IBPP2/443-96/08/RSz

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko A. Sp. z o.o., przedstawione we wniosku z dnia 28 stycznia 2008r. (data wpływu 6 lutego 2008r.), uzupełnionym pismami z dnia 5 maja 2008r. i z dnia 6 maja 2008r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów pod kątem możliwości zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 6 lutego 2008r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów pod kątem możliwości zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0%. Ww. wniosek został uzupełniony pismami z dnia 5 maja 2008r. i z dnia 6 maja 2008r. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów dla kontrahenta unijnego posiadającego zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnatrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy. Do potwierdzenia realizacji transakcji Wnioskodawca posiada w swojej dokumentacji następujące dokumenty: fakturę VAT ze specyfikacją poszczególnych pozycji, zamówienia od nabywcy, korespondencję handlową z nabywcą, dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (dokument zastępczy dla dokumentu CMR), dokument potwierdzający zapłatę za towar – wyciąg bankowy oraz sporządzone zestawienie przez kontrahenta z dokładnym wykazem zapłaconych faktur. W niektórych przypadkach, z realizacji transakcji WDT Wnioskodawca nie posiada dokumentacji w postaci międzynarodowego listu przewozowego (CMR) – brak ww. listu z reguły spowodowany jest korzystaniem z usług spedytora międzynarodowego, od którego jednostka pomimo licznych próśb nie otrzymuje podpisanego listu CMR. Natomiast w uzupełnieniu wniosku z dnia 5 maja 2008r., Wnioskodawca wskazał, iż dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (dokument zastępczy dla dokumentu CMR) to podpisany przez odbiorcę towaru dokument Wz. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy posiadane przez Wnioskodawcę dokumenty są dostateczną podstawą do opodatkowania dokonanych dostaw wewnątrzwspólnotowych według stawki 0% bez konieczności ujmowania ich pierwotnie jako sprzedaży krajowej? Czy posiadanie dokumentu CMR jest warunkiem niezbędnym do stosowania stawki 0% przy tych transakcjach dostawy? Zdaniem Wnioskodawcy, brak dokumentu przewozowego od przewoźnika nie powoduje utraty prawa do stosowania stawki 0% w sytuacji, gdy do potwierdzenia realizacji transakcji Wnioskodawca w dokumentacji posiada następujące dokumenty: fakturę VAT ze specyfikacją poszczególnych pozycji, zamówienia od nabywcy, korespondencję handlową z nabywcą, dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (dokument zastępczy dla dokumentu CMR). 5) dokument potwierdzający zapłatę za towar – wyciąg bankowy oraz sporządzone zestawienie przez kontrahenta z dokładnym wykazem zapłaconych faktur. Jednak w sytuacji braku dokumentu CMR Wnioskodawca sprzedaż wewnątrzwspólnotową ujmuje się jako sprzedaż krajową stosując stawkę 22%. Dopiero w momencie ewentualnego otrzymania listu przewozowego CMR Wnioskodawca dokonuje odpowiedniej korekty wykazanej wcześniej sprzedaży opodatkowanej stawką 22%. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów, import towarów, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W świetle art. 7 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 1 ustawy VAT przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy o VAT, w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42. Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy o VAT wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0% pod warunkiem, że: podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10 na fakturze stwierdzającej dostawę towarów, podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, o którym mowa w art. 99, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Przepis art. 42 ust. 3 ustawy o VAT stanowi, iż dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju: dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów zlecany jest przewoźnikowi (spedytorowi), kopia faktury, specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Nowelizacją ustawy o podatku VAT obowiązującą od 1 czerwca 2005r. w ramach art. 42 ust. 3 skreślono pkt 4 stanowiący do 31 maja 2005r. jeden z koniecznych dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium kraju tj. dokument potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Natomiast w myśl art. 42 ust. 11 ustawy o VAT w przypadku, gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności: korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów mają dokumenty, wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy. Natomiast, dokumenty wymienione w art. 42 ust. 11 ustawy pełnią funkcję uzupełniającą, w przypadku, gdy dokumentacja podstawowa nie potwierdza jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy. Należy zauważyć, iż ustawa o podatku od towarów nie precyzuje, jaki konkretnie dokument przewozowy jest wymagany i co