ILPP1/443-11/12-3/AWa

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przedstawione we wniosku z dnia 29 grudnia 2011 r. (data wpływu 2 stycznia 2012 r.), uzupełnionym pismem z dnia 30 grudnia 2011 r. (data wpływu 5 stycznia 2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy nieruchomości – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 2 stycznia 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy nieruchomości. Powyższy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 30 grudnia 2011 r. o doprecyzowanie zdarzenia przyszłego oraz dowód wpłaty uiszczenia opłaty za wydanie interpretacji. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca planuje w dniu 30 grudnia 2011 r. zbyć: nieruchomość w granicach działki oznaczonej numerem 565, bez zabudowań, położonej we (…), dla której księga wieczysta prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w (…), nieruchomości w granicach działek oznaczonych numerami 567, 566 i 564 o łącznej powierzchni 3,60 ha, bez zabudowań, położonej we (…), dla których księga wieczysta prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w (…). Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Rady Gminy z dnia 10 listopada 2010 r., działki o nr ewid. 564, 565, 566, położonych w (…), oznaczone są w części symbolem 1.US.1 - sport i rekreacja. Dla pozostałej części przedmiotowych działek brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast działka o nr ewid. 567 ww. planie oznaczona jest w całości symbolem 1.US.1 - sport i rekreacja. Zgodnie z § 17 Uchwały Rady Gminy w (…) z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części obrębu (…) z uwzględnieniem terenu górniczego „(…)”: Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1.US.1 ustala się następujące przeznaczenie: podstawowe: sport i rekreacja, uzupełniające: drogi wewnętrzne; infrastruktura techniczna. Na terenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia dotyczące kształtowania zabudowy: zakazuje się wznoszenia budynków z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2; dopuszcza się lokalizację obiektów infrastruktury technicznej oraz wydzielenie parkingu. Na terenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia dotyczące zagospodarowania terenu: rekultywacja terenu w kierunku wodno-rekreacyjnym; dopuszcza się terenowe boiska sportowe; dla ogrodzeń wprowadza się stosowanie elementów kamiennych ceglanych, drewnianych i metalowych, zakaz stosowania ogrodzenia z prefabrykatów betonowych; w ramach możliwości zlokalizowanie placu zabaw dla dzieci; należy wydzielić w obrębie własności miejsca postojowe dla samochodów użytkowników przebywających czasowo oraz wyznaczyć dodatkowo minimum 1 miejsce postojowe dla autobusu. Dla terenu, o którym mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia dotyczące obsługi komunikacyjnej - dojazd od strony terenu oznaczonego symbolem 1.KD-L. Zgodnie z § 2 pkt 10 ww. Uchwały: Infrastruktura techniczna - rozumie się przez to wszystkie sieci uzbrojenia technicznego, w tym sieci wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, elektroenergetyczne, ciepłownicze, telekomunikacyjne oraz obiekty im towarzyszące. Powyższy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 30 grudnia 2011 r. o informację, iż zgodnie z wypisem z rejestru gruntów i wyrysem z mapy ewidencyjnej wydanym przez Starostę (…), działki gruntu nr 564, 565, 566 i 567, oznaczone są symbolami RV i RIIIa – grunty orne. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy sprzedaż nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi 564, 565, 566 i 567, które zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznaczone są w części bądź w całości symbolem 1.US.1 - sport i rekreacja, będzie podlegać zwolnieniu od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.)? Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż nieruchomości oznaczonych nr ewid. 564, 565, 566 i 567, położonych w (…), które zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznaczone są w części, bądź w całości symbolem 1.US.1 - sport i rekreacja, nie będzie podlegać zwolnieniu od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust.1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Spółka uważa, iż sprzedaż ww. nieruchomości winna być opodatkowana stawką 23%. Zwolnienie przedmiotowe dla dostawy gruntu niezabudowanego ustawodawca przewidział w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT jedynie w przypadku, gdy przedmiotem dostawy są tereny niezabudowane inne niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Opodatkowaniu podlegają zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości (gruntowe, zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych - tylko te, których przedmiotem są tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, które jednoznacznie nie są przeznaczone pod zabudowę są zwolnione od podatku od towarów i usług. Ustawodawca zwalniając od podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę nie sprecyzował w ustawie, jakimi kryteriami należy się kierować, aby ustalić przeznaczenie danego gruntu. Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęć zawartych we wskazanym przepisie. W celu określenia, czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę, należy odwołać się do przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Tak więc o charakterze danego terenu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który, jako dokument prawa miejscowego, decyduje o kwalifikacji gruntu. Tam należy szukać wyjaśnienia, czy przedmiotem transakcji jest teren budowlany, czy też przeznaczony pod zabudowę. Ustawa o VAT nie precyzuje, o jakie tereny przeznaczone pod zabudowę chodzi. Pojęcie tereny przeznaczone pod zabudowę obejmuje obszary, na których dopuszczalne są różne formy zabudowy. Rozpatrując pojęcie „pod zabudowę” należy odwołać się do definicji zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Zgodnie z art. 3 wskazanej ustawy Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o: obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury – pkt 1; budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach – pkt 2; budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku – pkt 2a; budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolnostojące maszty antenowe, wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne zbiorniki, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne, przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową – pkt 3; obiekcie liniowym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego – pkt 3a; obiekcie małej architektury - należy przez to rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: kultu religijnego, jak kapliczki, krzyże przydrożne, figury, posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki – pkt 4; tymczasowym obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej, wystawowe przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe – pkt 5; urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki – pkt 9; Spółka zamierza sprzedać niezabudowany teren, dla którego zostały ustalone zgodnie z regulacją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasady zabudowy i zagospodarowania terenów. Zgodnie z tymi zasadami ustalono dopuszczalne przeznaczenie terenu m. in. pod drogi wewnętrzne, infrastrukturę techniczną, wydzielenie parkingu. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż na sprzedawanych przez Spółkę działkach, oznaczonych nr 564, 565, 566 i 567, położonych w (…), mogą znajdować się budowle (drogi wewnętrzne, infrastruktura techniczna, parking, terenowe boiska sportowe, ogrodzenie, plac zabaw dla dzieci). Tym samym, dostawa gruntu przez Zainteresowanego jako terenu niezabudowanego przeznaczonego pod zabudowę (zabudowa bowiem jest możliwa), zgodnie z przepisami ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, lecz podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według 23% stawki VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W świetle art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne. Wyjaśnić jednocześnie należy, iż przedmiotami stosunków prawnych są dobra materialne i niematerialne. Wśród dóbr materialnych wyróżniamy m. in. rzeczy (Bednarek Małgorzata, „Mienie”, „Komentarz do art. 44-553 Kodeksu cywilnego”, Zakamycze 1997, komentarz do art. 45 k.c.). Rzeczy dzieli się na nieruchomości i rzeczy ruchome (Pasecki Kazimierz, „Kodeks cywilny, Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz”, Zakamycze 2003, komentarz do art. 45 k.c.). Natomiast, w myśl art. 46 § 1 ww. Kodeksu, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Z powyższych unormowań wynika, iż grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika. Według art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Z powołanych wyżej przepisów, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy wynika, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność wykonana jest przez podmiot, który jest podatnikiem VAT. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Należy jednak zaznaczyć, iż w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., na podstawie art. 146a pkt 1 ustawy, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%, z zastrzeżeniem art. 146f. Od zasady opodatkowania dostawy gruntu według stawki podstawowej przewidziano jednak pewne wyjątki. