ILPP1/443-1085/11-4/BD

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 5 sierpnia 2011 r. (data wpływu 8 sierpnia 2011 r.), uzupełnionym pismem z dnia 20 października 2011 r. (data wpływu: 24 października 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku wyrejestrowania działalności, opodatkowania wycofania środka trwałego z ewidencji środków trwałych oraz sporządzenia remanentu likwidacyjnego – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 8 sierpnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku wyrejestrowania działalności, opodatkowania wycofania środka trwałego z ewidencji środków trwałych, sporządzenia remanentu likwidacyjnego. Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismem z dnia 20 października 2011 r. o doprecyzowanie opisanego zdarzenia przyszłego. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawca zakupił lokal użytkowy w marcu 2003 r. na podstawie faktur VAT oraz aktu notarialnego razem z małżonką, która wówczas nie prowadziła działalności gospodarczej. W kolejnych miesiącach Zainteresowany dokonywał inwestycji w zakupionym środku trwałym. W związku z powyższymi zakupami w deklaracjach VAT-7 w miesiącach od 01/2003 do 01/2004 Wnioskodawca wykazał łącznie w nabyciach środków trwałych kwotę netto 53.810 zł, odliczając w całości podatek VAT naliczony. Na podstawie dokumentów zakupu ustalono wartość początkową środka trwałego w kwocie 53.810,46 zł i przyjęto do użytkowania z dniem 25 marca 2004 r. W roku 2005, Zainteresowany dokonał rozbudowy lokalu użytkowego, zwiększając tym samym jego wartość początkową o kwotę netto 3.892,25 zł, VAT: 700,02 zł. Ponadto, Wnioskujący zaznacza, że w związku z rozpoczętą działalnością gospodarczą przez jego żonę od dnia 1 stycznia 2007 r. (nie będącą podatnikiem podatku VAT), lokal podzielono proporcjonalnie do powierzchni użytkowej, w części przypadającej na żonę 30,37%, natomiast na Zainteresowanego w 69,63%. Działalność gospodarcza w zakresie fryzjerstwa i pozostałych usług kosmetycznych na podstawie zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności prowadzona była w ww. lokalu do dnia 10 maja 2007 r. Zgodnie z decyzją wydaną przez Burmistrza nastąpiło wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 11 maja 2007 r. Dnia 13 czerwca 2007 r. Wnioskodawca złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego stosowne oświadczenie dotyczące likwidacji działalności gospodarczej w zakresie fryzjerstwa i innych usług kosmetycznych informując jednocześnie, że będzie osiągał dochody z wynajmu lokalu. Zainteresowany nie złożył stosownej deklaracji VAT-Z, z uwagi na fakt, że nadal osiągał przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Dnia 17 maja 2007 r. w związku z rozszerzeniem przez żonę zakresu działalności, zmieniono podział użytkowanej powierzchni, i tak na żonę przypada 51,44%, a na Podatnika dla celów wynajmu 48,56%. Od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 28 lutego 2011 r. Wnioskodawca nie osiągał przychodów z tytułu wynajmu z powodu braku osób zainteresowanych wynajmem lokalu, pomimo systematycznego umieszczania ogłoszeń w gazecie lokalnej. Należy nadmienić, że przez cały okres składano deklaracje VAT-7, jednak w okresie 01/2009-02/2011 wykazywano jedynie pozostałe nabycia dotyczące faktur VAT z biura rachunkowego za obsługę księgową. W piśmie uzupełniającym z dnia 20 października 2011 r. Wnioskodawca wskazał następujące informacje: wycofanie lokalu, o którym mowa we wniosku z ewidencji środków trwałych, nie zostanie dokonane w ramach pierwszego zasiedlenia, pierwsze zasiedlenie miało miejsce w momencie nabycia przez Zainteresowanego lokalu, dlatego pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a sprzedażą upłynął okres dłuższy niż dwa lata, wydatki poniesione na ulepszenie przedmiotowego lokalu użytkowego w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym nie stanowiły 30% wartości początkowej, Zainteresowany poniósł wydatki na ulepszenie w kwocie netto: 3.189,25 zł i miał w stosunku do nich prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w kwocie: 700,02 zł, kwota ta była niższa niż 30% wartości początkowej przedmiotowego budynku, lokal w stanie ulepszonym był wykorzystywany do wykonywania czynności opodatkowanych przez okres co najmniej 5 lat, zawarcie umowy najmu lokalu nastąpiło z dniem 18 grudnia 2006 r. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy Podatnik ma prawo dokonać wyrejestrowania z podatku VAT w związku z planowaną likwidacją działalności oraz wycofać środek trwały z ewidencji przy zastosowaniu stawki zwolnionej; czy ma obowiązek sporządzenia remanentu likwidacyjnego? Zdaniem Wnioskodawcy, Podatnik ma prawo do zastosowania zwolnionej stawki podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia, pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r., przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, na mocy art. 8 ust. 1 ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Według art. 7 ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2011 r., nadanym ustawą z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy – Prawo o miarach (Dz. U. Nr 64, poz. 332), przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności: przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, wszelkie inne darowizny    - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów. Zatem, co do