ILPP1/443-1575/11-2/AW

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o., przedstawione we wniosku z dnia 14 grudnia 2011 r. (data wpływu 23 grudnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia usług dzierżawy urządzeń drukujących wraz z obsługą serwisową i dostawą materiałów eksploatacyjnych – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 23 grudnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia usług dzierżawy urządzeń drukujących wraz z obsługą serwisową i dostawą materiałów eksploatacyjnych. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Firma Wnioskodawcy jest spółką, która zajmuje się sprzedażą sprzętu komputerowego oraz świadczeniem usług informatycznych, w szerokim tego słowa znaczeniu. W ostatnim okresie profil działalności Zainteresowanego został rozszerzony o kompleksowe usługi polegające na: dzierżawieniu przez Zamawiającego (klienta Spółki) należących do Wykonawcy (Spółki) laserowych wielofunkcyjnych urządzeń drukujących, świadczeniu przez Wykonawcę na rzecz Zamawiającego usług dostawy materiałów eksploatacyjnych oraz usług obsługi serwisowej obejmującej urządzenia wydzierżawione. Usługi dostawy materiałów eksploatacyjnych polegają na dostawie takich materiałów jak: toner, bęben, zbiornik na zużyte tonery i maintenance kit. Umowa nie obejmuje dostawy papieru. Maintenance kit jest to zestaw naprawczy, wymieniany przez serwis Wykonawcy po osiągnięciu określonej w instrukcji użytkowania urządzenia drukującego, ilości wydrukowanych lub kopiowanych stron. Usługa obsługi serwisowej obejmuje dostarczenie i instalację urządzeń będących przedmiotem danej umowy, przeszkolenie użytkowników urządzeń, dokonywanie napraw, konserwacji oraz kontroli stanu technicznego urządzeń. Urządzenia wyposażone są w oprogramowanie pozwalające na bieżące ich monitorowanie oraz oprogramowanie do systemu kontroli i zarządzania wydrukiem z danego urządzenia. Klientami Wnioskodawcy są banki oraz duże sieci handlowe, gdzie zapotrzebowanie na sprzęt drukujący jest ogromne. Wśród klientów są tacy, którzy korzystają z usług wyłącznie w zakresie dzierżawy sprzętu, wówczas wystąpi tylko świadczenie usług dzierżawy. Są też klienci, którzy zakupili sprzęt na własność i podpisują umowy z Wnioskodawcą wyłącznie na świadczenie usług w zakresie dostawy materiałów eksploatacyjnych wraz ze wsparciem technicznym, wówczas mamy do czynienia z usługami serwisowymi. Coraz częściej jednak zdarzają się klienci, którzy podpisują umowę z Zainteresowanym, obejmującą swym zakresem zarówno czynności opisane w pkt 1, jak i pkt 2 łącznie. W takim przypadku obawy budzi moment powstania obowiązku podatkowego w zakresie podatku VAT wykazywanego na fakturach, wystawianych klientom z tytułu realizacji takich umów. Zgodnie z przepisami art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług, obowiązek podatku z tytułu świadczenia na terytorium kraju usług najmu i dzierżawy powstaje z chwilą otrzymania części lub całości zapłaty, nie później jednak niż termin płatności określonym w umowie lub na fakturze. Jest to więc szczególny moment powstawania obowiązku podatkowego, który zasadniczo różni się od zasad ogólnych, obowiązujących w przypadku świadczenia większości pozostałych usług, w tym usług serwisowych. Wynagrodzenie należne Zainteresowanemu za świadczenie usług wynikających z umów, które obejmują łącznie czynności opisane w pkt 1 i pkt 2 jest określane w umowach w dwojaki sposób. W pierwszej grupie umów są umowy, w których wynagrodzenie z tytułu realizacji przez Wykonawcę umowy składa się ze: stałej miesięcznej opłaty czynszowej, która obejmuje ryczałtową opłatę za dzierżawę urządzenia i oprogramowania oraz usługi w zakresie obsługi serwisowej, zmiennej części czynszu, będącej iloczynem ilości wydrukowanych stron, oddzielnie w kolorze i oddzielnie czarno-białych, pomnożonej przez cenę za stronę w kolorze lub za stronę czarno-białą. Do drugiej grupy umów należą te, w których czynsz dzierżawny określony umową, stanowi iloczyn ilości wydrukowanych stron i ceny za stronę. Opłata za stronę określona w umowie zawiera już