ILPP1/443-1111/13-2/AWa

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółdzielni Mieszkaniowej przedstawione we wniosku z dnia 13 grudnia 2013 r. (data wpływu 16 grudnia 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku sprzedaży budynku wraz z prawem wieczystego użytkowania gruntu – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 16 grudnia 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku sprzedaży budynku wraz z prawem wieczystego użytkowania gruntu. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest Spółdzielnią Mieszkaniową. Spółdzielnia na podstawie decyzji Walnego Zgromadzenia zamierza dokonać sprzedaży nieruchomości, składającej się z działki nr 22/4 o łącznej powierzchni 0,3624 ha, zabudowanej budynkiem handlowo-usługowym o powierzchni użytkowej 1 384,50 m2. Budynek stanowi własność Zainteresowanego i został wybudowany w roku 1984. Nieruchomość jest w wieczystym użytkowaniu. Dla nieruchomości prowadzona jest w Sądzie Rejonowym księga wieczysta. Charakterystyka sprzedaży obejmuje: sprzedaż prawa wieczystego użytkowania gruntu wraz z budynkiem, budynek wybudowany i przyjęty na stan środków trwałych w Spółdzielni 24 maja 1984 r., wynajmowany na cele działalności handlowo-usługowej od roku 1989, w ostatnich 5 latach nie były dokonywane wydatki na ulepszenie na tym obiekcie przekraczające 30% wartości początkowej. Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Ww. budynek jest trwale związany z gruntem i sklasyfikowany wg Klasyfikacji Środków Trwałych w grupie 1. Spółdzielni nie przysługiwał przy budowie zwrot podatku VAT naliczonego, ze względu, że w tym czasie nie obowiązywała ustawa o VAT. Od roku 1989 budynek był wynajmowany, nie były to jednak czynności opodatkowane – w związku z nie obowiązywaniem ustawy o VAT. Po wejściu w życie ustawy o VAT (po 4 lipca 1993 r.) najem był nadal kontynuowany. Wielokrotnie zmieniali się najemcy lokali handlowo-usługowych znajdujących się w przedmiotowym budynku, wobec czego zawierane były nowe umowy najmu z nowymi najemcami. Budynek był nieprzerwanie użytkowany do czynności opodatkowanych. Zdarzały się sytuacje, gdzie wszystkie lokale były w najmie, a były także okresy, że Zainteresowany miał chwilowe trudności ze znalezieniem najemców na niektóre lokale użytkowe znajdujące się w przedmiotowym budynku. Wszystkie pomieszczenia lokali użytkowych (powierzchnia 1 279,5 m2) wraz z piwnicami przynależnymi do lokali (powierzchnia 225,70 m2) oraz powierzchnią przynależną poza piwnicami po 4 lipca 1993 r. były przedmiotem najmu. W budynku znajduje się również wymiennikownia o powierzchni 44,50 m2, w której znajduje się węzeł cieplny obsługujący wyłącznie przedmiotowy budynek. Pomieszczenie wymiennikowni nigdy nie było przedmiotem najmu, jednak koszty utrzymania pomieszczenia obciążały koszty lokali użytkowych. Jest to pomieszczenie niezbędne do prawidłowego użytkowania budynku i prowadzenia w nim działalności gospodarczej. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy sprzedaż budynku wraz z prawem wieczystego użytkowania gruntu na warunkach opisanych powyżej podlegać będzie zwolnieniu od podatku od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż prawa wieczystego użytkowania gruntu wraz z budynkiem na warunkach określonych powyżej będzie zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w związku z § 13 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Zainteresowany uważa, że pierwsze zasiedlenie budynku nastąpiło po dniu 4 lipca 1993 r., kiedy to najem był opodatkowany podatkiem VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie; wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta; ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. Punkty 6 oraz 7 zostały dodane do przytoczonego przepisu ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 209, poz. 1320) i obowiązują od 1 grudnia 2008 r. Należy jednak zaznaczyć, że wspomniana zmiana miała charakter wyłącznie techniczny potwierdzający dotychczas stosowaną praktykę. W poprzednim stanie prawnym Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia przeniesienia prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel, a także uwzględniając fakt, że definicja towaru zawarta w art. 2 pkt 6 ustawy obejmuje grunty, opowiedział się za stanowiskiem, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów (uchwała z dnia 8 stycznia 2007 r., sygn. akt I FPS 1/06). W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jak również oddanie gruntu w użytkowanie oraz zbycie prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem (towarem – w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy) na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu sprzedaży gruntu przez właściciela. W świetle powołanego przepisu art. 7 ustawy, odpłatne przeniesienie prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowi dostawę towarów. Na podstawie art. 233 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j Dz.U. z 2014 r., poz. 121), użytkownik wieczysty (osoba fizyczna lub prawna) może w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego, bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Ten przepis, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 K.c.) wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110 wynosi 23%. Jednakże, zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki lub zwolnienie od podatku. Zakres i zasady stosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy. Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r.), zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy wprowadzono – z dniem 1 stycznia 2014 r. – zmianę mającą na celu pełniejsze odwzorowanie przepisu art. 136 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.), umożliwiającego zastosowanie zwolnienia od podatku dla dostawy towarów wykorzystywanych wyłącznie do działalności zwolnionej od podatku, jeżeli przy nabyciu lub wytworzeniu tych towarów nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego. Zmiana ta wiąże się również z odejściem od dotychczasowego warunku, że tylko w stosunku do towarów używanych przez podatnika, gdy okres ich używania wynosił co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzania nimi jak właściciel, możliwe było zastosowanie zwolnienia od podatku VAT (art. 43 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, obowiązujący do 31 grudnia 2013 r.). Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, od 1 stycznia 2014 r. dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT. Jeżeli przy zbyciu towaru wystąpią przesłanki uniemożliwiające zastosowanie opisanego zwolnienia od podatku VAT, to w przypadku nieruchomości może znaleźć zastosowanie inne zwolnienie przewidziane w art. 43 ustawy, jeżeli zostaną spełnione warunki wskazane w tych przepisach. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Zatem z powyższych przepisów wynika, że dostawa nieruchomości, spełniających określone w przepisach warunki, może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia nie minęły co najmniej dwa lata. Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Co istotne, oddanie do użytkowania powinno nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu, a za taką można rozumieć m.in. objęcie we władanie budynku, budowli lub ich części przez pierwszego nabywcę lub pierwszego użytkownika. Przedmiotowa nieruchomość nie musi być faktycznie zamieszkała, lecz winna być przejęta przez nabywcę do użytkowania. Wydanie przedmiotowego obiektu nabywcy winno nastąpić w ramach wykonania przez sprzedającego czynności podlegających opodatkowaniu. Jednakże czynność ta nie musi być faktycznie opodatkowana (nie musi prowadzić do powstania podatku należnego), bowiem za czynność taką należy również rozumieć czynność podlegającą opodatkowania w myśl przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, jednakże na mocy przepisów szczególnych – korzystającą ze zwolnienia od tego podatku. Z powyższej definicji wynika, że oddanie do użytkowania powinno nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu, przez którą należy rozumieć sprzedaż, a także umowy najmu i dzierżawy podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem, należy uznać za pierwsze zasiedlenie moment sprzedaży w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, a także moment oddania budynku do użytkowania pierwszemu najemcy (dzierżawcy). Zatem z powyższych przepisów wynika, że dostawa nieruchomości, spełniających określone w przepisach warunki, może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej dwa lata. Ponadto, stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku również dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b, nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat (art. 43 ust. 7a ustawy). Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do konkluzji, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z dwóch podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie ww. obiektów. Zauważyć bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie podatnik uprawniony będzie do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter świadczonych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług. Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub budowle rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy (obowiązujący od 1 stycznia 2014 r.), w myśl którego w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Zgodnie z art. 29a ust. 9 ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r.), przepisu ust. 8 nie stosuje się do czynności oddania w użytkowanie wieczyste gruntu, dokonywanego z równoczesną dostawą budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli. Z powyższego jednoznacznie wynika, że – co do zasady – grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki na nim posadowione. Oznacza to, że w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, również sprzedaż gruntu korzysta ze zwolnienia od podatku. Ponadto, przepis ten obejmuje swoim zakresem także grunty będące w wieczystym użytkowaniu. Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca zamierza dokonać sprzedaży nieruchomości składającej się z działki nr 22/4 o łącznej powierzchni 0,3624 ha, zabudowanej budynkiem handlowo-usługowym o powierzchni użytkowej 1 384,50 m2. Budynek stanowi własność Zainteresowanego i został wybudowany w roku 1984. Nieruchomość jest w wieczystym użytkowaniu. Charakterystyka sprzedaży obejmuje: sprzedaż prawa wieczystego użytkowania gruntu wraz z budynkiem, budynek wybudowany i przyjęty na stan środków trwałych 24 maja 1984 r., wynajmowany na cele działalności handlowo-usługowej od roku 1989, w ostatnich 5 latach nie były dokonywane wydatki na ulepszenie na tym obiekcie przekraczające 30% wartości początkowej. Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Zainteresowanemu nie przysługiwał przy budowie zwrot podatku VAT naliczonego, ze względu, że w tym czasie nie obowiązywała ustawa o VAT. Od roku 1989 budynek był wynajmowany, nie były to jednak czynności opodatkowane – w związku z nie obowiązywaniem ustawy o VAT. Po wejściu w życie ustawy o VAT (po 4 lipca 1993 r.) najem był nadal kontynuowany. Wielokrotnie zmieniali się najemcy lokali handlowo-usługowych znajdujących się w przedmiotowym budynku, wobec czego zawierane były nowe umowy najmu z nowymi najemcami. Budynek był nieprzerwanie użytkowany do czynności opodatkowanych. Zdarzały się sytuacje, gdzie wszystkie lokale były w najmie, a były także okresy, że Zainteresowany miał chwilowe trudności ze znalezieniem najemców na niektóre lokale użytkowe znajdujące się w przedmiotowym budynku. Wszystkie pomieszczenia lokali użytkowych (powierzchnia 1 279,5 m2) wraz z piwnicami przynależnymi do lokali (powierzchnia 225,70 m2) oraz powierzchnią przynależną poza piwnicami po 4 lipca 1993 r. były przedmiotem najmu. W budynku znajduje się również wymiennikownia o powierzchni 44,50 m2, w której znajduje się węzeł cieplny obsługujący wyłącznie przedmiotowy budynek. Pomieszczenie wymiennikowni nigdy nie było przedmiotem najmu, jednak koszty utrzymania pomieszczenia obciążały koszty lokali użytkowych. Jest to pomieszczenie niezbędne do prawidłowego użytkowania budynku i prowadzenia w nim działalności gospodarczej. Przy tak przedstawionym opisie sprawy Wnioskodawca ma wątpliwości dotyczące możliwości zastosowania zwolnienia od podatku do sprzedaży opisanego powyżej budynku wraz z prawem wieczystego użytkowania gruntu. Z opisu sprawy wyraźnie wynika, że przedmiotowy budynek był przedmiotem najmu, a więc służył działalności opodatkowanej, zatem jego sprzedaż nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, bowiem nie są spełnione warunki wynikające z tego przepisu. Zatem, w tej sytuacji należy zbadać czy w niniejszym przypadku istnieje możliwość zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie pozostałych przepisów, tj. art. 43 ust. 1 pkt 10 bądź art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy. W tym miejscu podkreślić należy, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy stanie się bezzasadne. Przypomnieć należy, że w celu skorzystania ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, muszą być spełnione odpowiednie warunki, które wynikają z tego przepisu, tj. dostawa budynku, budowli lub ich części nie jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres dłuższy niż 2 lata. Wnioskodawca w opisie sprawy wskazał, że opisany we wniosku budynek jest wynajmowany na cele działalności handlowo-usługowej od roku 1989 oraz w ostatnich 5 latach nie były dokonywane wydatki na ulepszenie na tym obiekcie przekraczające 30% wartości początkowej. Po wejściu w życie ustawy o podatku od towarów i usług (po 4 lipca 1993 r.) najem był nadal kontynuowany. Budynek ten nieprzerwanie był użytkowany do czynności opodatkowanych. Biorąc pod uwagę powyższe informacje w kontekście powołanego przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, stwierdzić należy, że sprzedaż przedmiotowego budynku będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie właśnie tego przepisu, bowiem dostawa budynku nie będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim – w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy oraz pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku upłynął okres dłuższy niż 2 lata. W konsekwencji skoro zatem dostawa opisanego we wniosku budynku handlowo-usługowego będzie zwolniona od podatku, to dostawa prawa użytkowania wieczystego gruntu, będąca właściwie dostawą gruntu na którym budynek ten jest posadowiony – w myśl art. 29a ust. 8 ustawy – będzie również korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Reasumując, sprzedaż budynku wraz z prawem wieczystego użytkowania gruntu na warunkach opisanych we wniosku podlegać będzie zwolnieniu od podatku od towarów i usług. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Końcowo zwrócić należy uwagę, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy oraz stanowiska własnego, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – w wydanej interpretacji rozpatrzone. Jednocześnie tut. Organ wskazuje, że powołane przez Wnioskodawcę rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 247 ze zm.), obowiązywało do 31 grudnia 2013 r., a od 1 stycznia 2014 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień (Dz.U. poz. 1722). Ponadto tut. Organ informuje, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej zdarzenia przyszłego w zakresie zwolnienia od podatku sprzedaży budynku wraz z prawem wieczystego użytkowania gruntu. Natomiast rozstrzygnięcie pozostałej części wniosku w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego dla transakcji sprzedaży budynku wraz z prawem wieczystego użytkowania gruntu, zostało zawarte w interpretacji indywidualnej o nr ILPP1/443-1111/13-3/AWa z 10 marca 2014 r. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.