ILPB1/415-483/13-2/AA

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 9 kwietnia 2013 r. (data wpływu 23 kwietnia 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 23 kwietnia 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest świadczenie usług projektowych dla oddziału niemieckiej firmy w Polsce, polegające na uczestnictwie w prowadzeniu projektu wnętrza pociągu. Ze względu na harmonogram projektu i konieczność szybkiej reakcji w wypadku ewentualnych problemów konieczna jest obecność Wnioskodawcy w siedzibie kontrahenta (G.). Usługa ta nie może zostać wykonana zdalnie (na odległość) ze względu na bezpieczeństwo danych jak i częste spotkania na szczeblu decyzyjnym w celu rozwiązywania bieżących problemów. Jako miejsce prowadzenia działalności Zainteresowany zgłosił miejsce swojego zamieszkania, jednak w związku z koniecznością częstych i nagłych wyjazdów wynajął mieszkanie w G. (Niemcy), gdzie służbowo spędza większość dni w miesiącu. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy koszty wynajmu mieszkania za granicą wraz z opłatami za media można zaliczać do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej? Zdaniem Wnioskodawcy, wynajęcie mieszkania w G. jest bezpośrednio związane z uzyskiwaniem przychodu i zabezpieczeniem źródła tego przychodu, dlatego też Zainteresowany zalicza je do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej. Definicja kosztów uzyskania przychodu została zawarta w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Wydatki związane z wynajęciem mieszkania oraz opłatami za media nie zostały wymienione w art. 23 ww. ustawy, w związku z czym o możliwości ich zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów będzie decydował związek z uzyskiwanym przychodem. W G. Wnioskodawca przebywa wyłącznie w celu wykonania usługi dla niemieckiego kontrahenta i aby wykonać tą usługę, musi zapewnić sobie noclegi w tym miejscu. Wynajęcie mieszkania pozwala mu na zminimalizowanie czasu reakcji co sprawia możliwość natychmiastowego przyjazdu do siedziby klienta oraz brak konieczności szukania hotelu, dzięki czemu rośnie jego wiarygodność u klienta. Nieodzowne jest również przebywanie w G. w związku z częstymi spotkaniami, gdzie zapadają decyzje jak również dyskusje nad rozwiązaniem trudnych problemów. Zdaniem Wnioskodawcy, wykazując zaangażowanie zwiększa także swoje szanse na dalszą współpracę z tą firmą. Zainteresowany uważa, że wynajęcie mieszkania ma również uzasadnienie ekonomiczne. Średnia cena za noc w hotelu w G. to ok. 50-80 euro, natomiast koszt wynajmu mieszkania to 251,20 euro miesięcznie + ok. 150 euro za opłaty za media. Łącznie jest to kwota ok. 400 euro miesięcznie. Po pomnożeniu ceny za hotel przez liczbę dni w których Zainteresowany przebywa za granicą, koszt noclegów w hotelu jest wyższy niż przy wynajętym mieszkaniu. W przypadku pilnych wyjazdów często nie ma możliwości znalezienia miejsca w hotelu. Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy wydatki na wynajem mieszkania wraz z opłatami za media w Niemczech są kosztem uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zatem kosztem uzyskania przychodów są wszystkie wydatki, których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów i nie są wymienione w art. 23 ww. ustawy. Jednakże ciężar wskazania owego związku spoczywa na Wnioskodawcy, który wywodzi z tego określone skutki prawne. Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, iż poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki: pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, być właściwie udokumentowany. Do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej spełniających powyższe kryteria nie można jednak zaliczyć wydatków osobistych osoby prowadzącej działalność gospodarczą. Podkreślenia wymaga, że o tym co jest celowe i potrzebne, czyli racjonalnie uzasadnione w prowadzonej działalności decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa zatem obowiązek wykazania, że dany wydatek spełnia ustawowe kryteria uznania go za koszt uzyskania przychodu, tj. w szczególności obowiązek wykazania związku kosztów z działalnością gospodarczą, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii. Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest świadczenie usług projektowych dla oddziału niemieckiej firmy w Polsce. Jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Zainteresowany zgłosił miejsce swojego zamieszkania, jednak w związku z koniecznością częstych i nagłych wyjazdów wynajął mieszkanie w G. (w Niemczech), gdzie służbowo spędza większość dni w miesiącu. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż do wydatków na wynajem mieszkania dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej znajdują zastosowanie postanowienia art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skoro zatem wydatki z tego tytułu spełniają kryterium celowości, o którym mowa w tym przepisie to mogą stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Zwraca się jednakże uwagę na konieczność właściwego udokumentowania wskazanych we wniosku wydatków. Należy zaznaczyć, że zgromadzone dowody nie mogą się przy tym ograniczać wyłącznie do faktur lub rachunków wystawionych przez właściciela przedmiotowego mieszkania, który wynajmuje Wnioskodawca, stwierdzających jedynie wysokość poniesionych przez niego wydatków z tytułu wynajmu tego mieszkania. Niezbędnym jest również posiadanie dowodów, świadczących o wykonanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej usługach wymagających pobytu w miejscowości, w której podatnik wynajął mieszkanie, umożliwiających w sposób bezsporny ustalenie związku przyczynowo-skutkowego poniesionych wydatków z uzyskanymi przychodami, a ponadto potwierdzających racjonalność poniesionych wydatków. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że jeżeli poniesione wydatki będą spełniać wszystkie wymienione powyżej warunki, to będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Przy tym, obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiąganych przychodów (lub na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów) obciąża podatnika. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.