ILPP1/443-282/14-4/HW

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 31 marca 2014 r. (data wpływu 4 kwietnia 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 9 czerwca 2014 r. (data wpływu 13 czerwca 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia, czy sprzedaż nieruchomości przez Wnioskodawcę stanowi czynność opodatkowaną podatkiem VAT - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 4 kwietnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia, czy sprzedaż nieruchomości przez Wnioskodawcę stanowi czynność opodatkowaną podatkiem VAT. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 9 czerwca 2014 r. o doprecyzowanie opisu sprawy. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca zamierza w drodze umowy sprzedaży zbyć nieruchomość, wpisaną w księdze wieczystej, prowadzonej przez Sąd Rejonowy (…). Nieruchomość stanowi działkę gruntu o nr. 215/18 o powierzchni 1.887 m2. Sprzedawcą ww. działki jest Wnioskodawca. Zainteresowany nie jest przedsiębiorcą. Wskazana powyżej działka nie wchodzi w skład przedsiębiorstwa. Z pisma z dnia 9 czerwca 2014 r. - stanowiącego uzupełnienie wniosku wynika, że: Wnioskodawca nie jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Zainteresowany dokonał nabycia nieruchomości stanowiącej działkę gruntu 215/18: aktem notarialnym z dnia 24 kwietnia 2007 r. - udział wynoszący 1/2 część w ww. nieruchomości, aktem notarialnym z dnia 4 grudnia 2008 r. - pozostały udział wynoszący 1/2 część w ww. nieruchomości, cel nabycia ww. działki: początkowo (tj. w okresie od nabycia pierwszego udziału we współwłasności w dniu 24 kwietnia 2007 r. a październikiem - listopadem 2008 r., tj. do podjęcia przez pozostałych współwłaścicieli rozmów z Wnioskodawcą w sprawie sprzedaży ich udziałów w nieruchomości) - uzyskanie dokumentacji budowlanej budynku wielorodzinnego oraz pozwolenia na jego budowę, a następnie założenie z pozostałymi współwłaścicielami spółki w oparciu o ww. nieruchomość, która miałaby na niej wybudować budynek wielorodzinny albo na wynajem albo na sprzedaż, od października - listopada 2008 r., a także przez cały okres po odkupieniu przez, Wnioskodawcę reszty udziałów w nieruchomości od pozostałych współwłaścicieli, co nastąpiło w dniu 4 grudnia 2008 r., zamiar założenia spółki upadł, ponieważ Wnioskodawca miał świadomość, że samodzielnie nie był w stanie przeprowadzić inwestycji polegającej na kompletnym wybudowaniu na ww. działce budynku wielorodzinnego (w roku 2008 Zainteresowany przeszedł na emeryturę, którą do roku 2013 łączył z pracą zawodową). Od tego czasu cel nabycia był taki, żeby ww. nieruchomość traktować jako lokatę kapitałową. Z kolei wobec posiadania pozwolenia na budowę (postępowanie w sprawie jego wydania zakończyło się 20 listopada 2008 r. wydaniem decyzji) Wnioskodawca zdecydował się prowadzić prace budowlane na nieruchomości tylko w minimalnym zakresie, tj. takim, żeby nie wygasło pozwolenie na budowę, które jest ważne przez 3 lata od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu stała się ostateczna, a jeżeli rozpoczęto budowę, to decyzja wygasa w terminie 3 lat od dnia, w którym budowa została przerwana. Nieruchomość, którą Wnioskodawca zamierza sprzedać, nie była przez Niego wykorzystywana w działalności gospodarczej, ponieważ Zainteresowany takiej działalności nie prowadzi. Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej ani rolniczej przez cały okres, w jakim jest właścicielem tej nieruchomości. Oprócz przedmiotowej nieruchomości Wnioskodawca nie jest właścicielem innych nieruchomości, o takich samych lub podobnych parametrach, tj. przeznaczonych pod budownictwo wielomieszkaniowe, na które wydano pozwolenie na budowę. Wnioskodawca nie udostępniał przedmiotowego gruntu innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy, użyczenia itp. Przed sprzedażą Wnioskodawca poniósł nakład na nieruchomości w postaci zamówienia projektu budowlanego na budynek wielorodzinny wraz z dokumentacją potrzebną do uzyskania pozwolenia na budowę, które zostało udzielone (jeszcze w okresie, kiedy Zainteresowany był tylko współwłaścicielem nieruchomości). Po zgłoszeniu rozpoczęcia budowy (co nastąpiło w dniu 22 listopada 2011 r.) było wykonywane ogrodzenie tymczasowe i niwelacja terenu oraz częściowe zdjęcie ziemi urodzajnej. W dniu 1 października 2008 r. były współwłaściciel przedmiotowej działki zawarł umowę o przyłączenie do sieci, jednak wobec