ILPP1/443-1563/11-2/AI

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółdzielni Mieszkaniowej, przedstawione we wniosku z dnia 14 grudnia 2011 r. (data wpływu 19 grudnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku dla dostawy mediów do lokali użytkowych – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 19 grudnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku dla dostawy mediów do lokali użytkowych. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Spółdzielnia Mieszkaniowa jest czynnym podatnikiem VAT. Posiada w swoich zasobach lokale użytkowe będące własnością Spółdzielni, które są wynajmowane. Każdy użytkownik lokalu użytkowego posiada umowę regulującą wnoszenie czynszu i innych opłat z tytułu najmu lokalu stanowiącego przedmiot umowy. W umowie wszystkie składniki są wyszczególnione odrębnie i wyszczególnione w fakturze VAT następująco: opłata eksploatacyjna podatek od nieruchomości, opłata za wywóz śmieci, opłata za CO: opłata stała, opłata zmienna (zaliczka); opłata za zimną wodę (wg wskazań wodomierzy). Opłaty za podatek od nieruchomości, wywóz śmieci, CO, zimną wodę i odprowadzenie ścieków nie stanowią kosztów wchodzących w skład opłaty eksploatacyjnej. Opłata eksploatacyjna, podatek od nieruchomości oraz opłata za CO, naliczana jest przy zastosowaniu stawki podstawowej 23% VAT. Spółdzielnia posiada pawilon handlowo-usługowy, w którym znajdują się lokale użytkowe ze spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu i lokale w najmie. W obiekcie zainstalowany jest wodomierz główny, zgodnie z odczytami którego dostawca wody i odprowadzenia ścieków obciąża Spółdzielnię comiesięcznymi fakturami za jej dostawę. Za wodę i odprowadzenie ścieków Spółdzielnia obciąża użytkowników lokali w formie comiesięcznej zaliczki (cena wody z faktury dostawców X m3 wody wyliczone wg średniego zużycia z poprzedniego okresu rozliczeniowego powiększona o opłatę uzupełniającą składającą się z opłaty abonamentowej oraz wyliczenie średniej różnicy pomiędzy ilością zużytej wody wg faktury dostawcy a sumą zużycia wody w lokalach wynikającą z sumy wskazań wodomierzy indywidualnych), która podlega dwa razy w roku rozliczeniu do faktycznych stanów wodomierzy znajdujących się w każdym z lokali użytkowych. Spółdzielnia występuje w roli pośrednika, odsprzedając wodę i odprowadzenie ścieków wg urządzeń pomiarowych zainstalowanych w lokalach. Pobierana zaliczka oraz dokonywane dwa razy w roku rozliczenie odbywa się wg obniżonej stawki VAT 8% wynikającej z pierwotnie wystawionych faktur dostawcy. Obiekt posiada również swoje kontenery na śmieci, zgodnie z którymi Spółdzielnia jest obciążana fakturą za ich wywóz (VAT 8%). Prowadzona działalność w lokalach użytkowych jest zróżnicowana, np.: handlowa, usługowa, bankowa itp. Użytkownicy lokali wnoszą opłatę za wywóz śmieci w zróżnicowanych stawkach (w zależności od typu działalności), która pokrywa całkowite koszty wywozu śmieci na pawilonie. Opłata wnoszona przez użytkowników lokali jest objęta podstawową stawką 23% jako opłata dodatkowa przy usłudze najmu w związku z brakiem możliwości rzeczywistego pomiaru kosztów przypisanych do danego lokalu. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy Spółdzielnia ma prawo stosować obniżoną stawkę VAT z tytułu usługi dostawy wody i odprowadzenia ścieków, ponieważ ostateczne obciążenie użytkowników lokali jest wg rzeczywistych odczytów urządzeń pomiarowych, tj. refakturuje rzeczywiście poniesione koszty według faktur dostawcy? Czy Wnioskodawca słusznie stosuje podstawową stawkę VAT 23% dla wywozu śmieci, traktując tę usługę jako niemierzalną związaną z umową najmu? Zdaniem Wnioskodawcy: Ad.1 Z zawartych umów z użytkownikami lokali wynika odrębny sposób rozliczania kosztów dostawy wody i odprowadzenia ścieków do rzeczywistych kosztów ponoszonych przez użytkownika. Podział kosztów następuje na podstawie faktury dostawcy zgodnie z odczytem z węzła głównego w oparciu o art. 26 