ryczałtową opłatę z tytułu korzystania przez Zamawiającego z urządzenia. Ilość wystawianych faktur do danej umowy uzależniona jest od życzenia klienta. Są np. sieci handlowe, których obszar działania na terytorium kraju jest podzielony terytorialnie na dystrykty i oczekuje on od Wnioskodawcy wystawiana odrębnych faktur dla każdego dystryktu, mimo iż dotyczą one tej samej umowy. Firma Zainteresowanego niezależnie od algorytmu wyliczenia należnego mu wynagrodzenia z tytułu realizacji umów obejmujących łącznie czynności opisane w pkt 1 i pkt 2, podatek VAT należny rozlicza zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy o VAT, traktując usługę dzierżawy jako usługę główną. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w przypadku zawarcia umów obejmujących łącznie czynności opisane w pkt 1 i pkt 2, Firma Wnioskodawcy postępuje prawidłowo uznając, iż obowiązek podatkowy w podatku VAT powstanie tak jak w przypadku usług najmu, na podstawie art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług, od całości wynagrodzenia należnego Zainteresowanemu z tytułu realizacji tych umów? Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka postępuje prawidłowo. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania jest obrót, a obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży pomniejszona o kwotę należnego podatku od towarów i usług. Obrót zwiększa się o dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, mające bezpośredni wpływ na cenę świadczonych usług. Mimo, iż zawierane przez Zainteresowanego umowy mają charakter kompleksowy i oprócz usługi dzierżawy sprzętu, obejmują również jego obsługę w zakresie dostawy materiałów eksploatacyjnych oraz wsparcia technicznego, to nie ulega wątpliwości, że podstawową usługą świadczoną na rzecz Zamawiającego, jest w tym przypadku usługa dzierżawy. Wszystkie dodatkowe usługi są bezpośrednio z nią związane i w przypadku konkretnych klientów nie byłyby przez Wnioskodawcę świadczone, gdyby nie doszło do świadczenia usługi podstawowej, tj. usługi dzierżawy. Zainteresowany uważa więc, że te dodatkowe usługi traktowane jako usługi pomocnicze, są zdeterminowane przez usługę główną, tym samym powinny być opodatkowane według zasad obowiązujących dla usługi zasadniczej. Określony w umowie czynsz, zgodnie z art. 693 § 2 ustawy Kodeks cywilny, może być określony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju, tym samym Wnioskodawca ma prawo przyjmować do stosowania różne algorytmy jego wyrażenia, jeśli obie strony umowy je zaakceptują. Nie zależnie jednak od sposobu jego określenia, bez wątpienia odzwierciedla ona całość należnej zapłaty zarówno za usługę główną, jak i opłaty dodatkowe, które bez tej usługi by nie przysługiwały. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Natomiast, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Z cytowanych wyżej przepisów ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów. Zatem przez świadczenie należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Na świadczenie mogą się jednocześnie składać zachowania związane z działaniem, jak i zaniechaniem. Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, iż usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. Kwestię obowiązku podatkowego reguluje art. 19 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. W myśl art. 19 ust. 4 ustawy, jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi. Art. 106 ust. 1 ustawy, w jego brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2011 r., określa, iż podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Podatnicy, o których mowa w ust. 1-3, nie mają obowiązku wystawiania faktur, o których mowa w ust. 1 i 2, osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Jednakże na żądanie tych osób podatnicy są obowiązani do wystawienia faktury (art. 106 ust. 4 ustawy). Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, iż podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Ogólna zasada wynikająca z ustawy o podatku od towarów i usług wskazuje, iż obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru, wykonania usługi lub wystawienia faktury VAT (pod warunkiem, że została wystawiona do 7. dnia od wykonania usługi). Jednakże, od tej zasady ustawodawca określił szereg wyjątków, ustalających w sposób odmienny moment powstania obowiązku podatkowego (uzależniony np.: od formy wydania towaru, rodzaju transakcji, otrzymania zapłaty itp.). I tak, stosownie do art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności określonego w umowie lub fakturze – z tytułu świadczenia na terytorium kraju usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze, a także usług ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia, usług w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego oraz usług stałej obsługi prawnej i biurowej. Należy podkreślić, iż dyspozycja art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy, jest przepisem szczególnym, zarówno do przepisu art. 19 ust. 1, jak i ust. 4 ustawy i ma pierwszeństwo przy określeniu momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT dla usług najmu, dzierżawy, leasingu, lub usług o podobnym charakterze, a także usług ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia, usług w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego oraz usług stałej obsługi prawnej i biurowej. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości wyboru przez podatnika sposobu ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego dla tych usług. Dodatkowo należy wskazać, iż kwestię zawierania umów reguluje ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zasada swobody umów zapisana jest w art. 353 1 Kodeksu cywilnego, w świetle którego strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Strony mogą dowolnie ustalać stosunki cywilnoprawne, jednakże postanowienia umów nie mogą pozostawać w sprzeczności z innymi przepisami prawa, do stosowania których strony są zobowiązane. Według art. 693 § 1 ustawy Kodeks cywilny, przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Stosownie do § 2 ww. przepisu ustawy, czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju. Może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków. Tak więc dzierżawa jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie dzierżawcy polegające na płaceniu umówionego czynszu. Zaznacza się, iż co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę, usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia usługi nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę kompleksową obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu usługi kompleksowej. Co istotne, aby móc wskazać, że dana usługa jest usługą złożoną winna się ona składać z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na usługę złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu sama w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza usługa traktowana jest zatem jak element usługi kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia usługi pomocniczej jest zdeterminowany przez usługę główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać bez usługi pomocniczej usługi głównej. Z treści wniosku wynika, iż Wnioskodawca zajmuje się sprzedażą sprzętu komputerowego oraz świadczeniem usług informatycznych, w szerokim tego słowa znaczeniu. W ostatnim okresie profil działalności Zainteresowanego został rozszerzony o kompleksowe usługi polegające na: dzierżawieniu przez Zamawiającego (klienta Spółki) należących do Wykonawcy (Spółki) laserowych wielofunkcyjnych urządzeń drukujących, świadczeniu przez Wykonawcę na rzecz Zamawiającego usług dostawy materiałów eksploatacyjnych oraz usług obsługi serwisowej obejmującej urządzenia wydzierżawione. Usługi dostawy materiałów eksploatacyjnych polegają na dostawie takich materiałów jak: toner, bęben, zbiornik na zużyte tonery i maintenance kit. Umowa nie obejmuje dostawy papieru. Usługa obsługi serwisowej obejmuje dostarczenie i instalację urządzeń będących przedmiotem danej umowy, przeszkolenie użytkowników urządzeń, dokonywanie napraw, konserwacji oraz kontroli stanu technicznego urządzeń. Urządzenia wyposażone są w oprogramowanie pozwalające