ILPP1/443-1042/13-3/MD

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani przedstawione we wniosku z dnia 24 września 2013 r. (data wpływu 18 listopada 2013 r.), uzupełnionym w dniu 16 stycznia 2014 r., o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawczyni za podatnika w związku ze sprzedażą udziałów w działkach – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 18 listopada 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawczyni za podatnika w związku ze sprzedażą udziałów w działkach. Wniosek uzupełniono 16 stycznia 2014 r. o opłatę. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem nabyła, na prawach ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, udział wynoszący 4/8 części oraz udział wynoszący 1/8 części we współwłasności niezabudowanej nieruchomości położonej w miejscowości M., gmina M., powiat s., województwo x. o łącznej powierzchni 104.06.88 ha. W skład przedmiotowej nieruchomości wchodziło kilka geodezyjnie wyodrębnionych działek gruntu, w tym m.in. działka gruntu numer 759/32. Dla wyżej opisanej nieruchomości prowadzona była jedna księga wieczysta. Rzeczone udziały we współwłasności nieruchomości - przeznaczonej pod uprawy rolne - Wnioskodawczyni nabyła wraz z małżonkiem do majątku prywatnego, na podstawie umowy sprzedaży zawartej w roku 1992 (4/8 części) i odpowiednio w roku 1999 (1/8 części). W ewidencji gruntu wyżej opisana nieruchomość oznaczona została jako lasy i grunty orne. Pod koniec lat 90-tych działka gruntu numer 759/32 objęta została miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tymże miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona ona została jako teren projektowanej zabudowy letniskowej. Z przyczyn osobistych Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem postanowiła zbyć działkę gruntu numer 759/32. Pomimo podjętych starań nie było chętnych na nabycie nieruchomości gruntowej o powierzchni około 18 ha. Zgłaszały się jedynie osoby, które były zainteresowane zakupem działek o mniejszej powierzchni. W związku z takim zapotrzebowaniem na rynku, a jednocześnie koniecznością zbycia nieruchomości małżonek Wnioskodawczyni podjął starania zmierzające do wydzielenia działek o mniejszych areałach dla tych osób, które zgłaszały się z ewentualnym zamiarem zakupu części nieruchomości. W celu dokonania podziału nieruchomości małżonek Wnioskodawczyni wystąpił do właściwego Urzędu Gminy z wnioskiem o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podziału nieruchomości dokonuje się bowiem, stosownie do postanowień ustawy o gospodarce nieruchomościami, bądź to na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź decyzji o warunkach zabudowy. Przy czym wydanie dla danej nieruchomości decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest wyłącznie, gdy nieruchomość nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Złożony przez Wnioskodawczynię wniosek został rozpatrzony pozytywnie. Rada Gminy podjęła uchwałę o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który swym opracowaniem objął między innymi działkę Wnioskodawczyni numer 759/32. Z tytułu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Zainteresowana nie poniosła jakichkolwiek kosztów. W oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wydzielono z działki o numerze 759/32 trzy działki gruntu o mniejszej powierzchni, a następnie udziały w nowo wydzielonych działkach sprzedano 29 sierpnia 2013 r. Opisane nieruchomości nie były przedmiotem umowy najmu, dzierżawy, jak również żadnej innej umowy o podobnym charakterze. Zainteresowana nie podejmowała w stosunku do ww. działek gruntu jakichkolwiek działań zmierzających do uzbrojenia terenu, wydzielenia dróg wewnętrznych oraz działań marketingowych, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia. Wnioskodawczyni nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej, której przedmiotem byłby obrót nieruchomościami. Nie posiada w tym zakresie także jakichkolwiek uprawnień. Na skutek telefonicznej informacji uzyskanej od konsultanta Krajowej Informacji Podatkowej, jeszcze przed sprzedażą przedmiotowych udziałów we współwłasności nieruchomości, Wnioskodawczyni złożyła we właściwym Urzędzie Skarbowym druk VAT-R, a tym samym zarejestrowała się jako podatnik podatku od towarów i usług. Z tytułu sprzedaży udziałów Zainteresowana odprowadziła należny podatek VAT. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy sprzedaż nabytych przez Wnioskodawczynię udziałów we współwłasności nieruchomości uczyniła z Niej podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawczyni, sprzedaż przez Nią udziałów w trzech działkach gruntu, które zostały wydzielone nie zaktualizowało po Jej stronie obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług, albowiem w odniesieniu do sprzedaży tychże udziałów nie występowała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. W ocenie Zainteresowanej kluczowe znaczenie dla udzielenia odpowiedzi na przedstawione zapytanie ma wyrok Trybunału Sprawiedliwości (dalej TS) z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 C-181/10. W wyroku tym TS stwierdził, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą VAT na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 18 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Trybunał zauważył również, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z VAT i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika VAT w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Natomiast, jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami (np. polegające na uzbrajaniu terenu, wydzielaniu dróg wewnętrznych lub na działaniach marketingowych), angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE należy uznać ją za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika VAT. Art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE pozwala państwom członkowskim uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy, w