ILPP1/443-1585/11-2/AW

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o., przedstawione we wniosku z dnia 22 grudnia 2011 r. (data wpływu 27 grudnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania i udokumentowania usług wynajmu nieruchomości z lokalami mieszkalnymi – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 27 grudnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania i udokumentowania usług wynajmu nieruchomości z lokalami mieszkalnymi. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Spółka z o.o. (zwana dalej: Spółką) w przeszłości nabyła lokale mieszkalne i domy mieszkalne, które w ramach prowadzonej działalności gospodarczej są i będą wynajmowane w przyszłości. Spółka nabyła również nieruchomości, które w chwili obecnej jeszcze nie są wynajmowane, ale Spółka zmierza je wynajmować. Spółka planuje wynająć posiadane nieruchomości z lokalami mieszkalnymi podmiotowi powiązanemu poprzez osoby zarządzające, prowadzącemu działalność gospodarczą (innej spółce kapitałowej, bądź oddziałowi założonemu w Polsce przez podmiot zagraniczny). Umowa będzie zawarta na okres długoterminowy. W chwili obecnej Spółka jeszcze nie jest w stanie dokładnie określić na jaki okres będzie zawarta umowa, ponieważ zależy to od negocjacji z partnerem biznesowym, ale nie będzie to wynajem liczony w dniach czy tygodniach, ale z pewnością na okres dłuższy. Wynajmując nieruchomość innemu podmiotowi prowadzącemu działalność, Spółka nie będzie miała wiedzy ani zapewnienia o dalszym wykorzystaniu nieruchomości. To najemca będzie decydował o dalszym sposobie wykorzystania przedmiotu najmu i zgodnie z umową Spółka nie będzie miała wpływu na sposób wykorzystania nieruchomości. Nieruchomości mogą być podnajmowane przez najemcę na różne cele, np. użytkowe, mieszkalne, krótkotrwałego zakwaterowania. Natomiast istnieje prawdopodobieństwo, że najemca będzie dalej podnajmował nieruchomość, głównie na cele mieszkaniowe. Spółka świadczoną usługę wynajmu nieruchomości na rzecz podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą zamierza dokumentować fakturą VAT z zastosowaniem stawki 23%. W związku z powyżej przedstawionym stanem, Spółka prosi o potwierdzenie, że prawidłowe jest jej stanowisko, w związku z którym zamierza wystawiać faktury VAT na podmiot prowadzący działalność gospodarczą z tytułu wynajmu nieruchomości z zastosowaniem stawki VAT w wysokości 23%. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, w związku z którym zamierza ona wystawiać faktury VAT na podmiot prowadzący działalność gospodarczą z tytułu wynajmu nieruchomości z zastosowaniem stawki VAT w wysokości 23%? Zdaniem Wnioskodawcy, wynajem nieruchomości z lokalami mieszkalnymi podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą, podlega opodatkowaniu stawką VAT w wysokości 23%. Uzasadnienie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m. in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy. Bez wątpienia czynności wynajmu nieruchomości w ramach działalności gospodarczej stanowią usługę skutkującą określonymi konsekwencjami na gruncie podatku VAT. Podstawową stawką podatku VAT jest stawka 23%, przewidziana przepisem art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT. Natomiast dla określonych towarów i usług ustawodawca przewidział stawki preferencyjne oraz zwolnienia od podatku. Preferencyjna 8% stawka VAT znajduje zastosowanie w odniesieniu do usług związanych z zakwaterowaniem, na podstawie art. 41 ust. 2 w związku z pozycją 163 załącznika nr 3 ustawy o VAT oraz w związku z art. 146a pkt 2 ustawy o VAT. Pod pozycją 163 załącznika nr 3 ustawy o VAT wskazane zostały usługi sklasyfikowane zgodnie z PKWiU w dziale 55. Dział ten obejmuje między innymi pozostałe usługi obiektów noclegowych turystycznych i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania bez obsługi (PKWiU 55.20.19.0). Natomiast dział ten nie obejmuje wynajmu nieruchomości mieszkalnych w celu dłuższego pobytu, zazwyczaj w cyklu miesięcznym lub rocznym, sklasyfikowanego w 68.20.1. Na podstawie powyższych przepisów można wnioskować, że co do zasady tzw. usługi krótkotrwałego zakwaterowania polegają na udostępnieniu zakwaterowania w cyklach dziennych lub tygodniowych. Zdaniem Spółki, preferencyjna stawka VAT w wysokości 8% nie znajdzie zastosowania w przedmiotowym stanie, ponieważ Spółka zamierza zawrzeć z najemcą – podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą umowę długoterminową, na okres dłuższy niż liczony w cyklach dziennych czy tygodniowych. Z kolei zwolnienie od podatku VAT dla usług wynajmu przewidziane zostało w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT, zgodnie z którym zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawienia nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe. W ocenie Spółki, powyżej powołany