na bieżące ich monitorowanie oraz oprogramowanie do systemu kontroli i zarządzania wydrukiem z danego urządzenia. Klientami Wnioskodawcy są banki oraz duże sieci handlowe, gdzie zapotrzebowanie na sprzęt drukujący jest ogromne. Wśród klientów są tacy, którzy podpisują umowę z Zainteresowanym, obejmującą swym zakresem zarówno czynności opisane w pkt 1, jak i pkt 2 łącznie. Wynagrodzenie należne Zainteresowanemu za świadczenie usług wynikających z umów, które obejmują łącznie czynności opisane w pkt 1 i pkt 2 jest określane w umowach w dwojaki sposób. W pierwszej grupie umów są umowy, w których wynagrodzenie z tytułu realizacji przez Wykonawcę umowy składa się ze: stałej miesięcznej opłaty czynszowej, która obejmuje ryczałtową opłatę za dzierżawę urządzenia i oprogramowania oraz usługi w zakresie obsługi serwisowej, zmiennej części czynszu, będącej iloczynem ilości wydrukowanych stron, oddzielnie w kolorze i oddzielnie czarno-białych, pomnożonej przez cenę za stronę w kolorze lub za stronę czarno-białą. Do drugiej grupy umów należą te, w których czynsz dzierżawny określony umową, stanowi iloczyn ilości wydrukowanych stron i ceny za stronę. Opłata za stronę określona w umowie zawiera już ryczałtową opłatę z tytułu korzystania przez Zamawiającego z urządzenia. Ilość wystawianych faktur do danej umowy uzależniona jest od życzenia klienta. Są np. sieci handlowe, których obszar działania na terytorium kraju jest podzielony terytorialnie na dystrykty i oczekuje on od Wnioskodawcy wystawiana odrębnych faktur dla każdego dystryktu, mimo iż dotyczą one tej samej umowy. Z powyższego wynika, iż Wnioskodawca w ramach jednej umowy świadczy na rzecz Zamawiającego usługi dzierżawy laserowych wielofunkcyjnych urządzeń drukujących oraz usługi obsługi serwisowej, a także zapewnia dostawę materiałów eksploatacyjnych. Wskazać należy, że strony w umowach cywilnoprawnych określają co jest przedmiotem sprzedaży. Zaznaczyć należy, iż zdarzają się przypadki, gdy występuje wielość świadczeń wynikających z jednej umowy, które mogą być potraktowane jako jedna usługa, lecz jest to możliwe tylko i wyłącznie w takich sytuacjach, kiedy na ową usługę składa się cały zespół niedających się w istocie wyodrębnić czynności, dających w efekcie ostateczną, jednorodną usługę. Sytuacja ta nie ma jednak miejsca w opisanym we wniosku stanie faktycznym, gdzie możliwe jest wyodrębnienie usługi dzierżawy laserowych wielofunkcyjnych urządzeń drukujących od dostawy materiałów eksploatacyjnych (tj. toner, bęben, zbiornik na zużyte tonery i maintenance kit) oraz od usługi serwisowej. Czynności te mają bowiem charakter samoistny i mogą występować niezależnie. Dostawa materiałów eksploatacyjnych czy świadczenie usług obsługi serwisowej nie stanowi składowej części generalnej usługi dzierżawy urządzeń drukujących, bowiem może być wykonana przez dowolny, inny podmiot i czynności te nie są ze sobą tak ściśle powiązane, by nie było możliwe ich wyodrębnienie – wręcz przeciwnie – co do zasady są to różne i niezależne od siebie działania. Mając na uwadze powyższe przepisy oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny, stwierdzić należy, iż usługi dzierżawy laserowych wielofunkcyjnych urządzeń drukujących świadczone przez Wnioskodawcę mają charakter usługi głównej. Natomiast dostawa materiałów eksploatacyjnych oraz obsługa serwisowa, nie są niezbędne dla realizacji ww. usługi, bowiem czynności te mogą występować niezależnie od siebie i mieć charakter samoistny. W konsekwencji powyższego odnośnie określenia momentu powstania obowiązku podatkowego dla świadczenia usługi dzierżawy (pkt 1), zastosowanie znajdzie cyt. wyżej art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy, zatem obowiązek podatkowy powstanie z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności określonego w umowie lub fakturze. Natomiast, w przypadku dostawy materiałów eksploatacyjnych i świadczenia usługi obsługi serwisowej (pkt 2), obowiązek podatkowy powstanie na zasadach ogólnych w myśl art. 19 ust. 1 i ust. 4 ustawy, tj. z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.