ILPP1/443-1125/10-6/AK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o., przedstawione we wniosku z dnia 11 października 2010 r. (data wpływu do Izby Skarbowej w Poznaniu 12 października 2010 r., Biura KIP w Lesznie 15 października 2010 r.), uzupełnionym pismami z dnia 1 grudnia 2010 r. oraz 22 grudnia 2010 r. (data wpływu: 3 grudnia 2010 r. oraz 27 grudnia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT przy sprzedaży działek nr 7/8 i 7/9 – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 12 października 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT przy sprzedaży działek nr 7/8 i 7/9. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony w dniach 3 grudnia 2010 r. oraz 27 grudnia 2010 r. o doprecyzowanie opisanego zdarzenia przyszłego. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Spółka zakupiła grunt w roku 2007 od osoby fizycznej nie odliczając podatku naliczonego, ponieważ zakup był zwolniony od podatku VAT. Wnioskodawca planuje sprzedać część gruntu niezabudowanego z przeznaczeniem pod zabudowę Zarządowi Dróg Miejskich. Ze złożonego w dniu 3 grudnia 2010 r. uzupełnienia do wniosku wynika, iż cena zakupu gruntu w przeliczeniu na 1 m2 wyniosła 1.341 zł. Z uwagi na zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego część ww. nieruchomości przeznaczona na cele publiczne zgodnie z oznaczeniem 28 KD-P (plac miejski wraz z trasą tramwajową i parkingiem podziemnym) oraz 28 KD-D (ulice klasy dojazdowej) została wyłączona z zakupionej działki i przeznaczona zgodnie z prawem do odkupienia przez Miasto X. Łączna powierzchnia sprzedawanych działek (nr ewid. 7/8 i 7/9) wynosi 1994 m2, a ustalona cena to 770 zł w przeliczeniu na 1 m2 działki, co oznacza stratę dla Spółki w wysokości 570 zł na każdym 1 m2 sprzedawanej części gruntu. Należy zaznaczyć, iż jest to zdarzenie jednorazowe wynikające tylko i wyłącznie z zapisów m.p.z.p. Decyzja o WZiZT została wydana 9 września 2008 r. dla całej działki, natomiast na wydzielonej i sprzedawanej działki brak jest możliwości jakiekolwiek zabudowy. W złożonym w dniu 27 grudnia 2010 r. uzupełnieniu do wniosku Spółka oświadczyła, iż przedmiotem sprzedaży są działki o nr ewidencyjnych 7/8 o powierzchni 1593 m2 i 7/9 o powierzchni 401 m2. Łączna powierzchnia wynosi 1994 m2. Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego „(…)”, na którego obszarze znajdują się działki nr 7/8 i nr 7/9 będące przedmiotem sprzedaży przeznaczone są tylko i wyłącznie na cele publiczne: działka 7/8 – teren oznaczony symbolem 28 KD-D – tereny dróg publicznych – plac miejski wraz z trasą tramwajową i parkingiem podziemnym, działka 7/9 – teren oznaczony symbolem KD-D – tereny dróg publicznych – ulica klasy dojazdowej. Dla działek 7/8 i 7/9 nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wnioskodawca jako załącznik przedstawił decyzję Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego (…). W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy sprzedaż części gruntu będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług 22% stawką? Zdaniem Wnioskodawcy – ostatecznie sformułowanym w uzupełnieniu z dnia 1 grudnia 2010 r. – z uwagi na zapisy miejscowego planu i zdarzenie jednorazowe sprzedaż nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wg stawki 22%. Brak opodatkowania wynika również z tego, iż jest to forma odszkodowania. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 powołanej ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r., przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Tut. Organ pragnie zauważyć, iż z dniem 1 stycznia 2011 r. (z wyjątkiem art. 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia) weszła w życie ustawa z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 226, poz. 1476). Natomiast, do 31 grudnia 2010 r. przez towary – w świetle art. 2 pkt 6 ustawy – należało rozumieć rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również przeniesienie z nakazu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie. Powołany wyżej przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, stanowi o nakazie organu władzy publicznej zobowiązującym do przeniesienia własności. Pod pojęciem tym należy rozumieć organy administracji publicznej oraz sądy. Wskazana regulacja obejmuje w szczególności przypadki wywłaszczania nieruchomości oraz sprzedaży nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie. Z powyższych przepisów wynika więc, że dostawą towarów, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie takie wywłaszczenie czy też przymusowa sprzedaż, która następuje za odszkodowaniem. Uznać bowiem należy, że odszkodowanie pełni funkcję wynagrodzenia, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną. Jeśli zatem wywłaszczenie lub przymusowa sprzedaż następuje za wynagrodzeniem, to wówczas stanowi odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy. Tym samym taka dostawa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych. Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przez działalność gospodarczą w świetle ust. 2 powołanego artykułu rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności nieruchomości gruntowej w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania. Reasumując stwierdzić należy, iż przeniesienie własności gruntu w zamian za odszkodowanie dokonane przez podatnika podatku od towarów i usług, stanowi odpłatną dostawę towarów i ze względu na przedmiot, czynność taka objęta jest podatkiem od towarów i usług. Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy, podstawowa stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zgodnie z obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. art. 146a pkt 1 ustawy, wprowadzonym art. 19 pkt 5 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianach niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238, poz. 1578), w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2013 r. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 109 ust. 2 i art. 110 wynosi 23%. Oprócz stawki podstawowej, na wybrane grupy towarów i usług, ustawodawca przewidział stawki preferencyjne oraz zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy. Jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwolniona od podatku jest jedynie dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Należy zauważyć, że ustawa o podatku od towarów i usług w art. 43 ust. 1 pkt 9 posługuje się kryterium przeznaczenia terenu. Wskazać przy tym należy, iż na gruncie przepisów podatkowych brak jest definicji gruntu budowlanego lub przeznaczonego pod zabudowę. Celem określenia czy dany grunt jest gruntem budowlanym lub przeznaczonym pod zabudowę należy odwołać się do przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej. Dla prawidłowego określenia przeznaczenia terenów istotne znaczenie odgrywa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 4 ww. ustawy. Stosownie do art. 4 ust. 1 powołanej ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2). Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do jej zadań własnych. W myśl art. 9 ust. 1 cyt. ustawy, polityka przestrzenna gminy wyrażona jest w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium nie jest aktem prawa miejscowego, jednakże jego postanowienia są wiążące dla Rady Gminy przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu (art. 9 ust. 4 i ust. 5 cyt. ustawy). Natomiast, ewidencja gruntów i budynków jest jedynie urzędowym zbiorem informacji faktycznych. Wynikające z niej zapisy są odzwierciedleniem (potwierdzeniem) stanu faktycznego i prawnego na dzień dokonania wpisu. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), informacje dotyczące gruntów znajdujące się w ewidencji dotyczą: położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych, a także stosunków właścicielskich. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę m.in. planowania przestrzennego, jednakże tylko w zakresie danych faktycznie w niej zawartych. Z powyższych przepisów wynika, że o przeznaczeniu danego terenu w pierwszej kolejności decyduje plan zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W sytuacji, gdy nie ma planu zagospodarowania przestrzennego oraz gdy nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to o przeznaczeniu terenu decyduje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w przypadku braku ww. dokumentacji – przeznaczenie terenu może wynikać z ewidencji gruntów i budynków. Z opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego oraz uzupełnień do wniosku wynika, iż Spółka w roku 2007 zakupiła od osoby fizycznej grunt. Przedmiotowy zakup był zwolniony od podatku VAT. Wnioskodawca nie odliczył podatku naliczonego. Wnioskodawca planuje sprzedać część gruntu niezabudowanego z przeznaczeniem pod zabudowę Zarządowi Dróg Miejskich. Przedmiotem sprzedaży maja być działki nr 7/8 i 7/9. Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego przedmiotowe działki przeznaczone są tylko i wyłącznie na cele publiczne: tereny dróg publicznych – plac miejski wraz z trasą tramwajową i parkingiem podziemnym oraz ulica klasy dojazdowej. Dla powyższych działek nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Uwzględniając opis zdarzenia przyszłego wskazujący, iż działki nr 7/8 i 7/9 zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowią plac miejski wraz z trasą tramwajową i parkingiem podziemnym oraz ulica klasy dojazdowej, stwierdzić należy, iż opisane we wniosku działki stanowią grunty budowlane (przeznaczone są pod zabudowę). Tym samym planowana przez Zainteresowanego dostawa nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku VAT zawartego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Mając na uwadze przedstawiony powyżej stan sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że w przedmiotowej sytuacji sprzedaż działek nr 7/8 i 7/9 będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wg 23% stawki podatku. Ponadto, w sprawie będącej przedmiotem wniosku należy zwrócić uwagę, iż analiza załączników dołączonych do uzupełnienia do wniosku nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z powyższym Minister Finansów nie jest uprawniony do oceny prawnej załączników dołączonych przez Wnioskodawcę. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.