przepis również nie znajdzie zastosowania w przedmiotowym stanie, bowiem Spółka nie spełnia wszystkich przesłanek wskazanych w przepisie, aby możliwe było zastosowanie zwolnienia. Z brzmienia przepisu art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT wynika, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT konieczne jest spełnienie przez podatnika łącznie następujących warunków: przedmiotem wynajmu jest nieruchomość o charakterze mieszkalnym lub część nieruchomości, usługi są świadczone na własny rachunek, cel wynajmu ma charakter wyłącznie mieszkaniowy. Spółka będzie wynajmowała nieruchomość o charakterze mieszkalnym. Natomiast z całą pewnością nie zostanie spełniony warunek dotyczący przeznaczenia wynajmowanych nieruchomości, tj. wynajmowania wyłącznie na cele mieszkaniowe, a dla zastosowania zwolnienia warunki wskazane powyżej muszą być spełnione łącznie. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że przeznaczenie nieruchomości i realizacja celu wynajmu, który ma mieć charakter mieszkaniowy uzależnione jest od wykorzystania nieruchomości przez najemcę. W przedstawionym stanie, najemcą będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą (spółka kapitałowa lub oddział podmiotu zagranicznego), który we własnym zakresie będzie dalej podnajmował nieruchomość co do zasady na cele mieszkaniowe, ale Spółka nie będzie miała żadnej kontroli nad działaniami najemcy, w związku z czym nie może z całą pewnością poświadczyć, że najemca będzie podnajmował dalej nieruchomość oraz czy będzie podnajmował lokale wyłącznie na cele mieszkaniowe, czy również na inne cele niezwiązane z realizacją potrzeb mieszkaniowych dalszych najemców. Niemniej jednak, z uwagi na mieszkalny charakter nieruchomości, lokale będą najprawdopodobniej podnajmowane na cele mieszkaniowe. Tej sytuacji, w przypadku, gdy najemcą – najmującym nieruchomość bezpośrednio od Spółki – jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą, pomimo że mamy do czynienia z nieruchomością o charakterze mieszkalnym, nie można mówić o wynajmie na cele mieszkaniowe. Najemca – podmiot prowadzący działalność gospodarczą – wykorzystuje lokale mieszkalne w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na wynajmowaniu lokali osobom trzecim, w celach zarobkowych (gospodarczych), a nie w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Dopiero zatem w sytuacji gdyby najemca (podmiot najmujący od Spółki) na własny rachunek, w ramach własnej działalności gospodarczej podnajmował nieruchomość dalej na rzecz osób trzecich celem zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych tych osób, wówczas wynajem miałby cel o charakterze mieszkaniowym i można by rozważać zastosowanie zwolnienia od podatku VAT. Natomiast wynajem nieruchomości o charakterze mieszkalnym dokonywany przez Spółkę ma cel inny niż mieszkaniowy. Jednocześnie Spółka zwraca uwagę, że zgodnie z podstawową zasadą obowiązującą w prawie podatkowym, prawo do wszelkiego rodzaju ulg i zwolnień musi wynikać wprost z przepisu. Niedopuszczalna jest rozszerzająca, ani też zawężająca interpretacja normy prawnej w celu ustalenia, czy podatnik może w określonej sytuacji zastosować, np. zwolnienie od podatku. Przy wykładni przepisów decydujące znaczenie ma wykładnia językowa, a ponadto Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 września 1996 r., sygn. akt UL ARN 47/96 (Osnapius 1997/7/110), wyraził pogląd, że „jeżeli (...) przepis jest sformułowany zbyt szeroko, należy go zmienić we właściwym trybie, a nie korygować w drodze wyjaśnień. W prawie podatkowym obowiązuje prymat wykładni gramatycznej i tylko w wyjątkowych sytuacjach wolno odstąpić od literalnego znaczenia przepisu, gdy wykładnia językowa prowadzi do nieracjonalnych wniosków i pozostaje w oczywistej sprzeczności z celem i zamierzeniem ustawodawcy”. W ocenie Spółki ustawodawca precyzyjne ukształtował przepisy przewidujące zwolnienie od podatku VAT dla usług w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe i przepis ten należy interpretować ściśle. Wykładnia przepisu art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT, nie pozwala Spółce zastosować zwolnienia, ponieważ zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy, co w ocenie Spółki ma miejsce w przedmiotowym stanie. Stanowisko Spółki znajduje poparcie w wydanych w podobnych stanach faktycznych interpretacjach indywidualnych, w tym między innymi: w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 5 września 2011 r., sygn. IPPP1-443-943/11-2/JL, w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 11 lipca 2011 r., sygn. ITPP2/443-559/11/AD. W ocenie Spółki, w odniesieniu do usług wynajmu, które Spółka zamierza świadczyć na rzecz podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą nie znajdzie zastosowania ani preferencyjna stawka 8%, ani