odstąpienia od zamiaru założenia spółki w oparciu o nieruchomość zrezygnowano z przyłączenia nieruchomości do sieci. W efekcie czego (w uzgodnieniu) przyłączenia nie wykonano. Nie wykonano także przyłączeń innych mediów, wobec czego przedmiotowa działka nie została uzbrojona w media. Nie występowano o warunki zabudowy, ponieważ już przed nabyciem nieruchomości przez Wnioskodawcę dla terenu, na którym leży ww. działka, Rada Miejska uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym przedmiotową działkę przeznaczono na teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (uchwała z dnia 2 marea 2001 r., Dz. Urz. Woj.).Wnioskodawca nie prowadził działań marketingowych mających na celu poszukiwanie nabywcy na przedmiotową nieruchomość, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia. Ogłoszeń również Wnioskodawca nie dokonywał. Podmiot, który zamierza nabyć od Wnioskodawcy ww. działkę sam się zgłosił do Wnioskodawcy, gdyż poszukiwał nieruchomości o takich parametrach, jak ww. działka, (…). Z cytowanej wyżej uchwały Rady Miejskiej wynika, że przedmiotowa działka jest przeznaczona jako teren oznaczony symbolem 4 MW, który zgodnie z § 5 ust. 5 ww. uchwały stanowi teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Wnioskodawcy nic nie wiadomo, żeby względem przedmiotowej nieruchomości była wydana decyzja administracyjna o warunkach zabudowy. Nie występował o taki akt ani Wnioskodawca, ani osoby, z którymi był współwłaścicielem nieruchomości, ponieważ nie było podstawy prawnej do jej wydania, gdyż nieruchomość już w chwili jej nabycia w roku 2007 znajdowała się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że sprzedaż ww. nieruchomości przez Sprzedającego nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż ww. nieruchomości nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT, z uwagi na to, że Sprzedający nie działa w charakterze podatnika (rozumianego wg przepisów ustawy o podatku od towarów i usług), a sprzedaż działki nie ma charakteru ciągłego. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Towarami w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza na mocy ust. 2 ww. przepisu obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej przepisy należy stwierdzić, że aby dostawę towarów lub świadczenie usług uznać za działalność gospodarczą należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik w szczególności wykorzystywał towary w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Stosownie do przedstawionych przepisów, należy stwierdzić - zdaniem Wnioskodawcy - że dostawa przedmiotowego gruntu jest czynnością, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Sprzedający nabył w roku 2007, jako osoba fizyczna udział wynoszący ½ część w opisanej wyżej nieruchomości. Cena sprzedaży udziału w nieruchomości nie została obciążona podatkiem VAT. Wnioskodawca nie był przedsiębiorcą w dniu nabywania ww. udziału w nieruchomości i stan ten trwa do chwili obecnej. Wobec faktu, że nieruchomość była przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele budownictwa wielomieszkaniowego, Wnioskodawca oraz pozostali współwłaściciele zlecili wykonanie projektu budowlanego na budynek wielorodzinny i podjęli działania zmierzające do uzyskania pozwolenia na budowę. Pozwolenie na budowę budynku wielorodzinnego na nieruchomości zostało wydane w formie decyzji Starosty z dnia 20 listopada 2008 r. Wnioskodawca i pozostali współwłaściciele rozważali rozpoczęcie wspólnej działalności gospodarczej, której celem miałoby być wybudowanie budynku w oparciu o projekt budowlany, na który zostało wydane pozwolenie na budowę. Strony nie zdążyły jednak nawet podjąć decyzji o wyborze formy tej działalności (spółka osobowa czy kapitałowa), ponieważ pozostali współwłaściciele zaproponowali Wnioskodawcy nabycie ich udziału w nieruchomości, wynoszącego ½ część. Wnioskodawca nabył ten udział w grudniu 2008 r., wskutek czego został jedynym właścicielem nieruchomości, a pozwolenie na budowę zostało przeniesione na Wnioskodawcę (na podstawie decyzji Starosty z dnia 21 października 2009 r.). Cena sprzedaży udziału w nieruchomości nie została obciążona podatkiem VAT. Wnioskodawca nie był przedsiębiorcą w dniu nabywania ww. udziału w nieruchomości i stan ten trwa do chwili obecnej. Pismem z dnia 22 listopada 2011 r. Wnioskodawca zgłosił rozpoczęcie budowy. Następnie Wnioskodawca uzyskał dziennik budowy. W dzienniku tym