ILPP1/443-254/11-5/AW

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 4 lutego 2011 r. (data wpływu 11 lutego 2011 r.), uzupełniono pismem z dnia 26 kwietnia 2011 r. (data wpływu 28 kwietnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży udziałów w nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 11 lutego 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży udziałów w nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę. Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismem z dnia 26 kwietnia 2011 r. o doprecyzowanie opisanego stanu faktycznego. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Zainteresowana jest współwłaścicielem nieruchomości gruntowej, która w planie zagospodarowania przestrzennego sklasyfikowana jest jako grunty przeznaczone pod zabudowę wielorodzinną. W miesiącu styczniu 2011 r. Wnioskodawczyni razem ze współwłaścicielami zawarła umowę przedwstępną sprzedaży w formie aktu notarialnego i wszyscy otrzymali zaliczkę na poczet sprzedaży. Współwłaścicieli nieruchomości gruntowej nabytej w drodze spadku jest 11-stu. Przedmiotowa nieruchomość była wydzierżawiana od lat 80-tych do momentu podjęcia decyzji o jej zbyciu. Zainteresowana oraz współwłaściciele uzyskiwali przychody z wynajmu gruntu stosownie do udziału we współwłasności. Żaden ze współwłaścicieli nie prowadzi działalności gospodarczej polegającej na wynajmie nieruchomości własnych i nie jest ujęty w ewidencji działalności gospodarczej z tytułu jakiejkolwiek innej działalności gospodarczej. Każdy z 10-ciu współwłaścicieli korzysta ze zwolnienia podmiotowego VAT z tytułu dzierżawy gruntu, gdyż nie przekroczył limitu sprzedaży opodatkowanej (art. 113 ust. 1 ustawy o VAT). Z kolei, Wnioskodawczyni od roku 2000 jest czynnym podatnikiem podatku VAT z tytułu wynajmu przedmiotowej nieruchomości gruntowej i wynajmu lokali. Sprzedawana nieruchomość gruntowana nie była nigdy wykorzystywana przez Zainteresowaną i współwłaścicieli na cele prywatne, była wyłącznie wynajmowana firmom. Czynność sprzedaży ma charakter okazjonalny i jest jednorazowym rozporządzaniem majątkiem własnym. W uzupełnieniu z dnia 26 kwietnia 2011 r. Zainteresowana wskazała, iż przedmiotowy grunt w momencie sprzedaży będzie i jest gruntem niezabudowanym – jest to pusty plac bez jakichkolwiek budynków i budowli. W planie zagospodarowania przestrzennego sklasyfikowany jest jako grunt przeznaczony pod zabudowę wielorodzinną. Grunt nie był przedmiotem zamiany, nie ponoszono żadnych nakładów na ulepszenia i tym samym nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT z tego tytułu. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy sprzedaż nieruchomości gruntowej, przeznaczonej pod zabudowę, będzie podlegała u Wnioskodawczyni i pozostałych współwłaścicieli opodatkowaniu podatkiem VAT? Czy Zainteresowana oraz współwłaściciele nie będą występowali od tej czynności jako podatnicy VAT niewykonujący w tym zakresie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT? Zdaniem Wnioskodawczyni, sprzedaż opisanej nieruchomości gruntowej nie będzie podlegała u Wnioskodawczyni i współwłaścicieli opodatkowaniu podatkiem VAT, bowiem jest to czynność jednorazowa i tym samym nie będzie wykonywana działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie sprzedaży nieruchomości gruntowej przez Zainteresowaną uznaje się za nieprawidłowe. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r., nadanym ustawą z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 226, poz. 1476), przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Jak stanowi art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne. Wyjaśnić jednocześnie należy, iż przedmiotami stosunków prawnych są dobra materialne i niematerialne. Wśród dóbr materialnych wyróżniamy m. in. rzeczy (Bednarek Małgorzata, „Mienie”, „Komentarz do art. 44-553 Kodeksu cywilnego”, Zakamycze 1997, komentarz do art. 45 k.c.). Rzeczy dzieli się na nieruchomości i rzeczy ruchome (Pasecki Kazimierz, „Kodeks cywilny, Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz”, Zakamycze 2003, komentarz do art. 45 k.c.). Natomiast w myśl art. 46 § 1 ww. Kodeksu, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Zgodnie zatem z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy Kodeks cywilny. Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom. W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości. Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności (art. 46 § 1 k.c.). Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 k.c.). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział. Należy wskazać, iż na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług zarówno sprzedaż udziału we współwłasności gruntu na podstawie art. 198 k.c., jak i sprzedaż wspólnego gruntu za zgodą wszystkich współwłaścicieli na podstawie art. 199 k.c. stanowi odpłatną dostawę towarów. Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 powołanej wyżej ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – mocą ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, iż status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży gruntu jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów cytowanej wyżej ustawy. Z kolei, w celu ustalenia, czy dostawa działek wyczerpuje znamiona pojęcia „działalność gospodarcza” koniecznym jest ustalenie, czy zamiarem wykonania czynności jest jej dokonywanie w sposób częstotliwy. Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „zamiar”, jak również nie precyzuje pojęcia „sposób częstotliwy”, w każdym przypadku należy badać, czy intencją dokonania określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie (więcej niż jednokrotnie). Zasady wykładni językowej i funkcjonalnej definicji działalności gospodarczej prowadzą do wniosku, że działalność gospodarczą stanowi nie tylko działalność częstotliwa, czyli stała i powtarzalna, ale także jednorazowa czynność, jeżeli wiąże się z nią zamiar częstotliwości, przy czym wspomniana działalność powinna być wykonywana przez producenta, handlowca, usługodawcę, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika lub wykonującego wolny zawód. Według art. 693 § 1 ustawy Kodeks cywilny, przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Stosownie do § 2 ww. przepisu ustawy, czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju. Może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków. Dzierżawa gruntu nierolniczego, rolniczego i leśnego podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatne świadczenie (art. 8 ust. 1 ustawy). Wydzierżawiający staje się podatnikiem począwszy od zawarcia pierwszej umowy dzierżawy, ale może korzystać ze zwolnienia podmiotowego ze względu na wysokość obrotów (art. 113 ustawy) lub ze zwolnienia przedmiotowego wskazanego w § 13 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 246, poz. 1649), zgodnie z którym zwalnia się od podatku dzierżawę gruntów przeznaczonych na cele rolnicze, a także zbycie prawa użytkowania wieczystego tych gruntów. Nadmienić należy, iż ww. rozporządzenie Ministra Finansów obowiązywało do dnia 5 kwietnia 2011 r., a zastąpiło je rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392). Z treści wniosku wynika, iż Zainteresowana jest współwłaścicielem nieruchomości gruntowej, nabytej w drodze spadku. Przedmiotowy grunt w planie zagospodarowania przestrzennego sklasyfikowany jest jako grunty przeznaczone pod zabudowę wielorodzinną. W miesiącu styczniu 2011 r. Wnioskodawczyni razem ze współwłaścicielami zawarła umowę przedwstępną sprzedaży w formie aktu notarialnego i wszyscy otrzymali zaliczkę na poczet sprzedaży. Przedmiotowa nieruchomość była wydzierżawiana od lat 80-tych do momentu podjęcia decyzji o jej zbyciu. Zainteresowana oraz współwłaściciele uzyskiwali przychody z wynajmu gruntu stosownie do udziału we współwłasności. Wnioskodawczyni od roku 2000 jest czynnym podatnikiem podatku VAT z tytułu wynajmu przedmiotowej nieruchomości gruntowej i wynajmu lokali. Sprzedawana nieruchomość gruntowana nie była nigdy wykorzystywana przez Zainteresowaną i współwłaścicieli na cele prywatne, była wyłącznie wynajmowana firmom. Czynność sprzedaży ma charakter okazjonalny i jest jednorazowym rozporządzaniem majątkiem własnym. Ponadto, Zainteresowana wskazała, iż przedmiotowy grunt w momencie sprzedaży będzie i jest gruntem niezabudowanym – jest to pusty plac bez jakichkolwiek budynków i budowli. Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz zawarty we wniosku opis stanu faktycznego wskazać należy, iż Wnioskodawczyni nie będzie zbywała majątku osobistego, ale majątek wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Dokonując dostawy udziału w nieruchomości gruntowej, wydzierżawianej w celach zarobkowych, tj. skutkujących uzyskiwaniem korzyści majątkowych z tego tytułu, Zainteresowana wypełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Ponadto, grunty spełniają definicję towarów wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, iż czynność wykonywana przez Zainteresowaną wypełnia definicję działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy i Wnioskodawczyni występuje – w związku z planowaną dostawą udziałów w nieruchomości gruntowej – w charakterze podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, wykonującego czynności podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. W myśl art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d ustawy, podatnicy dokonujący dostawy terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę nie mogą skorzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i ust. 9 ustawy. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednocześnie zaznacza się, że w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. na podstawie art. 146a pkt 1 ustawy wprowadzonego art. 19 pkt 5 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238, poz. 1578 ze zm.) oraz zmienionego art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 257, poz. 1726), stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%, z zastrzeżeniem art. 146f. Od zasady opodatkowania dostawy gruntu według stawki podstawowej przewidziano jednak pewne wyjątki. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m. in. w art. 43 ust. 1 ustawy. Jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, w przypadku gruntów niezabudowanych zwolniona od podatku jest jedynie dostawa terenów innych niż budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Powyższe oznacza, iż generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., nieprzeznaczonymi pod zabudowę – są zwolnione od podatku VAT. O przeznaczeniu nieruchomości gruntowej stanowią akty prawa miejscowego (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego), a w przypadku ich braku inne akty ustanowione przez właściwe organy (studium uwarunkowań oraz decyzja o warunkach zabudowy), natomiast dopiero w przypadku braku wyżej wskazanych dokumentów – ewidencja gruntów. Uwzględniając opis stanu faktycznego wskazujący, iż udziały w gruncie będące przedmiotem sprzedaży – zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – stanowią tereny zabudowy wielorodzinnej, stwierdzić należy, iż opisana we wniosku transakcja sprzedaży udziałów w nieruchomości gruntowej dotyczy gruntu przeznaczonego pod zabudowę. Tym samym planowana przez Zainteresowaną dostawa nie korzysta ze zwolnienia od podatku zawartego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Reasumując, transakcja sprzedaży – przez Wnioskodawczynię – udziałów w gruncie przeznaczonym pod zabudowę, służącym uprzednio działalności gospodarczej, jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, według podstawowej, 23% stawki. Jednocześnie, tut. Organ informuje, że zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Mając na uwadze, że wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego został złożony przez współwłaścicielkę nieruchomości gruntowej, zaznacza się, iż interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla pozostałych współwłaścicieli. Pozostali współwłaściciele chcąc uzyskać interpretacje indywidualne powinni wystąpić z odrębnymi wnioskami o ich udzielenie. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Ponadto informuje się, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży udziałów w nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę. Natomiast, kwestia dotycząca stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży przez pozostałych współwłaścicieli udziałów w nieruchomości gruntowej została załatwiona postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania w dniu 11 maja 2011 r., nr ILPP1/443-254/11-4/AW. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.