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. Rzeczywiste zużycie dla poszczególnych lokali podlega rozliczeniu na podstawie odczytów wodomierzy elektronicznych ze zdalnym odczytem radiowym. Zdaniem Wnioskodawcy, w przedmiotowej sprawie występuje świadczenie samoistnej usługi, której odbiorcą jest użytkownik lokalu, a Spółdzielnia występuje jedynie w roli pośrednika. Wobec takiego stanu oraz zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, usługi dostawy wody i odprowadzenia ścieków winny być refakturowane dla wszystkich użytkowników lokali wg stawek wynikających z pierwotnie wystawionych faktur dostawcy. Wnioskodawca powołał się na wyroki: WSA w Gliwicach z dnia 6 grudnia 2010 r. oraz NSA w Warszawie z dnia 31 maja 2011 r., w których sądy wypowiedziały się o dopuszczalności refakturowania mediów towarzyszących usłudze najmu – jednak ze stawkami VAT jak na media. Ad.2 Spółdzielnia ustalając opłatę za wywóz śmieci dla użytkowników lokali użytkowych na podstawie kosztów z roku ubiegłego jednocześnie nie stosuje stawki opłaty wynikającej bezpośrednio z faktury dostawcy dla poszczególnych lokali. Zróżnicowanie stawek w zależności od rodzaju prowadzanej działalności służy uzyskaniu przychodów na pokrycie kosztów wywozu śmieci w wysokości wynikającej z faktury dostawcy dotyczącej całego obiektu pawilonu. Tym samym nie dokonuje się rozliczenia tej opłaty z użytkownikiem lokali. Zdaniem Wnioskodawcy, opłata za wywóz śmieci stanowi opłatę dodatkową przy usłudze najmu i podlega stawce podstawowej VAT 23%. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Art. 8 ust. 2a ustawy, obowiązujący od dnia 1 kwietnia 2011 r. i wprowadzony ustawą z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy – Prawo o miarach (Dz. U. Nr 64, poz. 332), wskazuje, że w przypadku, gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Według art. 29 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2011 r., podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. W świetle art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Podatnicy, o których mowa w ust. 1-3, nie mają obowiązku wystawiania faktur, o których mowa w ust. 1 i 2, osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Jednakże na żądanie tych osób podatnicy są obowiązani do wystawienia faktury – art. 106 ust. 4 ustawy. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Na podstawie obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011 r. art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi albo zwolnienie od podatku. I tak, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe. Ze złożonego wniosku wynika, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT. Posiada w swoich zasobach lokale użytkowe będące własnością Spółdzielni, które są wynajmowane. Każdy użytkownik lokalu użytkowego posiada umowę regulującą wnoszenie czynszu i innych opłat z tytułu najmu lokalu stanowiącego przedmiot umowy. W umowie wszystkie składniki są wyszczególnione odrębnie i wyszczególnione w fakturze VAT następująco: opłata eksploatacyjna, podatek od nieruchomości, opłata za wywóz śmieci, opłata za CO: opłata stała, opłata zmienna (zaliczka); opłata za zimna wodę (wg wskazań wodomierzy). Opłaty za podatek od nieruchomości, wywóz śmieci, CO, zimną wodę i odprowadzenie ścieków nie stanowią kosztów wchodzących w skład opłaty eksploatacyjnej. Opłata eksploatacyjna, podatek od nieruchomości oraz opłata za CO, naliczana jest przy zastosowaniu stawki podstawowej 23% VAT. Spółdzielnia posiada pawilon handlowo - usługowy w którym znajdują się lokale użytkowe ze spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu i lokale w najmie. W obiekcie zainstalowany jest wodomierz główny, zgodnie z odczytami którego dostawca wody i odprowadzenia ścieków obciąża Spółdzielnię comiesięcznymi fakturami za jej dostawę. Za wodę i odprowadzenie ścieków Spółdzielnia obciąża użytkowników lokali w formie comiesięcznej zaliczki, która podlega dwa razy w roku rozliczeniu do faktycznych stanów wodomierzy znajdujących