szczególności pojedynczej dostawy terenu budowlanego. We wskazanym wyroku TS stwierdził, że to sąd krajowy powinien ustalić, czy Polska skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE. Dokonując takiej oceny wskazać należy na orzeczenie TS z 4 czerwca 2009 r., C-102/08, z którego wynika, że korzystając z opcji przewidzianej w Dyrektywie 2006/112/WE państwo członkowskie musi to uczynić w przepisie ustawowym, mającym bezwzględną moc wiążącą, który będzie odpowiadał wymogom szczegółowości, precyzji i jasności koniecznym dla zagwarantowania pewności sytuacji prawnych i kontroli sądów krajowych. Oznacza to, że państwo członkowskie musi przyjąć wyraźnie unormowanie, aby mogło powoływać się na przewidziane w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE prawo, według którego za podatnika można uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy, w szczególności pojedynczej dostawy terenu budowlanego. W ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług brak jest unormowania, z którego wynikałoby, że Polska skorzystała z uprawnienia określonego w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, na podstawie którego za podatnika należy uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w szczególności dokonującego pojedynczej dostawy nieruchomości. W świetle przedstawionego stanu faktycznego, zdaniem Wnioskodawczyni, sprzedaż przedmiotowych udziałów we współwłasności nieruchomości związana była ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, nie zaś z działalnością gospodarczą. Zgodnie z treścią art. 15 ustawy o podatku do towarów i usług podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (ust. 1). Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (ust. 2). Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do sprzedaży gruntu działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga dokonania każdorazowo oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W tym względzie, mając na uwadze wyrok TS z 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, należy uznać, że aktualne są wywody zawarte w wyroku NSA w składzie siedmiu sędziów z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07 wskazujące na kryteria jakimi należy kierować się przy określaniu, czy w danym przypadku mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, czy też z zarządem majątkiem prywatnym. Uwzględnić zatem w tym przedmiocie należy, że: stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W powyższym zakresie nie jest natomiast możliwe przyjęcie z góry konkretnych założeń, modelowego rozwiązania, mającego zastosowanie w każdym przypadku; wykonanie danej czynności (w przypadku sprzedaży działki budowlanej lub przeznaczonej pod zabudowę) jednorazowo jednakże w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy nie przesądza automatycznie, że z tego tylko powodu dany podmiot staje się podatnikiem VAT. Konieczne jest bowiem ustalenie, że w odniesieniu do tej czynności występuje on w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku to tego gruntu; przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną, przesłanka „stałości” działalności gospodarczej wynika z porównania art. 9 i art. 12 Dyrektywy 2006/112/WE, gdyż skoro art. 12 wprowadza, jako zasadę szczególną, możliwość uznania za podatnika także podmiotów wykonujących działalność gospodarczą w sposób sporadyczny (okazjonalny), to oznacza, że zasadą ogólną jest, by działalność gospodarcza musiała być wykonywana w sposób niesporadyczny (stały); nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych. liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą; podobnie okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowana dokona podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego; fakt podjęcia, np. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną; na taki rodzaj działalności wskazywać mogą także takie działania jak uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru w sytuacji, gdy sprzedawca jest już podatnikiem w zakresie usług budowlanych, developerskich czy innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Odnosząc powyższe uwagi do przedstawionego zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, że sprzedaż opisanych udziałów, w przekonaniu Zainteresowanej, nie mieściła się w zakresie pojęcia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że dokonując sprzedaży działek Wnioskodawczyni nie wykroczyła poza ramy zarządu majątkiem prywatnym. Zainteresowana nie angażowała środków podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Jak bowiem wyjaśnił ETS w wyroku z 15 września 2011 r. o tym, że dokonujący sprzedaży gruntu budowlanego działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym wykonując prawo własności decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zgodnie zatem z ww. przepisami, zarówno grunty, jak i budynki i budowle na nich posadowione spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowaniu wieczystym nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.UE L Nr 347 str. 1 ze zm.), państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy: określone udziały w nieruchomości, prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości, udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części. Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195–221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r., poz. 121), zwanej dalej k.c. Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom. Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług zarówno sprzedaż udziału we współwłasności gruntu na podstawie art. 198 k.c., jak i sprzedaż wspólnego gruntu za zgodą wszystkich współwłaścicieli na podstawie art. 199 k.c. stanowi odpłatną dostawę towarów zdefiniowaną w art. 7 ust. 1 ustawy. Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Pod pojęciem działalności gospodarczej – na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy – rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem, z powyższych przepisów wynika, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność wykonywana jest przez podmiot, który w jej ramach działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. W podobny sposób rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT. W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął lub podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE - (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Z tezy powyższego orzeczenia wynika m.in., że „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”. Trybunał zwrócił uwagę, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Z danych przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem nabyła, na prawach ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, udział wynoszący 4/8 części oraz udział wynoszący 1/8 części we współwłasności niezabudowanej nieruchomości o łącznej powierzchni 104.06.88 ha. W skład przedmiotowej nieruchomości wchodziło kilka geodezyjnie wyodrębnionych działek gruntu, w tym m.in. działka gruntu numer 759/32. Dla wyżej opisanej nieruchomości prowadzona była jedna księga wieczysta. Rzeczone udziały we współwłasności nieruchomości - przeznaczonej pod uprawy rolne - Wnioskodawczyni nabyła wraz z małżonkiem do majątku prywatnego, na podstawie umowy sprzedaży zawartej w roku 1992 (4/8 części) i odpowiednio w roku 1999 (1/8 części). W ewidencji gruntu wyżej opisana nieruchomość oznaczona została jako lasy i grunty orne. Pod koniec lat 90-tych działka gruntu numer 759/32 objęta została miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tymże miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona ona została jako teren projektowanej zabudowy letniskowej. Z przyczyn osobistych Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem postanowiła zbyć działkę gruntu numer 759/32. Pomimo podjętych starań nie było chętnych na nabycie nieruchomości gruntowej o powierzchni około 18 ha. Zgłaszały się jedynie osoby, które były zainteresowane zakupem działek o mniejszej powierzchni. W związku z takim zapotrzebowaniem na rynku, a jednocześnie koniecznością zbycia nieruchomości małżonek Wnioskodawczyni podjął starania zmierzające do wydzielenia działek o mniejszych areałach dla tych osób, które zgłaszały się z ewentualnym zamiarem zakupu części nieruchomości. W celu dokonania podziału nieruchomości małżonek Wnioskodawczyni wystąpił do właściwego Urzędu Gminy z wnioskiem o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podziału nieruchomości dokonuje się bowiem, stosownie do postanowień ustawy o gospodarce nieruchomościami, bądź to na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź decyzji o warunkach zabudowy. Przy czym wydanie dla danej nieruchomości decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest wyłącznie, gdy nieruchomość nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Złożony przez Wnioskodawczynię wniosek został rozpatrzony pozytywnie i Rada Gminy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który swym opracowaniem objął między innymi działkę Wnioskodawczyni numer 759/32. Z tytułu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Zainteresowana nie poniosła jakichkolwiek kosztów. W oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wydzielono z działki o numerze 759/32 trzy działki gruntu o mniejszej powierzchni, a następnie udziały w nowo wydzielonych działkach sprzedano 29 sierpnia 2013 r. Opisane nieruchomości nie były przedmiotem umowy najmu, dzierżawy, jak również żadnej innej umowy o podobnym charakterze. Zainteresowana nie podejmowała w stosunku do ww. działek gruntu jakichkolwiek działań zmierzających do uzbrojenia terenu, wydzielenia dróg wewnętrznych oraz działań marketingowych, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia. Wnioskodawczyni nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej, której przedmiotem byłby obrót nieruchomościami. Nie posiada w tym zakresie także jakichkolwiek uprawnień. Uwzględniając przywołane wyżej przepisy oraz orzecznictwo należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uznania Zainteresowanej - w związku ze sprzedażą udziałów w działkach - za podatnika podatku od towarów i usług. Co prawda Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem (współwłaścicielem nieruchomości) dokonała podziału gruntu oraz ogłosiła zamiar sprzedaży udziału w nieruchomości, jednakże powyższych zdarzeń (stanowiących pojedyncze z okoliczności przykładowo wskazanych w orzeczeniu w sprawach C-180/10 i C 181/10) nie można uznać za środki zbliżone do tych jakie podejmują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, lecz za zwykły zarząd prywatną nieruchomością. Wnioskodawczyni nie ponosiła żadnych nakładów w celu przygotowania przedmiotowych działek do sprzedaży, w tym nie dokonywała uzbrojenia terenu, ogrodzenia działek, nie występowała też o warunki ich zabudowy. Zatem w niniejszej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując dostawy udziałów w przedmiotowych działkach Zainteresowana wystąpiła w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie dostawę towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług. W rozpatrywanej sprawie sprzedaż udziałów w działkach można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawczyni korzystała z przysługującego jej prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Reasumując, dokonując dostawy udziałów w działkach Wnioskodawczyni korzystała z przysługującego jej prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełniła przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, i nie wystąpiła w roli podatnika podatku od towarów i usług. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wobec powyższego, udzielona interpretacja indywidualna stanowi ochronę prawno-podatkową tylko dla Wnioskodawczyni. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.