owo pojęcie oznacza. Do międzynarodowego transportu drogowego stosuje się przepisy Konwencji o Umowie Międzynarodowego Przewozu Drogowego Towarów (CMR) sporządzonej w Genewie w dniu 19 maja 1956r., ratyfikowanej także przez Polskę w 1962r. (Dz. U. z 1962r. Nr 49, poz. 238 ze zm.), zwanej dalej konwencją CMR. Zgodnie z art. 4 Konwencji CMR dowodem zawarcia umowy przewozu jest list przewozowy, przy czym jego brak lub nieprawidłowość nie wpływa na istnienie ani ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom konwencji CMR. Tym samym nieuprawnione jest utożsamianie pojęcia dokumentu przewozowego, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT tylko i wyłącznie z listem przewozowym. Za taki dokument uznać należy każdy dokument potwierdzający powierzenie przewoźnikowi lub spedytorowi przewozu lub spedycji towaru, zgodnego ze specyfikacją i fakturą, poza terytorium kraju i dostarczenie tego towaru do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Jeżeli dokument taki potwierdza essentialia negotii umowy przewozu (obowiązkiem kontrahenta przewoźnika jest wydanie towaru i zapłata wynagrodzenia za przewóz, natomiast podstawowym obowiązkiem przewoźnika jest przewiezienie towaru do miejsca przeznaczenia i wydanie go odbiorcy) nie można mu odmówić mocy dowodowej i uznać, że nie jest on dokumentem, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy (chyba, że istnieje dowód przeciwny). Analizując znaczenie listu przewozowego w odniesieniu do art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, należy wziąć pod uwagę jeszcze fakt, że w przypadku przewozu lub wysyłki towarów w wykonaniu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, dokonujący dostawy nie tylko nie musi być stroną umowy przewozu, ale nawet nie musi być nadawcą towarów w rozumieniu Konwencji – przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają zastrzeżeń w tym zakresie. Co więcej nawet jeżeli dokonujący dostawy jest nadawcą towarów, a w zakresie dokumentacji umowy przewozu dopełniono wszelkich wymogów Konwencji, nie musi on posiadać na swoim egzemplarzu listu przewozowego jakiejkolwiek adnotacji o dostarczeniu towaru do miejsca przeznaczenia. W praktyce z egzemplarza listu przewozowego wręczanego nadawcy w momencie wysyłki towaru nie wynika jednoznacznie, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia. Ten egzemplarz listu przewozowego jest jedynie dowodem zawarcia umowy przewozu i przyjęcia towaru przez przewoźnika (art. 9 ust. 1 konwencji CMR), a nie jej faktycznego wykonania. Informację o dostarczeniu towaru do odbiorcy (pokwitowanie odbioru towaru i drugiego egzemplarza listu przewozowego przez odbiorcę) zawiera egzemplarz listu przewozowego, który zatrzymuje przewoźnik (art. 13 ust. 1 konwencji CMR). Dlatego, stosownie do art. 42 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku, gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów dla kontrahenta unijnego posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy. Do potwierdzenia realizacji transakcji Wnioskodawca posiada w swojej dokumentacji następujące dokumenty: fakturę VAT ze specyfikacją poszczególnych pozycji, zamówienia od nabywcy, korespondencję handlową z nabywcą, dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (dokument zastępczy dla dokumentu CMR), dokument potwierdzający zapłatę za towar – wyciąg bankowy oraz sporządzone zestawienie przez kontrahenta z dokładnym wykazem zapłaconych faktur. Tak więc Wnioskodawca nie posiada wszystkich, wymienionych w przywołanym wyżej przepisie art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, dokumentów, które łącznie winny potwierdzać dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Brak jest bowiem, wskazanego w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy dokumentu przewozowego otrzymanego od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z którego jednoznacznie wynikałoby, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), co powoduje, iż do takiej transakcji nie może mieć zastosowania, w ocenie tut. organu, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 3 ustawy o VAT. Stąd też stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym, brak dokumentu przewozowego od przewoźnika nie powoduje utraty prawa do stosowania stawki 0% w sytuacji gdy do potwierdzenia realizacji transakcji Wnioskodawca w dokumentacji posiada wskazane we wniosku dokumenty, należało uznać za nieprawidłowe. Trzeba natomiast zauważyć, iż Wnioskodawca prawidłowo postępuje gdy w sytuacji braku dokumentu przewozowego sprzedaż wewnątrzwspólnotową ujmuje jako sprzedaż krajową stosując stawkę właściwą dla sprzedaży krajowej i dopiero w momencie ewentualnego otrzymania listu przewozowego CMR dokonuje odpowiedniej korekty wykazanej wcześniej sprzedaży opodatkowanej stawką krajową. W konsekwencji mając na uwadze powyższe stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.