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m. in. w art. 43 ust. 1 ustawy. Jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, w przypadku gruntów niezabudowanych zwolniona od podatku jest jedynie dostawa terenów innych niż budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Powyższe oznacza, iż generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., nieprzeznaczonymi pod zabudowę – są zwolnione od podatku VAT. Celem określenia czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy się odwołać do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W myśl art. 3 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Jak stanowi art. 4 ust. 1 ww. ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – w myśl zapisów ust. 2 powołanego przepisu – określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. O przeznaczeniu nieruchomości stanowią akty prawa miejscowego (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego), a w przypadku ich braku inne akty ustanowione przez właściwe organy (decyzja o warunkach zabudowy). Dopiero w przypadku, gdy dla danego terenu nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, ani decyzja o warunkach zabudowy, należy posłużyć się inną istniejącą na dzień zawarcia transakcji dokumentacją. Należy jednak wskazać, iż kwalifikowanie przeznaczenia gruntów w oparciu o dokumentację dotyczącą kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej nie leży w kompetencji organów podatkowych – art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przedstawionego przez Wnioskodawcę zdarzenia przyszłego wynika, iż Spółka planuje w dniu 30 grudnia 2011 r. zbyć nieruchomości niezabudowane, na których znajdują się działki nr 564, 565, 566 i 567. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego Uchwałą Rady Gminy z dnia 10 listopada 2010 r., działki nr 564, 565, 566 oznaczone są w części symbolem 1.US.1 - sport i rekreacja. Dla pozostałej części przedmiotowych działek brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast działka nr 567 ww. planie oznaczona jest w całości symbolem 1.US.1 - sport i rekreacja. Zgodnie z § 17 ww. Uchwały: Dla terenu oznaczonego symbolem 1.US.1 ustala się następujące przeznaczenie: podstawowe: sport i rekreacja, uzupełniające: drogi wewnętrzne; infrastruktura techniczna. Na terenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia dotyczące kształtowania zabudowy: zakazuje się wznoszenia budynków z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2; dopuszcza się lokalizację obiektów infrastruktury technicznej oraz wydzielenie parkingu. Na terenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia dotyczące zagospodarowania terenu: rekultywacja terenu w kierunku wodno-rekreacyjnym; dopuszcza się terenowe boiska sportowe; dla ogrodzeń wprowadza się stosowanie elementów kamiennych ceglanych, drewnianych i metalowych, zakaz stosowania ogrodzenia z prefabrykatów betonowych; w ramach możliwości zlokalizowanie placu zabaw dla dzieci; należy wydzielić w obrębie własności miejsca postojowe dla samochodów użytkowników przebywających czasowo oraz wyznaczyć dodatkowo minimum 1 miejsce postojowe dla autobusu. Dla terenu, o którym mowa w ust. 1, obowiązują następujące ustalenia dotyczące obsługi komunikacyjnej - dojazd od strony terenu oznaczonego symbolem 1.KD-L. W analizowanej sprawie, działki nr 564, 565, 566 – zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – oznaczone są w części symbolem 1.US.1 - sport i rekreacja. Dla pozostałej części przedmiotowych działek brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast działka nr 567 ww. planie oznaczona jest w całości symbolem 1.US.1 - sport i rekreacja. Z treści wniosku wynika jednak, iż pomimo braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla pozostałej części działek, tj. nr 564, 565, 566, na wszystkich działkach, przeznaczonych do sprzedaży, mogą – jak wskazuje sam Wnioskodawca – znajdować się budowle (drogi wewnętrzne, infrastruktura techniczna, parking, terenowe boiska sportowe, ogrodzenie, plac zabaw dla dzieci). W związku z powyższym, dostawa nieruchomości, o których mowa we wniosku, nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ze względu na fakt, iż stanowią one tereny przeznaczone pod zabudowę. Reasumując, sprzedaż nieruchomości niezabudowanych, na których znajdują się działki nr 564, 565, 566, 567 będzie opodatkowana 23% stawką podatku VAT. Ponadto, w sprawie będącej przedmiotem wniosku należy zwrócić uwagę, iż analiza załączników dołączonych do wniosku nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z powyższym, Minister Finansów nie jest uprawniony do oceny prawnej załączników dołączonych przez Wnioskodawcę. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.