ILPP1/443-330/14-2/AW

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 1 kwietnia 2014 r. (data wpływu 22 kwietnia 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłaty, która będzie pobierana przez Wnioskodawcę od właściciela konia, za zapis konia do gonitwy – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 22 kwietnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłaty, która będzie pobierana przez Wnioskodawcę od właściciela konia, za zapis konia do gonitwy. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest jednostką budżetową Gminy. W związku z organizacją wyścigów konnych uzyskał on status tzw. organizatora wyścigów konnych, o którym jest mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 18 stycznia 2001 r. o wyścigach konnych (Dz.U. Nr 11, poz. 86 ze zm., zwanej dalej „ustawą o wyścigach”). Zainteresowany będzie organizował w poszczególnych sezonach gonitwy, w których będą uczestniczyły konie będące własnością osób trzecich. Organizacja gonitwy odbywa się na podstawie Regulaminu wyścigów konnych (Regulamin), którego treść jest ustalona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 sierpnia 2001 r. w sprawie ustalenia regulaminu wyścigów konnych (Dz.U. Nr 90, poz. 1006 ze zm.). Zgodnie zobowiązującymi przepisami, właściciel konia (art. 2 pkt 6 ustawy o wyścigach), jeżeli chce, żeby jego koń wystartował w gonitwie, musi zapisać konia do gonitwy (§ 38 ust. 1 Regulaminu). Wraz z dokonaniem zapisu konia do gonitwy, właściciel konia jest zobowiązany z mocy prawa (§ 38 ust. 4 Regulaminu) wnieść opłatę za zapis konia do wyścigu. Wysokość tej opłaty jest ustalana przez organizatora wyścigów konnych i składa się z dwóch części: stałej, przeznaczonej na opłacenie jeźdźca za dosiadanie konia oraz na opłacenie pracowników obsługi stajni wyścigowej za wykonywanie obowiązków, o których mowa w § 25 pkt 1-3 Regulaminu, jeżeli wykonują te obowiązki, zmiennej, uzależnionej od wysokości nagrody w gonitwie. Z powyższego wynika, że opłata pobierana w związku z zapisem konia do gonitwy jest dzielona na dwie części, z czego jedna część zostaje przeznaczona dla ściśle określonych osób, tj. jeźdźca oraz pracownika stajni, natomiast druga powiązana została wprost z nagrodą. Opłata za zapis konia do gonitwy nie jest zwracana w przypadku, gdy zapis konia do gonitwy zostanie uznany za nieważny (§ 39 ust. 2 Regulaminu). W tej sytuacji Wnioskodawca zatrzymuje otrzymaną opłatę (w obydwu jej częściach). Natomiast w razie wycofania konia z gonitwy (§ 43 ust. 2 Regulaminu) zwracana jest cześć stała opłaty, natomiast organizator wyścigów konnych zatrzymuje część zmienną. Wnioskodawca – jako organizator wyścigów konnych – będzie wykonywał na rzecz właścicieli koni pewne świadczenia związane z mającymi się odbywać gonitwami (np. udostępnienie boksów w stajni przed i po wyścigu), za które będzie pobierał wynagrodzenie. Sama natomiast opłata za zapis konia do gonitwy będzie – zgodnie z obowiązującymi Zainteresowanego przepisami prawa – rozdysponowana na ściśle określone cele, jakie zostały przewidziane w Regulaminie. Wnioskodawca nie zamierza więc przeznaczać opłaty za zapis konia do gonitwy na finansowanie jakichkolwiek świadczeń wykonywanych na rzecz wnoszących tę opłatę, gdyż w razie przeznaczenia przez Wnioskodawcę tej opłaty na inny cel niż wynikający z Regulaminu naruszyłby prawo. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy opłata, która będzie pobierana przez Wnioskodawcę od właściciela konia, za zapis konia do gonitwy podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, a jeżeli tak to według jakiej stawki? Zdaniem Wnioskodawcy, pobór przez opłaty za zapis konia do gonitwy od właściciela konia nie rodzi konsekwencji w podatku VAT. Wpłacana Wnioskodawcy opłata nie spełnia funkcji odpłatności za świadczenie przez Zainteresowanego na rzecz wnoszącego tę opłatę. Opłata za zapis konia do gonitwy podlega rozdysponowaniu poprzez jej przekazanie konkretnym osobom (część stała), pełni