ILPP1/443-144/12-6/AW

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 6 lutego 2012 r. (data wpływu 16 lutego 2012 r.), uzupełnionym pismami z dnia 30 kwietnia 2012 r. (data wpływu 2 maja 2012 r.) oraz z dnia 9 maja 2012 r. (data wpływu 14 maja 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku dla czynności pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 16 lutego 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku dla czynności pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów. Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismami z dnia 30 kwietnia 2012 r. oraz z dnia 9 maja 2012 r. o doprecyzowanie opisu stanu faktycznego oraz o pełnomocnictwo. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Sp. z o.o. spółka komandytowa (dalej: Wnioskodawca) prowadzi sprzedaż towarów poza lokalem przedsiębiorcy. Spółka podpisała z podmiotem S.A. i S.A. umowę na świadczenie usług finansowych, udzielania kredytów, współpracy w zakresie sprzedaży ratalnej towarów i usług. W ramach umowy Wnioskodawca świadczy usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów polegające na: przekazywaniu do wskazanej jednostki spółki świadczącej usługi finansowe danych dotyczących klienta celem uzyskania autoryzacji umowy kredytu, wskazaniu swojego pracownika odpowiedzialnego za prowadzenie sprzedaży ratalnej, udzielania kupującym informacji o warunkach zawierania umowy kredytowej, informacji o możliwości odstąpienia od umowy sprzedaży i umowy kredytu oraz przekazywaniu klientom wzorów oświadczeń o odstąpieniu od umowy kredytu oraz informacyjnych egzemplarzy umów. W ramach obsługi sprzedaży ratalnej Zainteresowany przekazuje dokumentację kredytową wraz z kredytowanym towarem wyłącznie kredytobiorcy (klienta Wnioskodawcy), kompletuje dokumentację kredytową i przekazuje ją do spółki świadczącej usługi finansowe. Zainteresowany w ramach umowy przekazuje również spółce świadczącej usługi finansowe pisemne informacje o odstąpieniu przez kupującego od umowy sprzedaży, o odstąpieniu od umowy kredytu, zachowuje tajemnicę bankową, tajemnicę w zakresie związanym z ochroną danych osobowych, dokumentację kredytową. Spółka wydaje zatem kredytowany towar klientowi, wraz z umową kredytową, natomiast zapłata za wydany towar następuje na rzecz Wnioskodawcy od spółki świadczącej usługi finansowe, z którą Zainteresowany podpisał umowę, o której mowa powyżej. Kredytobiorca spłaca uzyskany kredyt w ratach spółce świadczącej usługi finansowe, z którą Wnioskodawca podpisał umowę. Za wyżej wymienione usługi pośrednictwa finansowego Zainteresowany otrzymuje wynagrodzenie od spółki świadczącej usługi finansowe. Wypłata wynagrodzenia następuje na podstawie wystawionej przez Spółkę faktury VAT dla spółki świadczącej usługi finansowe. Przy wystawianiu faktury, Wnioskodawca za usługę pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów stosuje stawkę 23%. W uzupełnieniu z dnia 30 kwietnia 2012 r. Zainteresowany wskazał, iż wykonywane przez niego usługi finansowe nie obejmują czynności ściągania długów, w tym factoringu, a także nie obejmują usługi w zakresie leasingu. W ramach współpracy z podmiotami z branży finansowej Wnioskodawca świadczy na rzecz swoich klientów (osób fizycznych) usługę doradztwa w zakresie wyboru odpowiedniej oferty kredytowej. Świadczone przez Zainteresowanego doradztwo ma na celu doprowadzenie do zawarcia umowy kredytowej. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy świadczona przez Wnioskodawcę usługa pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów wchodzi w skład usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w związku z czym Zainteresowany ma prawo wystawiając faktury VAT za wynagrodzenie z tytułu świadczonej usługi stosować stawkę zwolnioną? Zdaniem Wnioskodawcy, art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, obejmuje opisaną przez Zainteresowanego usługę pośrednictwa finansowego, którą świadczy w ramach sprzedaży ratalnej. Zatem zdaniem Spółki, zgodnie z obowiązującym prawem ma ona prawo przy wystawianiu faktur VAT tytułem wynagrodzenia za świadczone usługi pośrednictwa w udzielaniu kredytów stosować stawkę zwolnioną. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W myśl postanowień art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Z cytowanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że każde odpłatne świadczenie polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czy określonym zachowaniu mieści się w tak sformułowanej definicji usługi. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, zgodnie z obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. przepisem art. 5a ustawy, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednocześnie zaznacza się, że w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. na podstawie art. 146a pkt 1 ustawy, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%, z zastrzeżeniem art. 146f. Jak wynika z art. 41 ust. 13 ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, niewymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej podlegają opodatkowaniu stawką w wysokości 22%, z wyjątkiem tych, dla których w ustawie lub przepisach wykonawczych określono inną stawkę. Zarówno w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do niej przewidziano możliwość zastosowania obniżonych stawek podatku oraz zwolnień od podatku. