ILPP1/443-1577/11-2/NS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 21 grudnia 2011 r. (data wpływu 23 grudnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do skorzystania ze zwolnienia podmiotowego od podatku VAT – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 23 grudnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do skorzystania ze zwolnienia podmiotowego od podatku VAT. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawczyni od dnia 2 stycznia 2005 r. prowadzi działalność gospodarczą – biuro rachunkowe. Posiada certyfikat wydany przez Ministra Finansów Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie którego jest uprawniona do świadczenia usług rachunkowo-księgowych (bez doradztwa podatkowego). Od początku działalności Zainteresowana jest czynnym podatnikiem VAT. W ramach wykonywanej działalności usługi rachunkowo-księgowe sklasyfikowane są wg PKD (do 31 grudnia 2010 r.) pod kodem 74.12.Z „działalność rachunkowo-księgowa”. Od miesiąca stycznia 2011 r. świadczone usługi zostały sklasyfikowane pod kodem PKD 69.20.Z. Usługi, które Wnioskodawczyni świadczy osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą obejmują prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Do zakresu świadczonych usług wchodzą: prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, prowadzenie rejestrów sprzedaży i zakupu VAT i przygotowanie na ich podstawie deklaracji w zakresie podatku od towarów i usług, sporządzanie sprawozdań, obliczanie, rozliczanie zaliczek na podatek dochodowy przedsiębiorców (klientów) i ich pracowników, sporządzanie deklaracji podatkowych, składanie deklaracji przedsiębiorców po ich podpisaniu przez przedsiębiorcę do Urzędu Skarbowego, obliczanie i rozliczanie składek ZUS przedsiębiorców oraz pracowników, składanie deklaracji rozliczeniowych i przekazywanie imiennych raportów dla pracowników, prowadzenie ewidencji środków trwałych, wyposażenia, sporządzanie list płac dla pracowników oraz prowadzenie dokumentacji kadrowej, kart przychodów pracowników. Roczna sprzedaż nie przekracza kwoty limitu 150.000 zł obrotu za rok 2011. W zawartych umowach z podmiotami jest informacja, że Zainteresowana nie świadczy usług w zakresie doradztwa podatkowego. Na podstawie dokumentów otrzymanych od podmiotów prowadzących działalność gospodarczą Wnioskodawczyni sporządza niezbędne wydruki, deklaracje, zeznania podatkowe. Nie udziela przy tym żadnych zaleceń i opinii podatkowych, zarówno ustnych, jak i pisemnych. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy dla świadczenia przez Biuro Rachunkowe jedynie usług rachunkowo-księgowych (bez doradztwa), przysługuje prawo do skorzystania ze zwolnienia podmiotowego od podatku VAT, regulowanego przepisami art. 113 ust. 1 oraz ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.)? Zdaniem Wnioskodawczyni, przysługuje prawo do zwolnienia podmiotowego od podatku VAT, regulowanego przepisami art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, dla usług świadczonych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, na mocy art. 8 ust. 1 ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). W świetle art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Jak stanowi art. 113 ust. 2 ustawy, do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się odpłatnej dostawy towarów oraz odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku, a także towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. W oparciu o art. 113 ust. 5 ustawy, jeżeli wartość sprzedaży u podatników zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc w momencie przekroczenia tej kwoty. Obowiązek podatkowy powstaje z momentem przekroczenia tej kwoty, a opodatkowaniu podlega nadwyżka sprzedaży ponad tę kwotę (…). Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 113 ust. 11 ustawy, podatnik, który utracił prawo do zwolnienia od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1. Ponadto, na mocy art. 113 ust. 13 ustawy, zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do importu towarów i usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, świadczenia usług, dla których zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 8 podatnikiem jest ich usługobiorca, oraz podatników: dokonujących dostaw: wyrobów z metali szlachetnych lub z udziałem tych metali, towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, z wyjątkiem energii elektrycznej (PKWiU 35.11.10.0) i wyrobów tytoniowych w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, nowych środków transportu, terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę; świadczących usługi prawnicze oraz usługi w zakresie doradztwa, a także usługi jubilerskie; nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju. W świetle powołanych wyżej przepisów należy stwierdzić, iż podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług w sytuacji, gdy spełnione zostaną następujące warunki: podatnik w poprzednim roku podatkowym oraz w trakcie roku podatkowego nie może przekroczyć określonej wartości sprzedaży, definiowanej zapisem art. 113 ust. 1 ustawy, podatnik nie może wykonywać czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy. Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 113 ust. 14 pkt 2 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych określi w drodze rozporządzenia listę towarów i usług, o których mowa w ust. 13 pkt 1 lit. a i pkt 2, z uwzględnieniem klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. W wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w ww. przepisie, Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 68, poz. 360). Stosownie do treści § 27 cyt. rozporządzenia, Minister Finansów określił listę towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku, określone w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy – stanowiącą załącznik do ww. rozporządzenia. Pod poz. 12 tego załącznika wymieniono (bez względu na symbol PKWiU) doradztwo, z wyłączeniem doradztwa rolniczego związanego z uprawą roślin i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego. Należy zauważyć, że ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie definiują pojęcia doradztwa. W potocznym rozumieniu