ILPB1/415-699/10-4/KŁ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 14 czerwca 2010 r. (data wpływu 16 czerwca 2010 r.) uzupełnionym w dniu 31 sierpnia 2010 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów w części dotyczącej zakupu stroju biznesowego – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 16 czerwca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów w części dotyczącej zakupu stroju biznesowego. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 20 sierpnia 2010 r., znak ILPB1/415-699/10-2/KŁ na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 23 sierpnia 2010 r., a w dniu 31 sierpnia 2010 r. wniosek uzupełniono (nadano w posiej placówce pocztowej w dniu 27 sierpnia 2010 r.). W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawczyni zamierza zakwalifikować w koszty uzyskania dochodu zakup stroju biznesowego, który posiada trwałe oznaczenie firmy. Działalność gospodarcza prowadzona jest w zakresie ubezpieczeń oraz usługi związanej z administracyjną obsługą biura. Zakup stroju biznesowego wraz ze stałym oznaczeniem firmy daje możliwość dodatkowego pozyskiwania klientów z zakresu oferowanych ubezpieczeń oraz kredytów, jak i również kontakt z klientami w obsługiwanych biurach sprawi, iż firma stanie się bardziej rozpoznawalna dzięki dodatkowej reklamie na stroju, co dodatkowo wiąże się z większym zainteresowaniem firmą oraz zakresem działalności, co spowoduje wzrost świadczonych usług oraz sprzedaży i jednocześnie zwiększy uzyskiwane dochody firmy. W celu podjęcia współpracy jako agent ubezpieczeniowy oraz dokonywania sprzedaży produktów oferowanych przez firmę, z polecenia dyrektoratu każdy agent w celu podnoszenia efektywności sprzedaży powinien posiadać strój biznesowy aby jak najlepiej się prezentować. Wnioskodawczyni zamierza także zakwalifikować w koszty uzyskania dochodu od osób fizycznych wykupione ubezpieczenie na życie. Wykup polisy wynika z sytuacji, gdyż firma zajmuje się również sprzedażą bezpośrednią co jest związane ze stałym przemieszczaniem się środkami komunikacji, co może doprowadzić w przyszłości do powstania kolizji. W związku z wydarzeniem losowym firma jednoosobowa nie będzie mogła przez pewien okres czasu zajmować się sprzedażą co wiąże się z częściową utratą przychodu z działalności, a uzyskane odszkodowanie z firmy ubezpieczeniowej pozwoli na pokrycie okresowych kosztów np.: składek na ubezpieczenie społeczne. Ubezpieczenie na życie w prywatnej firmie stanowić może w przyszłości pewne zabezpieczenie finansowe w sytuacji, gdy dojdzie do niemożności wykonywania czynności z działalności z powodu zaistniałego wypadku. W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie kosztów uzyskania przychodów w części dotyczącej zakupu stroju biznesowego. Czy w kosztach uzyskania przychodów można uwzględnić zakup stroju biznesowego? Zdaniem Wnioskodawczyni, strój biznesowy stanowi podstawę do wykonywania czynności agencyjnych we własnej działalności jako współpracownik firmy. A więc uzyskiwane przychody ze sprzedaży ubezpieczeń stanowią dochód działalności gospodarczej, tak więc wymagany strój także powinien zostać zakwalifikowany do kosztów uzyskana przychodów. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednakże ciężar wskazania owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne. Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, iż poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki: pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, być właściwie udokumentowany. Wyłączone z kosztów uzyskania przychodów są natomiast, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 23 ww. ustawy koszty reprezentacji, w szczególności poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia wymaga kwestia, czy koszt zakupu stroju biznesowego opatrzonego trwale oznaczeniem firmy, stanowi wydatek związany z reklamą czy też wydatek związany z reprezentacją. Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji reprezentacji ani reklamy. Zatem należy odwołać się do wykładni językowej tych pojęć. „Słownik języka polskiego” pod redakcją profesora Stanisława Dubisza definiuje reprezentację jako okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną. Przenosząc tę definicję na grunt ustawy podatkowej, zgodnie z przyjętym od lat poglądem doktryny prawa podatkowego, należy uznać, że reprezentacja to występowanie w imieniu podatnika (firmy) wiążące się z okazałością, wytwornością, w celu wywołania jak najlepszego wrażenia przy reprezentowaniu firmy. Reprezentacja to przede wszystkim działania polegające na kontaktach oficjalnych i handlowych z innymi podmiotami gospodarczymi, związane w szczególności z utrzymywaniem delegacji lub kontrahentów, uczestnictwem w przyjęciach związanych z pobytem tych podmiotów. Natomiast za reklamę można uznać działania podmiotu gospodarczego kształtujące popyt na dane towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, mające na celu zachęcenie jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego podmiotu gospodarczego. Może to być realizowane za pomocą rozmaitych środków wyrazu oraz przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu, w tym poprzez rozpowszechnianie logo firmy. Za logo uznać bowiem należy znak handlowy o charakterze graficznym, używany przez daną firmę do identyfikowania marki swojego produktu lub oferowanych usług oraz odróżniania ich od innych. Logo może obejmować zarówno nazwę przedsiębiorcy, jej skrót jak też nazwę konkretnego produktu lub usługi. Każda z tych form, jeżeli jest stosowana w określonych okolicznościach spełnia funkcje reklamowe. Identyfikowana bowiem jest z daną firmą i oferowanymi przez nią towarami lub usługami, zwiększając ich rozpoznawalność oraz pośrednio zachęcając do ich nabycia. Zatem wykorzystywanie stroju biznesowego ze stałym oznaczeniem firmy w pracy o charakterze agenta ubezpieczeniowego, spełnia funkcję reklamową, gdyż zmierza do zwiększenia rozpoznawalności firmy na rynku, co w efekcie może wpływać na zwiększenie przychodów. Reasumując należy stwierdzić, że wydatki poniesione na nabycie stroju biznesowego ze stałym oznaczeniem firmy pozostaje w ścisłym związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i stanowi koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Tut. organ informuje, że wniosek dotyczący podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów w części dotyczącej opłacania polisy ubezpieczeniowej został rozstrzygnięty w dniu 10 września 2010 r. interpretacją indywidualną nr ILPB1/415-699/10-5/KŁ. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.