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę. Zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41 (art. 43 ust. 13 ustawy). Natomiast w myśl art. 43 ust. 14 ustawy, przepisu ust. 13 nie stosuje się do świadczenia usług stanowiących element usług pośrednictwa, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 37-41. Zgodnie zaś z art. 43 ust. 15 ustawy, zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41 oraz w ust. 13, nie mają zastosowania do: czynności ściągania długów, w tym factoringu; usług doradztwa; usług w zakresie leasingu. Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu podatku VAT i które należy sytuować w ogólnym kontekście wspólnego systemu podatku VAT. Stosownie do treści przepisu art. 135 (1) (b) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.), państwa członkowskie zwalniają udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę. Uwzględniając powyższe, wskazać należy, że istotne dla zastosowania zwolnienia od podatku w przypadku usług pomocniczych do usług finansowych udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych jest to, aby określona usługa, stanowiąca odrębną całość, zmierzała do realizacji zasadniczych funkcji ww. usługi finansowej objętej zwolnieniem. Przy czym, z omawianego zwolnienia, od dnia 1 stycznia 2011 r. nie mogą korzystać usługi stanowiące element usługi pośrednictwa. Z brzmienia art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, wyraźnie wynika, iż intencją ustawodawcy było objęcie zwolnieniem usług udzielania kredytów i pożyczek pieniężnych, zarówno tych wykonywanych przez banki, jak również świadczonych przez inne podmioty pośredniczące w ich udzielaniu. Należy stwierdzić, iż wymienione zwolnienie ma charakter przedmiotowy, gdzie przede wszystkim istotną przesłanką do skorzystania ze zwolnienia jest rodzaj świadczonej usługi, cechy które ją rozróżniają. Ustawodawca szczególny nacisk położył na stronę przedmiotową, nie dokonując zawężenia omawianego zwolnienia wyłącznie do określonej grupy podmiotów. Pogląd taki potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE w wyroku w sprawie C-2/95 pomiędzy Sparekassernes Datacenter (SDC) a Skatteministeriet (Dania), gdzie Trybunał stwierdził iż „zwolnienie dotyczące usług finansowych nie jest uzależnione od tego, czy usługa jest wykonywana przez instytucję, która wstępuje w prawny związek z końcowym odbiorcą. Fakt, że dana transakcja jest wykonywana przez osobę trzecią, ale z punktu widzenia końcowego odbiorcy wydaje się być usługą wykonywaną przez bank, nie wyklucza objęcia jej zwolnieniem”. Konkludując można stwierdzić, że wg TSUE usługa finansowa świadczona przez podmiot trzeci nie traci w przedmiotowej sytuacji przymiotu takiej usługi. W celu rozstrzygnięcia co w świetle ww. przepisów prawa podatkowego należy rozumieć pod pojęciem „pośrednictwa” warto w tym celu odnieść się do wyroku w sprawie sygn. C-453/05 gdzie TSUE stwierdził, że „pośrednictwo stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy. Zatem pojęcie pośrednictwa nie wymaga koniecznie, aby pośrednik działający jako subagent agenta głównego kontaktował się bezpośrednio z dwiema stronami umowy, aby negocjować wszystkie klauzule, jednakże pod warunkiem że jego działalność nie ogranicza się do zobowiązania do wykonania części czynności faktycznych związanych z umową”. Ponadto, w powołanej sprawie C-453/05 TSUE wskazał, iż „okoliczność, iż podatnik analizuje sytuację majątkową samodzielnie wyszukanych klientów w celu uzyskania dla nich kredytów, nie stanowi przeszkody dla stwierdzenia istnienia świadczenia pośrednictwa kredytowego zwolnionego zgodnie z art. 13 część B lit. d pkt 1 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, jeśli w świetle poprzedzających wskazówek interpretacyjnych usługę pośrednictwa kredytowego oferowaną przez tego podatnika należy uznać za świadczenie główne, w stosunku do którego doradztwo majątkowe ma charakter pomocniczy z tym skutkiem, że to ostatnie dzieli los prawny pośrednictwa kredytowego. (…)”. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej usługa pośrednictwa finansowego powinna stanowić: usługę świadczoną na rzecz strony transakcji finansowej, za którą strona ta wypłaca wynagrodzenie, z punktu widzenia nabywcy usługi finansowej usługi świadczone przez pośrednika powinny stanowić element usługi finansowej, celem jest dążenie do zawarcia umowy (należy zaznaczyć, że pośrednik nie ma żadnego interesu co do treści umowy), usługa pośrednictwa nie może mieć charakteru wyłącznie wykonywania czynności faktycznych związanych z umową (nie może to być wyłącznie udostępnianie informacji stronom transakcji finansowej). Art. 106 ust. 1 ustawy, określa, iż podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Z treści wniosku wynika, iż Wnioskodawca prowadzący sprzedaż towarów poza lokalem przedsiębiorcy podpisał z podmiotami – Spółkami Akcyjnymi – umowy na świadczenie usług finansowych, udzielania kredytów, współpracy w zakresie sprzedaży ratalnej towarów i usług. W ramach umowy Wnioskodawca świadczy usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów polegające na: przekazywaniu do wskazanej jednostki danych dotyczących klienta celem uzyskania autoryzacji umowy kredytu, wskazaniu swojego pracownika odpowiedzialnego za prowadzenie sprzedaży ratalnej, udzielaniu kupującym informacji o warunkach zawierania umowy kredytowej, informacji o możliwości odstąpienia od umowy sprzedaży i umowy kredytu oraz przekazywaniu klientom wzorów oświadczeń o odstąpieniu od umowy kredytu oraz informacyjnych egzemplarzy umów. Spółka wydaje zatem kredytowany towar klientowi, wraz z umową kredytową, natomiast zapłata za wydany towar następuje na rzecz Wnioskodawcy od spółki świadczącej usługi finansowe, z którą Zainteresowany podpisał umowę. Za wyżej wymienione usługi pośrednictwa finansowego Zainteresowany otrzymuje wynagrodzenie od spółki świadczącej usługi finansowe. Wypłata wynagrodzenia następuje na podstawie wystawionej przez Spółkę faktury VAT dla spółki świadczącej usługi finansowe. Ponadto, Zainteresowany wskazał, iż wykonywane przez niego usługi finansowe nie obejmują czynności ściągania długów, w tym factoringu, a także nie obejmują usługi w zakresie leasingu. W ramach współpracy z podmiotami z branży finansowej Wnioskodawca świadczy na rzecz swoich klientów (osób fizycznych) usługę doradztwa w zakresie wyboru odpowiedniej oferty kredytowej. Świadczone przez Zainteresowanego doradztwo ma na celu doprowadzenie do zawarcia umowy kredytowej. W analizowanym stanie faktycznym Wnioskodawca – w ramach umowy ze spółką oferującą usługi finansowe – świadczy usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów, poprzez wykonywanie czynności doradczych w zakresie wyboru odpowiedniej oferty kredytowej, kończącej się zawarciem umowy kredytowej. Należy wskazać, iż przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz regulacje Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego sytemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 ze zm. ), nie regulują kwestii czynności złożonych. Jednakże, zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podatkiem VAT oraz na podstawie polskiego i europejskiego orzecznictwa można stwierdzić, iż świadczenie obejmujące z ekonomicznego i gospodarczego punktu widzenia jedną czynność nie powinno być sztucznie dzielone. W przypadku, gdy wykonywana czynność stanowi dla klienta całość, nie należy jej rozbijać na poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno świadczenie, zgodnie z elementem, który nadaje całemu świadczeniu charakter dominujący. Jeśli więc wykonywanych jest więcej czynności, a są one ze sobą ściśle powiązane oraz stanowią całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, to wówczas dla potrzeb VAT należy potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną. Skutkiem powyższego, świadczenie pomocnicze, co do zasady dzieli los prawny świadczenia głównego, w szczególności w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego, miejsca świadczenia oraz stawki podatku od towarów i usług. Z uwagi na kompleksowy charakter czynności wynikających z umowy zawartej przez Wnioskodawcę, które są funkcjonalnie ze sobą związane i których docelowy skutek byłby trudny do zrealizowania, przy założeniu ich odrębności, należy uznać, że są one świadczeniem jednej zasadniczej usługi, wspomaganej wykonywaniem niezbędnych czynności dodatkowych. Stosownie do powyższego, świadczeniami powiązanymi ze sobą pod względem ekonomicznym i gospodarczym będą świadczenia pomocnicze oraz świadczenie główne uzasadniające ekonomiczne istnienie świadczeń pomocniczych. W opisywanym stanie faktycznym świadczone przez Spółkę usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów, stanowią usługę główną, natomiast usługami pomocniczymi są dodatkowe czynności (w analizowanej sprawie – usługi doradztwa) mające doprowadzić do końcowego efektu, jakim jest zawarcie umowy kredytowej. W związku z tym, przedmiotowa czynność, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach takich jak świadczenie główne. Zaznacza się, iż pośrednik ma prawo wykonywać czynności np. doradcze, które w tej sytuacji będą stanowiły element usługi głównej, tworząc jedną całość (jedną usługę) jaką jest usługa pośrednictwa finansowego i będą dzieliły los prawny świadczenia głównego – pośrednictwa finansowego. Wobec powyższego dla wszystkich usług składających się na usługę główną – usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytu – należy stosować te same przepisy dotyczące zwolnienia od podatku VAT. Należy zatem mieć na uwadze, że w myśl wyżej powołanego art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, ze zwolnienia od podatku korzystają usługi polegające na udzielaniu kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi mające na celu pośrednictwo w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych. W świetle powołanych powyżej regulacji prawnych oraz odnosząc się do opisu stanu faktycznego należy wskazać, iż wykonywane przez Wnioskodawcę usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy. Reasumując, wykonywane przez Wnioskodawcę usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów zaliczają się do usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy i tym samym korzystają ze zwolnienia na tej podstawie. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.