termin „doradztwo” obejmuje szereg usług doradczych, tj.: podatkowe, prawne, finansowe. Zakres znaczeniowy pojęcia „usługi w zakresie doradztwa” jest szerszy niż termin „usługi w zakresie doradztwa podatkowego”. Wobec braku w ustawie definicji doradztwa należy posiłkowo odwołać się do wykładni językowej. Zgodnie z Małym Słownikiem Języka Polskiego PWN, Warszawa 1994, „doradzać” znaczy udzielać porady, podać, wskazać sposób postępowania w takiej sprawie. Doradztwo jest zatem udzieleniem fachowych zaleceń, porad, zwłaszcza ekonomicznych. Użyty w ustawie o podatku od towarów i usług termin „usługi w zakresie doradztwa” należy rozumieć w związku z tym szeroko. Tut. Organ wskazuje, iż jednym z rodzajów doradztwa jest doradztwo podatkowe. Na mocy art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 213), zwanej dalej ustawą o doradztwie podatkowym, czynności doradztwa podatkowego obejmują: udzielanie podatnikom, płatnikom i inkasentom, na ich zlecenie lub na ich rzecz, porad, opinii i wyjaśnień z zakresu ich obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami; prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych oraz udzielanie im pomocy w tym zakresie; sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań i deklaracji podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie; reprezentowanie podatników, płatników i inkasentów w postępowaniu przed organami administracji publicznej i w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych w sprawach wymienionych w pkt 1. Z kolei art. 2 ust. 2 ustawy o doradztwie podatkowym stanowi, iż zawodowe wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, zastrzeżone jest wyłącznie dla podmiotów uprawnionych w rozumieniu ustawy. Podmiotami uprawnionymi do zawodowego wykonywania czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o doradztwie podatkowym, są: osoby fizyczne, wpisane na listę doradców podatkowych; adwokaci i radcowie prawni; biegli rewidenci, z wyłączeniem czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 (art. 3 ustawy o doradztwie podatkowym). Natomiast zasady wykonywania czynności w zakresie usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych określa ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223 ze zm.). Zgodnie z art. 76a ust. 1 cyt. ustawy, usługowe prowadzenie ksiąg rachunkowych jest działalnością gospodarczą, w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, polegającą na świadczeniu usług w zakresie czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6. W myśl ust. 2 ww. przepisu, przedsiębiorcy, wykonujący działalność, o której mowa w ust. 1, są również uprawnieni do wykonywania działalności, obejmującej: prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych oraz udzielanie im pomocy w tym zakresie, sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań i deklaracji podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie,    - w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Działalność, o której mowa w ust. 1 i 2, w oparciu o art. 76a ust. 3 powołanej ustawy, mogą wykonywać: przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi, jeżeli są uprawnieni do wykonywania czynności z zakresu usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych, pozostali przedsiębiorcy, pod warunkiem, że czynności z tego zakresu będą wykonywane przez osoby uprawnione do wykonywania czynności z zakresu usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych. Zgodnie z przepisem art. 76a ust. 4 ww. ustawy, uprawnione do wykonywania czynności z zakresu usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych są, z zastrzeżeniem ust. 6, osoby posiadające certyfikat księgowy, osoby wpisane do rejestru biegłych rewidentów lub na listę doradców podatkowych. Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawczyni od dnia 2 stycznia 2005 r. prowadzi działalność gospodarczą – biuro rachunkowe. Posiada certyfikat wydany przez Ministra Finansów Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie którego jest uprawniona do świadczenia usług rachunkowo-księgowych (bez doradztwa podatkowego). Od początku działalności Zainteresowana jest czynnym podatnikiem VAT. Usługi, które Wnioskodawczyni świadczy osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą obejmują prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Do zakresu świadczonych usług wchodzą: prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, prowadzenie rejestrów sprzedaży i zakupu VAT i przygotowanie na ich podstawie deklaracji w zakresie podatku od towarów i usług, sporządzanie sprawozdań, obliczanie, rozliczanie zaliczek na podatek dochodowy przedsiębiorców (klientów) i ich pracowników, sporządzanie deklaracji podatkowych, składanie deklaracji przedsiębiorców po ich podpisaniu przez przedsiębiorcę do Urzędu Skarbowego, obliczanie i rozliczanie składek ZUS przedsiębiorców oraz pracowników, składanie deklaracji rozliczeniowych i przekazywanie imiennych raportów dla pracowników, prowadzenie ewidencji środków trwałych, wyposażenia, sporządzanie list płac dla pracowników oraz prowadzenie dokumentacji kadrowej, kart przychodów pracowników. W zawartych umowach z podmiotami jest informacja, że Zainteresowana nie świadczy usług w zakresie doradztwa podatkowego. Na podstawie dokumentów otrzymanych od podmiotów prowadzących działalność gospodarczą Wnioskodawczyni sporządza niezbędne wydruki, deklaracje, zeznania podatkowe. Nie udziela przy tym żadnych zaleceń i opinii podatkowych, zarówno ustnych, jak i pisemnych. Roczna sprzedaż nie przekracza kwoty limitu 150.000 zł obrotu za rok 2011. W świetle powyższego, skoro Wnioskodawczyni nie wykonuje usług o charakterze doradczym, ani nie udziela porad prawnych to przysługuje jej prawo do skorzystania ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy. Odnosząc przedstawione okoliczności sprawy do obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa podatkowego należy stwierdzić, iż dla świadczenia przez Zainteresowaną jedynie usług rachunkowo-księgowych (bez doradztwa), przysługuje prawo do skorzystania ze zwolnienia podmiotowego od podatku VAT, regulowanego przepisami art. 113 ust. 1 ustawy. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.