się w każdym z lokali użytkowych. Spółdzielnia występuje w roli pośrednika, odsprzedając wodę i odprowadzenie ścieków wg urządzeń pomiarowych zainstalowanych w lokalach. Pobierana zaliczka oraz dokonywane dwa razy w roku rozliczenie odbywa się wg obniżonej stawki VAT 8% wynikającej z pierwotnie wystawionych faktur dostawcy. Obiekt posiada również swoje kontenery na śmieci zgodnie z którymi Spółdzielnia jest obciążana fakturą za ich wywóz (VAT 8%). Prowadzona działalność w lokalach użytkowych jest zróżnicowana np. handlowa, usługowa, bankowa itp. użytkownicy lokali wnoszą opłatę za wywóz śmieci w zróżnicowanych stawkach (w zależności od typu działalności), która pokrywa całkowite koszty wywozu śmieci na pawilonie. Opłata wnoszona przez użytkowników lokali jest objęta podstawową stawką 23% jako opłata dodatkowa przy usłudze najmu w związku z brakiem możliwości rzeczywistego pomiaru kosztów przypisanych do danego lokalu. Należy zauważyć, iż umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki. Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz, przy czym – jak wynika z § 2 tego samego artykułu – czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju. A zatem umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę. Podstawową usługą świadczoną na rzecz najemcy jest natomiast usługa najmu. W przypadku najmu lokali ustawodawca nie zdefiniował, jakie koszty wynajmującego mieszczą się w pojęciu „czynszu”, a obciążenie nimi najemcy zależy wyłącznie od zawartej umowy. W sytuacji, gdy korzystający z lokalu nie ma zawartej umowy bezpośrednio z dostawcą mediów, wydatki za media stanowiące element świadczenia należnego z tytułu umowy najmu lokalu stanowią wraz z czynszem obrót, w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy, z tytułu świadczenia usług najmu. Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Pojęcie kwoty należnej (obrotu) z tytułu sprzedaży należy łączyć z pojęciem wynagrodzenia czy zapłaty, które jest sprzedawcy należne z tytułu jego świadczenia na rzecz nabywcy. Uregulowanie wynikające z art. 29 ust. 1 ustawy, stanowi odpowiednik art. 73 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, ze zm.). Stosownie do art. 73 powołanej Dyrektywy, podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi wynagrodzenie (zapłatę), które dostawca towarów lub świadczący usługi otrzymał lub ma otrzymać od nabywcy, klienta lub osoby trzeciej z tytułu wykonanych czynności, łącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia usługi. Przepis art. 73 Dyrektywy posługuje się pojęciem zapłaty (wynagrodzenia), którą dostawca lub świadczący usługę otrzymał lub ma otrzymać, a ustawodawca polski stanowi o obrocie, którym jest kwota należna z tytułu sprzedaży. Mimo różnic w nazewnictwie należy uznać, że pojęcia te sobie odpowiadają. Jak stanowi art. 78 Dyrektywy, podstawa opodatkowania obejmuje również podatki, opłaty i podobne należności z wyłączeniem podatku od wartości dodanej. Zgodnie z tym samym przepisem Dyrektywy, podstawa opodatkowania obejmuje dodatkowe koszty, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi dostawca obciąża nabywcę lub klienta. Państwa Członkowskie mogą uznać za dodatkowe koszty wydatki będące przedmiotem odrębnej umowy. Przepis ten wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu wynagrodzenia, stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Dotyczy on kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które zwiększają łączną kwotę należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją każdy koszt bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje, jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego. Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług nie zawiera odrębnego uregulowania stanowiącego odpowiednik art. 78 Dyrektywy. Ustawodawca krajowy nie sprecyzował, jakie elementy należy uwzględnić przy ustalaniu podstawy opodatkowania, tak jak to uczynił ustawodawca wspólnotowy, uznając za wystarczające wskazanie ogólnej definicji podstawy opodatkowania. Nie oznacza to jednak, jakoby wszelkich dodatkowych kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług nie należało uwzględniać w podstawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Jak już powyżej wskazano, ogólne określenie podstawy opodatkowania w art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług odpowiada uregulowaniu wspólnotowemu z art. 73 i art. 78 Dyrektywy. W konsekwencji zapis ten winien stanowić wskazówkę interpretacyjną przy dokonywaniu wykładni polskich przepisów regulujących ustalanie podstawy opodatkowania. Wykładnia art. 29 ust. 1 ustawy, z uwzględnieniem treści unormowań Dyrektywy jest w pełni uzasadniona i zapewnia prawidłową interpretację tego przepisu. Zatem, jeżeli z zawartej umowy najmu, jak wskazał Wnioskodawca, wynika, że oprócz czynszu najmu, najemca ponosi również opłaty za media (wodę, ścieki, wywóz śmieci, CO), związane z konkretnym lokalem, oznacza to, że do podstawy opodatkowania winny być wliczane także koszty dodatkowe, bezpośrednio związane z zasadniczą usługą najmu, tj. koszty mediów, którymi Wnioskodawca obciąża najemcę w związku ze świadczeniem usługi najmu. Mając na uwadze powyższe, wydatki za media stanowiące obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy, są opodatkowane stawką właściwą dla świadczonych usług najmu. Świadczenia te są bowiem nierozerwalnie związane z usługą najmu, jako konieczne do korzystania z lokalu, mające w stosunku do niej charakter poboczny. Jak wskazano wyżej, z treści art. 29 ust. 1 ustawy wynika, że podstawą opodatkowania jest obrót. Zaś obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. W związku z powyższym, kwota należna obejmuje wszystkie koszty związane z usługą najmu, kształtujące w efekcie kwotę żądaną od nabywcy. Zatem, w ocenie Organu, nie można sztucznie wyodrębniać z usługi najmu lokalu, pewnych czynności tylko w tym celu, aby opodatkować je wg innych stawek VAT niż usługa podstawowa (poprzez refakturowanie). Do takiego postępowania nie uprawniają cyt. wyżej przepisy definiujące podstawę opodatkowania i obrót. W przypadku, gdy dany podmiot świadczy usługę o charakterze kompleksowym, stanowiącą w istocie jedno, niepodzielne świadczenie, to wówczas nie jest dopuszczalne dzielenie tej usługi na części i dokonywanie refakturowania jej poszczególnych elementów. Przedmiotem świadczenia na rzecz najemców jest usługa najmu lokali użytkowych, a koszty dostawy mediów są elementem tej usługi. W efekcie, na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy, w sytuacji, gdy korzystający z lokalu nie ma zawartej umowy bezpośrednio z dostawcą mediów, wydatki za media stanowią wraz z czynszem obrót z tytułu świadczenia usług najmu. Tym samym, opłaty za media podlegają opodatkowaniu stawką właściwą dla świadczonych usług najmu. Reasumując wskazać należy, że otrzymywane przez Wnioskodawcę od najemców lokali użytkowych opłaty za tzw. media, stanowią obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy i są opodatkowane stawką właściwą dla świadczonych usług najmu tych lokali, tj. 23%, stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy w związku z art. 146a pkt 1 ustawy. Oznacza to, że Spółdzielnia w takiej sytuacji nie ma prawa stosować obniżonej stawki podatku VAT z tytułu odsprzedaży dostawy wody i odprowadzania ścieków, bowiem odsprzedaż ta nie stanowi odrębnego od najmu świadczenia i opodatkowana jest tak jak usługa główna. Ponadto należy wskazać, że Spółdzielnia słusznie stosuje stawkę podatku VAT w wysokości 23% z tytułu wywozu śmieci, jednakże nie z powodu, iż jest ona „niemierzalna”, lecz ze względu na fakt, iż jak wskazano wyżej poszczególne opłaty stanowią element cenotwórczy usługi najmu lokali użytkowych i podlegają – jako świadczenie jednolite – opodatkowaniu podatkiem VAT wg zasad właściwych tej usłudze, tj. stawce 23%. W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy uznano w całości na nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.