznictwo Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które to wskazuje na możliwość oddzielnego opodatkowania jednej czynności. I tak np. w wyroku z dnia 6 lipca 2006r. wydanym w sprawie C-251/05 stwierdzono, że jedna dostawa towarów, co do zasady, podlega jednej stawce podatku VAT. Jednakże możliwe jest również oddzielne opodatkowanie określonych składników tej dostawy, jeżeli z przepisów wyraźnie wynika taka ewentualność i taka konieczność. Oznacza to, że okoliczność, iż określone towary stanowią przedmiot jednej dostawy, która z jednej strony obejmuje towar główny objęty preferencją podatkową w podatku VAT oraz z drugiej strony towary wyłączone z tej preferencji, nie stoi na przeszkodzie temu, aby od dostawy towarów wyłączonych z preferencji podatek VAT był pobierany według stawki podstawowej. Jak wynika z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego przedmiotem sprzedaży przez Wnioskodawcę, podatnika VAT, mają być geodezyjnie dwie wyodrębnione działki oznaczone jako A i B. Działka A będąca w użytkowaniu wieczystym powstała w wyniku podziału zakupionej przez Wnioskodawcę działki nr 4982/2, która została podzielona na trzy części A, B i C. Działka A jest to działka niezabudowana. Grunt będący w wieczystym użytkowaniu stanowi własność Skarbu Państwa Klasyfikacja działki zgodnie z planem przestrzennym zagospodarowania: „1P” tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów. Wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy kwestii opodatkowania sprzedaży prawa wieczystego użytkowania działki niezabudowanej. Uwzględniając opis zdarzenia przyszłego wskazujący, iż grunt będący w użytkowaniu wieczystym – zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – stanowi teren obiektów produkcyjnych, składów, magazynów, stwierdzić należy że opisana we wniosku transakcja sprzedaży prawa użytkowania wieczystego niezabudowanej działki A dotyczy działki przeznaczonej pod zabudowę. Tym samym planowana przez Wnioskodawcę sprzedaż przedmiotowego prawa użytkowania wieczystego gruntu przeznaczonego pod zabudowę nieprzeznaczonego na cele rolnicze nie może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Reasumując, Wnioskodawca dokonując sprzedaży prawa użytkowania wieczystego niezabudowanej działki A winien opodatkować ją stawką podatku VAT w wysokości 23% zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ww. ustawy o VAT. W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy w zakresie opodatkowania zbycia prawa wieczystego gruntu niezabudowanego należało uznać za nieprawidłowe. W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca wskazał także, iż zamierza dokonać sprzedaży prawa wieczystego gruntu, oznaczonego przez Wnioskodawcę jako część B, zabudowanego budynkiem przemysłowym w stanie nie nadającym się do użytkowania o klasyfikacji PKOB 1251. Grunt obejmuje 0,6393 ha a budynek znajdujący się na nim ma 400 m2. Wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy kwestii opodatkowania sprzedaży prawa wieczystego użytkowania działki zabudowanej ww. budynkiem przemysłowym. Oprócz stawki podstawowej, o której mowa w ww. art. 41 ust. 1 ustawy o VAT w związku z art. 146a pkt 1 ww. ustawy o VAT na wybrane grupy towarów i usług, ustawodawca przewidział stawki obniżone, jak również zwolnienie od podatku VAT. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m. in. w art. 43 ustawy o VAT. W świetle art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Zatem z powyższych przepisów wynika, iż dostawa nieruchomości, spełniających określone w przepisach warunki, może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia upłynął okres krótszy niż dwa lata. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 14 ustawy o VAT, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Z powyższego wynika, że przez pierwsze zasiedlenie należy rozumieć objęcie we władanie budynku, budowli lub ich części przez pierwszego nabywcę lub pierwszego użytkownika. Przedmiotowa nieruchomość nie musi być faktycznie zamieszkała czy użytkowana, lecz winna być przejęta przez nabywcę do użytkowania. Wydanie przedmiotowego obiektu nabywcy winno nastąpić w ramach wykonania przez sprzedającego czynności podlegających opodatkowaniu. Z powyższej definicji wynika, iż oddanie do użytkowania powinno nastąpić w ramach czynności podlegających opodatkowaniu, a za takie należy rozumieć sprzedaż, aport, a także najem oraz dzierżawę. Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, zwalnia się od podatku również dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Warunku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a lit. b – stosownie do art. 43 ust. 7a – nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat. Natomiast, treść art. 29 ust. 5 ustawy stanowi, iż w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Powyższego przepisu nie stosuje się do czynności oddania w użytkowanie wieczyste gruntu, dokonywanego z równoczesną dostawą budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli (art. 29 ust. 5a ustawy). Natomiast, na mocy § 13 ust. 1 pkt 11, obowiązującego od dnia 6 kwietnia 2011r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm.), zwalnia się od podatku zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli, jeżeli budynki te lub budowle albo ich części są zwolnione od podatku. Ponadto należy wskazać, że zgodnie z objaśnieniami zawartymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316) przez obiekty budowlane rozumie się konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będące wynikiem prac budowlanych. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a i b i pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym – należy przez to rozumieć: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Natomiast budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Analogicznie definiuje budynek Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych wprowadzona do stosowania rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) stanowiąc, iż przez obiekty budowlane rozumie się konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będące wynikiem prac budowlanych. Zaś budynki to zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Przystosowane są do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów. Obiekty budowlane nie będące budynkami Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych zalicza do obiektów inżynierii lądowej i wodnej stanowiąc, iż obiekty inżynierii lądowej i wodnej są to wszystkie obiekty budowlane nie sklasyfikowane jako budynki, tj.: drogi kołowe, drogi kolejowe, mosty, autostrady, drogi lotniskowe, zapory wodne, itp. Pojęcie obiektów inżynierii lądowej i wodnej odpowiada swym zakresem definicji budowli zawartej w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 3 pkt 3 ww. ustawy Prawo budowlane przez budowle należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Z treści wniosku wynika, iż budynek przeznaczony do sprzedaży został wybudowany w 1950 roku i był własnością firmy, w której został zaewidencjonowany w księdze środków trwałych w tymże roku. Pierwsze zasiedlenie budynku było w 1950 roku, gdzie zostały zlokalizowane szatnie dla pracowników. Przez Wnioskodawcę został on zakupiony w 2004 roku czyli po 54 latach od wybudowania i zasiedlenia jak również ciągłego użytkowania. Od czasu zakupu budynku nie były ponoszone żadne wydatki na ten budynek. Nie było nakładów na ulepszenie czy modernizacje tego budynku. Budynek ten nie był nigdy przedmiotem najmu, nie jest również wykorzystywany do czynności opodatkowanych. Stanowi on nieużytek. Jednocześnie Wnioskodawca nadmienia, że zakup działki oraz budynku był udokumentowany fakturą VAT ze stawką: zw., na której w osobnych pozycjach widniał grunt i osobno budynek. Zgodnie z cytowanym wcześniej art. 2 pkt 14 ustawy o VAT, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonywaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli po ich wybudowaniu lub ulepszeniu (jeżeli wydatki na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej). Jednakże tut. organ stwierdza, iż nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, że w omawianym przypadku pierwsze zasiedlenie nastąpiło w 1950r., gdyż stanowisku takiemu przeczy treść powołanego wyżej art. 2 pkt 14 ustawy o VAT określającego pierwsze zasiedlenie jako oddanie do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Zakres czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT oraz status podatnika podatku VAT został uregulowany w polskim prawodawstwie w ustawie z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), która weszła w życie w dniu 5 lipca 1993r. Oznacza to, że pierwsze zasiedlenie nieruchomości, o której mowa we wniosku, nastąpiło, jeżeli była ona zakupiona od podmiotu działającego podczas tej sprzedaży jako podatnik podatku od towarów i usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, tj. w 2004r. Wtedy bowiem oddano tę nieruchomość do użytkowania wykonując czynność podlegającą opodatkowaniu. Jak bowiem wskazał Wnioskodawca zakup działki oraz budynku był udokumentowany fakturą VAT. W związku z powyższym stwierdzić należy, że zbycie przez Wnioskodawcę przedmiotowego budynku korzystać będzie ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, gdyż nie wystąpiły okoliczności wyłączające zwolnienie od podatku na podstawie tego przepisu. W przedmiotowej sprawie dostawa nie będzie bowiem dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim i pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynków nie upłynie okres krótszy niż 2 lata. W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy, że sprzedaż (dostawa) wskazanego we wniosku budynku będzie objęta zwolnieniem od podatku VAT należało uznać za prawidłowe. Niemniej zauważyć należy, że zwolnienie określone w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT ma zastosowanie do dostawy budynków, budowli lub ich części nieobjętej zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Jeżeli zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie zwolnienie od podatku dostawy wskazanego we wniosku budynku, określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, to dostawa ta nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku określonego w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT. W powyższej sprawie przedmiotem transakcji będzie również sprzedaż prawa użytkowania wieczystego działki B, na której wskazany we wniosku budynek (PKOB 1251) jest posadowiony. Zgodnie z cytowanym wcześniej § 13 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011r., zwalnia się od podatku zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli, jeżeli budynki te lub budowle albo ich części są zwolnione od podatku. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż w oparciu o postanowienia § 13 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług planowana przez Wnioskodawcę sprzedaż prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej B, na której posadowiony jest wskazany we wniosku budynek (PKOB 1251), jeżeli jest on trwale z tym gruntem związany, również będzie korzystała ze zwolnienia z podatku od towarów i usług. W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy, że sprzedaż prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej jako B wraz z posadowionym na tym gruncie przedmiotowym budynkiem (PKOB 1251) będzie objęta zwolnieniem od podatku VAT, należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Ponadto w sprawie będącej przedmiotem wniosku należy zwrócić uwagę, iż analiza załączników dołączonych do uzupełnienia wniosku nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z powyższym Minister Finansów nie jest uprawniony do oceny prawnej załączników dołączonych przez Wnioskodawcę. Należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana wyłącznie na podstawie danych zawartych w opisie zdarzenia przyszłego przedstawionym we wniosku, a zatem traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego. Interpretację wydano przy założeniu, że budynek przemysłowy PKOB 1251 jest trwale związany z gruntem. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.