więc ona funkcję wynagrodzenia dla konkretnych osób za ich pracę, dlatego też nie może być kwalifikowana jako odpłatność za jakiekolwiek świadczenie Wnioskodawcy. Wnioskodawca w zakresie, w jakim przekazuje opłatę stałą dla konkretnych osób działa na zasadzie pośrednika w przekazywaniu pieniędzy. Z mocy prawa jest zmuszony pobrać opłatę za udział konia w gonitwie i z mocy prawa jest obowiązany do przekazania pobranych pieniędzy konkretnym osobom. Natomiast cześć zmienna opłaty za zapis konia do gonitwy także nie stanowi odpłatności za świadczenie Wnioskodawcy na rzecz wnoszącego tę opłatę. Część zmienna opłaty uzależniona jest od wysokości nagrody co oznacza, że jest powiązana z pulą nagród (zasila ją). Jednocześnie – zdaniem Zainteresowanego – należy zwrócić uwagę, że niestała wysokość części zmiennej opłaty oznacza, że trudno byłoby kwalifikować ją jako zapłatę za jakieś świadczenie (abstrahując od tego, że brak jest możliwości wskazania konkretnego świadczenia) Wnioskodawcy na rzecz właściciela konia, gdyż opłata zmienna może być w każdej gonitwie inna, co oznaczałoby, że Wnioskodawca otrzymuje zapłatę za analogiczne świadczenia (jakie?) w różnych wysokościach (brak ekwiwalentności). Także zapis Regulaminu mówiący o zatrzymaniu przez organizatora wyścigów konnych całości lub części opłaty za zapis konia do gonitwy w razie stwierdzenia nieważności zapisu lub wycofania konia z wyścigu oznacza, że opłata nie może stanowić odpłatności za świadczenie organizatora wyścigów konnych na rzecz właściciela konia, gdyż w przeciwnym przypadku niedopuszczenie konia do udziału w gonitwie powinno skutkować zwrotem opłaty, ze względu na fakt, że nie zostało (bo nie mogło) być spełnione świadczenie przez Wnioskodawcę na rzecz właściciela konia, za które to świadczenie odpłatnością miała być właśnie wniesiona opłata. Podkreślić także należy, że właściciel konia będzie ponosił odpłatność za stawiane mu do dyspozycji świadczenia Wnioskodawcy związane z udziałem jego konia w gonitwie (zarówno przed jak i po gonitwie, np. udostępnienie boksu dla konia). Oznacza to, że Zainteresowany nie jest w stanie wskazać świadczenia, za które nie pobiera odpłatności od właściciela konia i do którego możliwe byłoby przypisanie choćby części opłaty za zapis konia do gonitwy (abstrahując od tego, że opłata ma swoje przeznaczenie, o którym decyduje Regulamin). Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, nie można jej przypisać żadnego świadczenia, które byłoby przez nią spełnione na rzecz właściciela konia w zamian za opłatę za zapis konia do gonitwy, a w konsekwencji brak jest czynności jaka mogłaby zostać opodatkowana podatkiem VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, na mocy art. 8 ust. 1 ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Z treści cytowanego wyżej przepisu art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Powołany przepis wskazuje, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pojęcie usługi, według ustawy, jest bowiem szersze od definicji usługi w rozumieniu klasyfikacji statystycznych. Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie się podatnika – niebędące dostawą towarów – na rzecz innego podmiotu, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Ponadto aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie usług, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść dla świadczącego usługę. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia. Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (za wynagrodzeniem). Jednocześnie ustawodawca zrównał niektóre dostawy towarów i świadczenia usług wykonywane nieodpłatne z odpłatną dostawą towarów i odpłatnym świadczeniem usług, a więc z czynnościami, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Czynności takie wymienione zostały w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych. W konsekwencji dostawa towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie oraz gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne. Również art. 24 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.) wskazuje, że „świadczenie usług” oznacza każdą transakcję, która nie stanowi dostawy towarów. Z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości także wynika, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca w związku z organizacją wyścigów konnych uzyskał status tzw. organizatora wyścigów konnych, o którym jest mowa w art. 2 pkt 4 ustawy o wyścigach konnych. Zainteresowany będzie organizował w poszczególnych sezonach gonitwy, w których będą uczestniczyły konie będące własnością osób trzecich. Organizacja gonitwy odbywa się na podstawie Regulaminu wyścigów konnych, którego treść jest ustalona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 sierpnia 2001 r. w sprawie ustalenia regulaminu wyścigów konnych. Zgodnie zobowiązującymi przepisami, właściciel konia (art. 2 pkt 6 ustawy o wyścigach), jeżeli chce, żeby jego koń wystartował w gonitwie, musi zapisać konia do gonitwy (§ 38 ust. 1 Regulaminu). Wraz z dokonaniem zapisu konia do gonitwy, właściciel konia jest zobowiązany z mocy prawa (§ 38 ust. 4 Regulaminu) wnieść opłatę za zapis konia do wyścigu. Wysokość tej opłaty jest ustalana przez organizatora wyścigów konnych i składa się z dwóch części: stałej, przeznaczonej na opłacenie jeźdźca za dosiadanie konia oraz na opłacenie pracowników obsługi stajni wyścigowej za wykonywanie obowiązków, o których mowa w § 25 pkt 1-3 Regulaminu, jeżeli wykonują te obowiązki, zmiennej, uzależnionej od wysokości nagrody w gonitwie. Opłata za zapis konia do gonitwy nie jest zwracana w przypadku, gdy zapis konia do gonitwy zostanie uznany za nieważny (§ 39 ust. 2 Regulaminu). W tej sytuacji Zainteresowany zatrzymuje otrzymaną opłatę (w obydwu jej częściach). Natomiast w razie wycofania konia z gonitwy (§ 43 ust. 2 Regulaminu) zwracana jest cześć stała opłaty, natomiast organizator wyścigów konnych zatrzymuje część zmienną. Wnioskodawca – jako organizator wyścigów konnych – będzie wykonywał na rzecz właścicieli koni pewne świadczenia związane z mającymi się odbywać gonitwami (np. udostępnienie boksów w stajni przed i po wyścigu), za które będzie pobierał wynagrodzenie. Sama natomiast opłata za zapis konia do gonitwy będzie – zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa –rozdysponowana na ściśle określone cele, jakie zostały przewidziane w Regulaminie. Zainteresowany nie zamierza więc przeznaczać opłaty za zapis konia do gonitwy na finansowanie jakichkolwiek świadczeń wykonywanych na rzecz wnoszących tę opłatę. W rozpatrywanej sprawie wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłaty, która będzie pobierana przez Wnioskodawcę od właściciela konia, za zapis konia do gonitwy. W związku z powyższym w świetle wyżej cytowanych przepisów należy stwierdzić, że nie będzie można w stosunku do opisanej w zdarzeniu przyszłym czynności pobierania opłaty za zapis konia do gonitwy mówić o dostawie towarów ani też o świadczeniu usług z uwagi na fakt, że pobieranie przez Wnioskodawcę opłaty będzie miało charakter jednostronny i nie będzie stanowiło czynności dokonywanej w zamian za wynagrodzenie. Opłata ta bowiem będzie podlegała – zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa – rozdysponowaniu poprzez przekazanie jej osobom: jeźdźcowi za dosiadanie konia oraz pracownikom obsługi stajni wyścigowej (część stała) i będzie pełniła funkcje wynagrodzenia dla konkretnych osób za ich pracę, a więc nie będzie stanowiła dla Zainteresowanego zapłaty za jakąkolwiek czynność dokonaną na rzecz właściciela koni. Część zmienna opłaty uzależniona będzie od wysokości nagrody i będzie związana z pulą nagród. Wnioskodawca nie nabędzie więc prawa własności do nagrody i nie nabędzie prawa do dysponowania nagrodą jak właściciel. Podsumowując, pobieranie przez Wnioskodawcę opłaty za zapis konia do gonitwy nie będzie stanowiło czynności wymienionej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.