widnieją wpisy dotyczące kierownika budowy, inspektora nadzoru inwestorskiego, niwelacji terenu, wykarczowania krzewów, tymczasowego ogrodzenia budowy, przygotowania terenu pod wytyczenie budynku, naprawy ogrodzenia, częściowego zdjęcia warstwy urodzajnej. Z powyższego wynika - zdaniem Zainteresowanego - że Wnioskodawca nie wykorzystywał ww. działki w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Wnioskodawca jest już emerytem i ma 65 lat. Nie jest i nie był rolnikiem. Od końca roku podatkowego, w którym Wnioskodawca został jedynym właścicielem ww. nieruchomości upłynęło 5 lat. W okresie tym Zainteresowany nie sprzedawał żadnych nieruchomości. Do Wnioskodawcy zgłosił się przedsiębiorca, który zaproponował kupno nieruchomości na jego rzecz. W związku z powyższym Zainteresowany zamierza sprzedać nieruchomość. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Przez towary - na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy - rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zgodnie zatem z ww. przepisami grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121) - zwanej dalej Kodeksem cywilnym. Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom. Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego - współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu (§ 2 ww. przepisu). W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości. Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 Kodeksu cywilnego). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział. Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem, aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Natomiast działalność gospodarcza - na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L 347, str. 1 ze zm.), „działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. W art. 12 ust. 1 lit. b) Dyrektywy wskazano, że państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego. „Teren budowlany” to każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie (art. 12 ust. 3 Dyrektywy). Definicja działalności gospodarczej, zawarta zarówno w art. 15 ust. 2 ustawy, jak i art. 9 ust. 1 ww. Dyrektywy ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnika” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność podlegającą opodatkowaniu jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „zamiar”. Zgodnie z definicją zawartą we „Współczesnym słowniku języka polskiego” (Wydawnictwo Langenscheidt, Warszawa 2007r.), „zamiar” oznacza „intencje zrobienia czegoś, zamysł, plan, projekt, chęć”. Wobec powyższego istotą zamiaru są intencje, jakie przyświecają dokonywanym czynnościom oraz cel, który dana osoba ma osiągnąć wykonując dane czynności. W świetle powyżej przytoczonych przepisów dostawa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzonej działalności gospodarczej, co może mieć miejsce również przy czynności dokonanej jednorazowo. Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie transakcji. Czynności takie jak np. poniesienie wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą. Dlatego też, aby uznać, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku VAT należy ustalić, czy działa on jako producent, handlowiec lub usługodawca. Wskazać należy, że ustawodawca nie określił wymogów formalnych, którym odpowiadać ma podatnik, aby mógł być uznany za producenta lub handlowca oraz kiedy zamiar częstotliwego wykonywania czynności ma być ujawniony. Uznać zatem należy, że wystarczającym jest, by okoliczności wskazujące na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy zaistniały w chwili ich wykonywania, zaś podmiot ich dokonujący zachowywał się jak handlowiec, czy producent. Dla celów podatku VAT nie jest konieczne, aby działalność była działalnością zarobkową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły przez podmioty gospodarcze (przedsiębiorców). Opodatkowaniu tym podatkiem podlega dostawa towarów nie tylko wówczas, gdy dokonywana jest przez podatnika VAT, dla którego wykonywanie działalności gospodarczej stanowi źródło przychodu. Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, również osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które dokonują dostawy, czy też świadczą usługi stają się podatnikami podatku VAT, jeżeli okoliczności towarzyszące wykonywaniu czynności wskazują na zamiar wykonywania tych czynności w okolicznościach charakterystycznych dla działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Należy również podkreślić, że ww. sprawy dotyczyły osób fizycznych, które prowadziły działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku VAT i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, niezależne od woli tych osób, w grunt pod zabudowę. Dla uznania danego majątku za prywatny nie wystarczy jedynie, że jako taki został nabyty, istotny jest bowiem również sposób jego wykorzystania w całym okresie posiadania oraz działania podejmowane w celu jego sprzedaży. Aby majątek uznać za prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych co stwierdził Trybunał Sprawiedliwości UE w orzeczeniu w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona, ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Zaznaczyć należy również, że nie ma przeszkód aby podatnik prowadzący działalność gospodarczą nabył nieruchomość do majątku prywatnego, który byłby wyłączony z systemu VAT i sprzedaż takiego majątku również nie podlegałaby opodatkowaniu podatkiem VAT. Ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika bowiem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania danej nieruchomości, czy jej części w ramach majątku osobistego, co w przedmiotowej sprawie w ocenie tut. Organu nie miało miejsca, gdyż Wnioskodawca w żaden sposób nie wykorzystywał posiadanej nieruchomości do celów osobistych. Przykładem takiego wykorzystania działki mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Z orzeczenia TSUE z dnia 8 czerwca 2000 r. C-400/98 w sprawie Finanzamt Goslar przeciwko Brigitte Breitsohl wynika, że osoba, która ma potwierdzony obiektywnymi dowodami zamiar rozpoczęcia prowadzenia w sposób niezależny działalności gospodarczej, i która ponosi wcześniejsze wydatki inwestycyjne w tym celu, musi być uznawana za podatnika. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca niebędący zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług zamierza w drodze umowy sprzedaży zbyć nieruchomość stanowiącą działkę gruntu o nr. 215/18 o powierzchni 1.887 m2. Zainteresowany nie jest przedsiębiorcą. Wskazana powyżej działka nie wchodzi w skład przedsiębiorstwa. Zainteresowany dokonał nabycia nieruchomości stanowiącej działkę gruntu 215/18: aktem notarialnym z dnia 24 kwietnia 2007 r. - udział wynoszący 1/2 część w ww. nieruchomości oraz aktem notarialnym z dnia 4 grudnia 2008 r. - pozostały udział wynoszący 1/2 część w ww. nieruchomości. Początkowo (tj. w okresie od nabycia pierwszego udziału we współwłasności w dniu 24 kwietnia 2007 r. a październikiem - listopadem 2008 r., tj. do podjęcia przez pozostałych współwłaścicieli rozmów z Wnioskodawcą w sprawie sprzedaży ich udziałów w nieruchomości) - uzyskanie dokumentacji budowlanej budynku wielorodzinnego oraz pozwolenia na jego budowę, a następnie założenie z pozostałymi współwłaścicielami spółki w oparciu o ww. nieruchomość, która miałaby na niej wybudować budynek wielorodzinny albo na wynajem albo na sprzedaż. Od października listopada 2008 r., a także przez cały okres po odkupieniu przez Wnioskodawcę reszty udziałów w nieruchomości od pozostałych współwłaścicieli, co nastąpiło w dniu 4 grudnia 2008 r. Zamiar założenia spółki upadł, ponieważ Wnioskodawca miał świadomość, że samodzielnie nie był w stanie przeprowadzić inwestycji polegającej na kompletnym wybudowaniu na ww. działce budynku wielorodzinnego. Od tego czasu cel nabycia był taki, żeby ww. nieruchomość traktować, jako lokatę kapitałową. Z kolei wobec posiadania pozwolenia na budowę (postępowanie w sprawie jego wydania zakończyło się 20 listopada 2008 r. wydaniem decyzji) Wnioskodawca zdecydował się prowadzić prace budowlane na nieruchomości tylko w minimalnym zakresie, tj. takim, żeby nie wygasło pozwolenie na budowę, które jest ważne przez 3 lata od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu stała się ostateczna, a jeżeli rozpoczęto budowę, to decyzja wygasa w terminie 3 lat od dnia, w którym budowa została przerwana. Nieruchomość, którą Wnioskodawca zamierza sprzedać, nie była przez Niego wykorzystywana w działalności gospodarczej, ponieważ Zainteresowany takiej działalności nie prowadzi. Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej ani rolniczej przez cały okres, w jakim jest właścicielem tej nieruchomości. Oprócz przedmiotowej nieruchomości Wnioskodawca nie jest właścicielem innych nieruchomości, o takich samych lub podobnych parametrach, tj. przeznaczonych pod budownictwo wielomieszkaniowe, na które wydano pozwolenie na budowę. Wnioskodawca nie udostępniał przedmiotowego gruntu innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy, użyczenia itp. Przed sprzedażą Wnioskodawca poniósł nakłady na nieruchomości w postaci zamówienia projektu budowlanego na budynek wielorodzinny wraz z dokumentacją potrzebną do uzyskania pozwolenia na budowę, które zostało udzielone jeszcze w okresie, kiedy Zainteresowany był tylko współwłaścicielem nieruchomości). Po zgłoszeniu rozpoczęcia budowy (co nastąpiło w dniu 22 listopada 2011 r.) było wykonywane ogrodzenie tymczasowe i niwelacja terenu oraz częściowe zdjęcie ziemi urodzajnej. W dniu 1 października 2008 r. były współwłaściciel przedmiotowej działki zawarł umowę o przy łączenie do sieci, jednak wobec odstąpienia od zamiaru założenia spółki w oparciu o nieruchomość zrezygnowano z przyłączenia nieruchomości do sieci. W efekcie czego przyłączenia nie wykonano. Nie wykonano także przyłączeń innych mediów, wobec czego przedmiotowa działka nie została uzbrojona w media. Nie występowano o warunki zabudowy, ponieważ już przed nabyciem nieruchomości przez Wnioskodawcę dla terenu, na którym leży ww. działka, Rada Miejska uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym przedmiotową działkę przeznaczono na teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Wnioskodawca nie prowadził działań marketingowych mających na celu poszukiwanie nabywcy na przedmiotową nieruchomość, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia. Ogłoszeń również Wnioskodawca nie dokonywał. Podmiot, który zamierza nabyć od Zainteresowanego ww. działkę sam się zgłosił do Wnioskodawcy, gdyż poszukiwał nieruchomości o takich parametrach, jak ww. działka. Z cytowanej wyżej uchwały Rady Miejskiej wynika, że przedmiotowa działka jest przeznaczona jako teren oznaczony symbolem 4 MW, który zgodnie z § 5 ust. 5 ww. uchwały stanowi teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Wnioskodawcy nic nie wiadomo, żeby względem przedmiotowej nieruchomości była wydana decyzja administracyjna o warunkach zabudowy. Nie występował o taki akt ani Zainteresowany, ani osoby, z którymi był współwłaścicielem nieruchomości, ponieważ nie było podstawy prawnej do jej wydania, gdyż nieruchomość już w chwili jej nabycia w 2007 r. znajdowała się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przy tak przedstawionym opisie sprawy wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii, czy sprzedaż ww. nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego w świetle powołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiły okoliczności, które wskazują, że sprzedaż działki, o której mowa we wniosku, zostanie dokonana w warunkach wskazujących na działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Albowiem, co należy podkreślić, Wnioskodawca dokonał transakcji kupna udziału w nieruchomości gruntowej - przeznaczonej zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego jako teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - w celu uzyskania dokumentacji budowlanej budynku wielorodzinnego oraz pozwolenia na jego budowę, a następnie założenia z pozostałymi współwłaścicielami spółki w oparciu o ww. nieruchomość. Spółka miała na niej wybudować budynek wielorodzinny albo na wynajem albo na sprzedaż. Ponadto Zainteresowany poniósł wydatki inwestycyjne na ww. nieruchomości, tj. zamówienie projektu budowlanego na budynek wielorodzinny wraz z dokumentacją potrzebną do uzyskania pozwolenia na budowę (takie pozwolenie Wnioskodawca uzyskał). Po zgłoszeniu rozpoczęcia budowy wykonano również ogrodzenie tymczasowe i niwelację terenu oraz częściowo zdjęto ziemię urodzajną. Oczywistym zatem jest, że inwestycja w postaci nabycia udziału w gruncie w celu przeznaczenia nieruchomości do wykorzystania w prowadzonej działalności gospodarczej została dokonana z zamiarem osiągnięcia zysków w przyszłości. Czynności takie jak poniesienie wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy zatem uznać za działalność gospodarczą, pomimo, że zamiar ten nie został zrealizowany. Podsumowując, sprzedaż nieruchomości, o której mowa w rozpatrywanej sprawie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, z uwagi na to, że Wnioskodawca będzie występował w związku z jej sprzedażą w charakterze podatnika wyprzedającego majątek związany z zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.