ILPB1/415-255/12-4/AG

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 29 lutego 2012 r. (data wpływu 9 marca 2012 r.), uzupełnionym w dniu 13 kwietnia 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 9 marca 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 29 marca 2012 r. znak ILPB1/415-255/12-2/AG na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 5 kwietnia 2012 r., a w dniu 13 kwietnia 2012 r. wniosek uzupełniono (nadano w polskiej placówce pocztowej w dniu 12 kwietnia 2012 r.). W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca zamierza zawrzeć umowę leasingu operacyjnego na samochód osobowy o wartości początkowej przekraczającej równowartość 20.000,00 EURO. Zdarzenia gospodarcze Wnioskodawca ewidencjonuje w księdze przychodów i rozchodów, stosując metodę uproszczoną. W uzupełnieniu wniosku Zainteresowany podał, iż umowa leasingowa, którą zamierza zawrzeć będzie spełniała warunki określone w art. 23b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.). W związku z powyższym zadano następujące pytania. Czy opłaty leasingowe z tytułu zawartej umowy leasingu operacyjnego na samochód osobowy o wartości początkowej przekraczającej równowartość 20.000,00 EURO stanowią w całości koszt podatkowy? Czy opłata wstępna w przypadku leasingu operacyjnego, u podatnika ewidencjonującego zdarzenia gospodarcze w księdze przychodów i rozchodów metodą uproszczoną, stanowi w całości koszt podatkowy w dacie wystawienia faktury? Zdaniem Wnioskodawcy, w katalogu wyłączeń z kategorii kosztów uzyskania przychodu (art. 23 ust. 1 ustawy o PDOF), nie wymienia się opłat ponoszonych w związku z zawartą umową leasingu na samochód osobowy o wartości powyżej 20.000,00 EURO. Zdaniem Zainteresowanego, opłaty leasingowe wynikające z zawartej umowy leasingu, spełniającego warunki art. 23b ust. 1 będą zatem w całości stanowiły koszt podatkowy. Zgodnie z art. 22 ust. 4 i art. 22 ust 6b, podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów metodą uproszczoną ewidencjonują koszty w dacie wystawienia faktury lub innego dokumentu. Zdaniem Wnioskodawcy, opłata wstępna w leasingu operacyjnym samochodu osobowego będzie stanowiła koszt podatkowy w całości, w dacie wystawienia faktury za opłatę wstępną, bez konieczności rozliczania kosztu w czasie. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Interpretacja pojęcia „koszty uzyskania przychodów”, zawartego w ww. art. 22 ust. 1 tej ustawy, prowadzi do wniosku, że podatnik ma prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków pod warunkiem, że: pozostają one w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu, są ponoszone w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, nie znajdują się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, są właściwie udokumentowane. Kosztami uzyskania przychodu są zatem wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23, i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednakże ciężar wykazania owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne. Natomiast zgodnie z art. 23a pkt 1 ww. ustawy, przez umowę leasingu rozumie się umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej ,,finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo do używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty. Zgodnie z art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli: umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 10 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości; umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony; suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. Z treści powyższego przepisu wynika, że opłaty ustalone w umowie leasingu i ponoszone w trakcie obowiązywania umowy, tj. od momentu jej zawarcia do momentu rozwiązania stanowią koszt uzyskania przychodów dla korzystającego. Podstawą zaliczenia opłat związanych z umową leasingu jest spełnienie przez tę umowę warunków określonych w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z kolei w myśl art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu osobowego w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej pozostaje równowartość 20.000 euro, przeliczona na złote według kursu sprzedaży walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia w wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia. Oznacza to, że w przypadku opłacania składek na ubezpieczenie samochodu osobowego składki te stanowią koszt uzyskania przychodu tylko w części ustalonej od wartości samochodu nie przekraczającej równowartości 20 000 euro (przeliczonej na złote według kursu sprzedaży walut obcych ogłaszanego przez NBP z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia w wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia). Z przedstawionych informacji wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca zamierza zawrzeć umowę leasingu operacyjnego na samochód osobowy o wartości początkowej przekraczającej równowartość 20.000,00 EURO. Umowa leasingowa, którą zamierza zawrzeć będzie spełniała warunki określone w art. 23b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Żaden przepis powołanej ustawy nie wyklucza możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłat leasingowych z tytułu zawartej umowy leasingu, w przypadku kiedy wartość początkowa tego samochodu przekracza 20.000 euro. Wcześniej przytoczony art. 23 ust. 1 pkt 47 cytowanej ustawy, dotyczy bowiem jedynie braku możliwości zaliczenia do kosztów składek na ubezpieczenie samochodu osobowego od wartości samochodu przekraczającej równowartość 20.000 euro. W związku z powyższym, opłaty leasingowe z tytułu zawartej umowy leasingu operacyjnego na samochód osobowy o wartości początkowej przekraczającej równowartość 20.000,00 EURO, spełniającej warunki określone w art. 23b powołanej ustawy, stanowią w całości koszt podatkowy. Jednocześnie, powołany przepis art. 23b ww. ustawy nie precyzuje, w którym momencie korzystający winien zaliczyć ww. opłaty związane z leasingiem do kosztów uzyskania przychodów. Zatem rozstrzygając tę kwestię należy brać pod uwagę ogólne zasady potrącania kosztów, przez podatników prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów uregulowane w art. 22 ust. 4–6 i ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca zdarzenia gospodarcze związane z działalnością gospodarczą ewidencjonuje w podatkowej księdze przychodów i rozchodów tzw. metodą uproszczoną. W przedmiotowej sprawie wstępna opłata leasingowa, o której mowa we wniosku, warunkowała możliwość zawarcia umowy leasingu i przystąpienia do tej umowy przez leasingobiorcę. Miała więc w istocie charakter samoistny nieprzypisany do poszczególnych rat leasingowych. W konsekwencji nie dotyczy ona okresu na jaki umowa leasingu została zawarta, a więc okresu przekraczającego rok podatkowy. W takim przypadku w płaszczyźnie podatkowej wstępna opłata leasingowa powinna zostać zaliczona do kosztów jednorazowo, bez konieczności rozliczania jej w czasie. Zatem, wydatek związany z uiszczeniem wstępnej opłaty powinien zostać zaewidencjonowany w kosztach uzyskania przychodów jednorazowo – w dacie jego poniesienia. Podkreślić przy tym należy, iż zgodnie z art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, w przypadku podatników, o których mowa w art. 22 ust. 6 ww. ustawy (tj. prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów), z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb i 7b (nie mających zastosowania w niniejszej sprawie), uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania (ujęcia) kosztu. Reasumując, opłata wstępna w przypadku leasingu operacyjnego, u podatnika ewidencjonującego zdarzenia gospodarcze w księdze przychodów i rozchodów, stanowi w całości koszt podatkowy w dacie wystawienia faktury. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.