zwolnienie od podatku VAT. Usługi świadczone przez Spółkę opodatkowane będą stawką podstawową 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT. Usługi tzw. krótkotrwałego zakwaterowania lub na cele mieszkalne mogą być świadczone przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą i najmujący nieruchomości od Spółki i to ten podmiot powinien rozważyć, czy zastosować stawkę – 8% – jak dla usług zakwaterowania krótkotrwałego – 23% – jak dla wynajmu o charakterze innym niż na cele mieszkaniowe, czy zwolnienie jak dla usług wynajmu nieruchomości mieszkalnych na cele mieszkaniowe. Natomiast Spółka ma obowiązek zastosować w stosunku do tego najemcy – podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą – stawkę podstawową w wysokości 23%. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054) zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m. in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów – w myśl art. 7 ust. 1 ustawy – rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy. Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże, zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki podatku. I tak, w świetle art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Jednakże na podstawie obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011 r. art. 146a pkt 1 i pkt 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f: stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%; stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%. Ponadto, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe. Stosownie do art. 43 ust. 20 ustawy zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 36, nie ma zastosowania do usług wymienionych w poz. 163 załącznika nr 3 do ustawy. W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. ustawodawca w załączniku nr 3 w poz. 163 wymienił usługi związane z zakwaterowaniem sklasyfikowane w grupowaniu PKWiU 55. Powyższe zatem wskazuje, że zwolnieniu od podatku podlega świadczona na własny rachunek usługa wynajmu lub dzierżawy nieruchomości o charakterze mieszkalnym co istotne, na cele mieszkaniowe. Zatem przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące: świadczenie usługi na własny rachunek, charakter mieszkalny nieruchomości, mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy. Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala na zastosowanie zwolnienia. Powyższe wskazuje, że zwolnieniu od podatku od towarów i usług podlega wyłącznie świadczenie usług w zakresie wynajmowania nieruchomości, po pierwsze o charakterze mieszkalnym, po drugie – na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia przesłanek dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal mieszkalny) oraz dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel mieszkaniowy). W związku z tym zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy. Wskazany przepis nie uzależnia zastosowania zwolnienia od rodzaju czy formy prawnej podmiotu świadczącego usługę, jak i od podmiotu nabywającego tę usługę. Nie odnosi się również do czasu wynajmowania nieruchomości oraz klasyfikacji statystycznych. W związku z tym nie można uznać, iż każda usługa wynajmu lokalu mieszkalnego, która nie została sklasyfikowana przez GUS do grupy PKWiU 55 korzysta ze zwolnienia od podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy. O ile identyfikacja istnienia pozostałych elementów nie stanowi problemu, o tyle zwrócić uwagę należy na cel świadczonej usługi. Realizacja celu wynajmu następuje poprzez wykorzystanie lokalu przez najemcę. Tym samym zasadniczą kwestią dla opodatkowania czy zwolnienia od podatku świadczonej usługi pozostaje cel realizowany przez osobę bezpośrednio uczestniczącą w świadczeniu usługi. W przypadku kiedy najemcą jest spółka wykorzystująca lokal mieszkalny w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (wynajem dla osób trzecich) cel zawsze będzie finansowy (gospodarczy). Zatem w takim przypadku podmiot świadczący na własny rachunek usługę wynajmu lub dzierżawy nieruchomości mieszkalnej na cele gospodarcze spółki, nie korzysta ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy. Tym samym winien świadczoną usługę opodatkować według stawki 23%. Ponadto wskazać trzeba, że cel realizowany przez ostatecznego konsumenta, który podnajmuje lokal, nie ma wpływu na opodatkowanie usługi najmu świadczonej przez wynajmującego na rzecz najemcy podnajmującego tenże lokal. W ocenie tut. Organu cel każdego stosunku prawnego powinien być analizowany w oderwaniu od celów realizowanych przez pozostałe podmioty nie będące stroną danego stosunku prawnego. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż zwolnienie od podatku przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy dla wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym stanowi wyjątek od zasady określonej w art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy, jaką jest opodatkowanie sprzedaży 23% stawką podatku. W związku z tym powinno być ono interpretowane ściśle, przede wszystkim zgodnie z literalnym brzmieniem wprowadzających je przepisów. W żadnym razie nie powinno ono być interpretowane w sposób prowadzący do rozszerzenia zakresu zastosowania zwolnienia. Art. 106 ust. 1 ustawy, określa, iż podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy (…). Jak wynika z przytoczonego przepisu art. 106 ust. 1 ustawy, podatnik wystawia fakturę w przypadku sprzedaży towaru lub usługi. Faktura VAT jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym zaistnienie określonej zaszłości gospodarczej), który powinien spełniać szereg wymogów przewidzianych przepisami prawa. Prawidłowość materialno-prawna faktury VAT zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w istocie stwierdza fakt nabycia określonych towarów lub usług. W ocenie tut. Organu, przez wystawienie faktury należy rozumieć sporządzenie wyżej wymienionego dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy towaru lub usługi), a także przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego. Zaznacza się, iż kwestię zawierania umów reguluje ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zasada swobody umów zapisana jest w art. 3531 Kodeksu cywilnego, w świetle którego strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Strony mogą dowolnie ustalać stosunki cywilnoprawne, jednakże postanowienia umów nie mogą pozostawać w sprzeczności z innymi przepisami prawa, do stosowania których strony są zobowiązane. Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki. Jak wynika z art. 659 § 1 Kodeksu cywilnego, przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu użytkowego przez jego najemcę. Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca w przeszłości nabył lokale mieszkalne i domy mieszkalne, które w ramach prowadzonej działalności gospodarczej są i będą wynajmowane w przyszłości. Spółka planuje wynająć posiadane nieruchomości z lokalami mieszkalnymi podmiotowi powiązanemu poprzez osoby zarządzające, prowadzącemu działalność gospodarczą (innej spółce kapitałowej bądź oddziałowi założonemu w Polsce przez podmiot zagraniczny). Umowa będzie zawarta na okres długoterminowy. Wynajmując nieruchomość innemu podmiotowi prowadzącemu działalność, Spółka nie będzie miała wiedzy ani zapewnienia o dalszym wykorzystaniu nieruchomości. To najemca będzie decydował o dalszym sposobie wykorzystania przedmiotu najmu i zgodnie z umową Spółka nie będzie miała wpływu na sposób wykorzystania nieruchomości. Nieruchomości mogą być podnajmowane przez najemcę na różne cele, np. użytkowe, mieszkalne, krótkotrwałego zakwaterowania. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym, usługi wynajmu będą zatem świadczone przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (innej spółce kapitałowej bądź oddziałowi założonemu w Polsce przez podmiot zagraniczny), który będzie świadczyć usługę wynajmu przede wszystkim na cele mieszkaniowe w ramach własnej działalności gospodarczej. Wobec powyższego, wynajem nieruchomości z lokalami mieszkalnymi na rzecz osoby prawnej (bądź fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą), która będzie świadczyć usługę wynajmu przedmiotowej nieruchomości głównie na cele mieszkaniowe w ramach własnej działalności gospodarczej – co do zasady – nie może być dokonywany na cele mieszkaniowe. Podmiot ten bowiem nie ma na celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych w wynajętej od Wnioskodawcy nieruchomości, lecz wykorzystanie jej do prowadzenia działalności gospodarczej (cel finansowy, gospodarczy). W rezultacie, świadczona przez Wnioskodawcę usługa wynajmu nieruchomości z lokalami mieszkalnymi na rzecz osób prawnych bądź przedsiębiorców, będzie spełniać przesłankę dotyczącą charakteru wynajętej nieruchomości (lokale mieszkalne), natomiast nieruchomość nie będzie przeznaczona przez Wnioskodawcę na cele mieszkaniowe. W konsekwencji powyższego usługa świadczona przez Wnioskodawcę na rzecz np. innego podmiotu będzie wynajmem nieruchomości z lokalami mieszkalnymi na cele działalności gospodarczej najemcy i tym samym nie będzie spełniała przesłanki wynajmu na cel mieszkalny. Zatem Wnioskodawca nie będzie posiadał prawa do korzystania ze zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy i na podstawie art. 146a pkt 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy, winien świadczoną usługę opodatkować według stawki 23%. Reasumując, Zainteresowany winien świadczoną usługę – polegającą na wynajmie nieruchomości z lokalami mieszkalnymi – udokumentować fakturą VAT z zastosowaniem stawki podatku od towarów i usług w wysokości 23%. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.