zasady, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów (przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel), a także wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, a w szczególności darowizny, pod warunkiem, że podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawca zakupił lokal użytkowy w marcu 2003 r. na podstawie faktur VAT oraz aktu notarialnego razem z małżonką, która wówczas nie prowadziła działalności gospodarczej. W kolejnych miesiącach Zainteresowany dokonywał inwestycji w zakupionym środku trwałym. W związku z powyższymi zakupami w deklaracjach VAT-7 w miesiącach od 01/2003 do 01/2004 Wnioskodawca wykazał łącznie w nabyciach środków trwałych kwotę netto 53.810 zł, odliczając w całości podatek VAT naliczony. Na podstawie dokumentów zakupu ustalono wartość początkową środka trwałego w kwocie 53.810,46 zł i przyjęto do użytkowania z dniem 25 marca 2004 r. W roku 2005, Zainteresowany dokonał rozbudowy lokalu użytkowego, zwiększając tym samym jego wartość początkową o kwotę netto 3.892,25 zł, VAT: 700,02 zł. Ponadto, Wnioskujący zaznacza, że w związku z rozpoczętą działalnością gospodarczą przez jego żonę od dnia 1 stycznia 2007 r. (nie będącą podatnikiem podatku VAT), lokal podzielono proporcjonalnie do powierzchni użytkowej, w części przypadającej na żonę 30,37%, natomiast na Zainteresowanego w 69,63%. Działalność gospodarcza w zakresie fryzjerstwa i pozostałych usług kosmetycznych na podstawie zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności prowadzona była w ww. lokalu do dnia 10 maja 2007 r. Zgodnie z decyzją wydaną przez Burmistrza nastąpiło wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 11 maja 2007 r. Dnia 13 czerwca 2007 r. Wnioskodawca złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego stosowne oświadczenie dotyczące likwidacji działalności gospodarczej w zakresie fryzjerstwa i innych usług kosmetycznych informując jednocześnie, że będzie osiągał dochody z wynajmu lokalu. Zainteresowany nie złożył stosownej deklaracji VAT-Z, z uwagi na fakt, że nadal osiągał przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Dnia 17 maja 2007 r. w związku z rozszerzeniem przez żonę zakresu działalności, zmieniono podział użytkowanej powierzchni, i tak na żonę przypada 51,44%, a na Podatnika dla celów wynajmu 48,56%. Od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 28 lutego 2011 r. Wnioskodawca nie osiągał przychodów z tytułu wynajmu z powodu braku osób zainteresowanych wynajmem lokalu, pomimo systematycznego umieszczania ogłoszeń w gazecie lokalnej. Przez cały okres składano deklaracje VAT-7, jednak w okresie 01/2009-02/2011 wykazywano jedynie pozostałe nabycia dotyczące faktur VAT z biura rachunkowego za obsługę księgową. Ponadto: wycofanie lokalu, o którym mowa we wniosku z ewidencji środków trwałych, nie zostanie dokonane w ramach pierwszego zasiedlenia, pierwsze zasiedlenie miało miejsce w momencie nabycia przez Zainteresowanego lokalu, dlatego pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a sprzedażą upłynął okres dłuższy niż dwa lata, wydatki poniesione na ulepszenie przedmiotowego lokalu użytkowego w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym nie stanowiły 30% wartości początkowej, Zainteresowany poniósł wydatki na ulepszenie w kwocie netto: 3.189,25 zł i miał w stosunku do nich prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w kwocie: 700,02 zł, kwota ta była niższa niż 30% wartości początkowej przedmiotowego budynku, lokal w stanie ulepszonym był wykorzystywany do wykonywania czynności opodatkowanych przez okres co najmniej 5 lat, zawarcie umowy najmu lokalu nastąpiło z dniem 18 grudnia 2006 r. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż planowane wycofanie środka trwałego (lokalu użytkowego) z działalności gospodarczej Wnioskodawcy, będzie mieściło się w pojęciu dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy. Nieodpłatne przekazanie na potrzeby własne bowiem nie będzie miało związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ponadto z tytułu nabycia przedmiotowego lokalu Zainteresowanemu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, co oznacza, że zostały spełnione przesłanki warunkujące zrównanie nieodpłatnego przekazania towarów z odpłatną dostawą towarów. Zatem, przekazanie na potrzeby własne przedmiotowego budynku, będzie w tym przypadku stanowiło dostawę towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z tym czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednocześnie zaznacza się, że w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. na podstawie art. 146a pkt 1 ustawy, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%, z zastrzeżeniem art. 146f. Jednakże zarówno w treści ustawy o VAT, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki lub zwolnienie od podatku. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. W świetle wyżej przytoczonego przepisu, kluczowym dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynku jest ustalenie, kiedy nastąpiło jego pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu. Przez pierwsze zasiedlenie – zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy – rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Co istotne, oddanie do użytkowania powinno nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu, a za takie można rozumieć m. in. objęcie we władanie budynku, budowli lub ich części przez pierwszego nabywcę lub pierwszego użytkownika. Przedmiotowa nieruchomość nie musi być faktycznie zamieszkała, lecz winna być przejęta przez nabywcę do użytkowania. Wydanie przedmiotowego obiektu nabywcy winno nastąpić w ramach wykonania przez sprzedającego czynności podlegających opodatkowaniu. Aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do oddania budynku (budowli) do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Jeżeli zatem podatnik wybuduje obiekt lub go zmodernizuje, przy czym nakłady na ulepszenie przekroczą 30% wartości początkowej, a następnie obiekt ten (lub ulepszenie) zostanie oddany do użytkowania (wprowadzony przez podatnika do ewidencji środków trwałych), nie oznacza to, że został on zasiedlony. Oddanie do użytkowania nie nastąpiło bowiem w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Pierwsze zasiedlenie będzie miało natomiast miejsce wówczas, gdy wybudowany lub zmodernizowany obiekt zostanie sprzedany lub np. oddany w najem, dzierżawę, leasing. Zarówno sprzedaż, jak i najem, dzierżawa, leasing są bowiem czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem, należy uznać za pierwsze zasiedlenie moment oddania budynku do użytkowania pierwszemu najemcy (dzierżawcy). Ponadto, stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku również dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Warunku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a lit. b – stosownie do art. 43 ust. 7a – nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat. Należy podkreślić, że w myśl art. 43 ust. 10 ustawy, podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części: są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni; złożą, przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego, zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części. Tak więc, ustawodawca daje podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – możliwość zrezygnowania ze zwolnienia i opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych. Ponadto, zgodnie z art. 29 ust. 5 ustawy, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Z powyższego jednoznacznie wynika, że co do zasady grunt będący przedmiotem dostawy podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki lub budowle na nim posadowione. Oznacza to, że w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, również dostawa gruntu będzie korzystała ze zwolnienia od podatku. W świetle powołanych wyżej regulacji prawnych oraz odnosząc się do opisu zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, że czynność wycofania lokalu użytkowego z ewidencji środków trwałych firmy i przekazania na cele osobiste, będzie mieściła się w pojęciu dostawy towarów i będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Jednakże, czynność ta będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT, wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, bowiem – jak wskazał Wnioskodawca – nie zachodzą wyjątki w nim przedstawione, tzn. dostawa lokalu nie będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim (pierwsze zasiedlenie miało miejsce w momencie nabycia, tj. w roku 2003), a pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą lokalu użytkowego upłynął okres dłuższy niż 2 lata. Ponadto, poniesione wydatki na ulepszenie przedmiotowego lokalu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym – jak wskazał Wnioskodawca – nie stanowiły 30% wartości początkowej. Należy również zauważyć, że w myśl art. 96 ust. 6 ustawy, jeżeli podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT zaprzestał wykonywania czynności podlegającej opodatkowaniu, jest on obowiązany zgłosić zaprzestanie działalności naczelnikowi urzędu skarbowego; zgłoszenie to stanowi dla naczelnika urzędu skarbowego podstawę do wykreślenia podatnika z rejestru jako podatnika VAT. Zatem, likwidację działalności gospodarczej Wnioskodawca winien zgłosić naczelnikowi urzędu skarbowego. Natomiast, kwestię obowiązku podatkowego, jaki wystąpiłby ewentualnie u Wnioskodawcy w związku z opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług towarów, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy reguluje art. 14 ustawy. Zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają towary własnej produkcji i towary, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w przypadku zaprzestania przez podatnika, o którym mowa w art. 15, będącego osobą fizyczną, wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, obowiązanego na podstawie art. 96 ust. 6, do zgłoszenia zaprzestania działalności naczelnikowi urzędu skarbowego. Przepis ten odnosi się więc do towarów, będących na stanie w dniu zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Jeżeli zatem wycofanie lokalu z ewidencji środków trwałych nastąpi przed zaprzestaniem (likwidacją) działalności gospodarczej, wówczas na dzień tego zaprzestania nie wystąpią towary podlegające opodatkowaniu. Tym samym wartość takiego remanentu likwidacyjnego wyniesie „0”. W niniejszej interpretacji odpowiedziano na wniosek w części dotyczącej obowiązku wyrejestrowania działalności, opodatkowania wycofania środka trwałego z ewidencji środków trwałych oraz sporządzenia remanentu likwidacyjnego. Rozstrzygnięcie dotyczące korekty podatku naliczonego, zawarte zostało w odrębnej interpretacji nr ILPP1/443-1085/11-5/BD z dnia 10 listopada 2011 r. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.