ILPP1/443-355/14-2/MK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o. przedstawione we wniosku z dnia 22 kwietnia 2014 r. (data wpływu 2 maja 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia 50% podatku VAT wynikającego z faktury dokumentującej nabycie paliwa do pojazdu samochodowego – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 2 maja 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia 50% podatku VAT wynikającego z faktury dokumentującej nabycie paliwa do pojazdu samochodowego. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Sp. z o.o. (dalej: Spółka) jest podmiotem działającym w branży doradczej. Spółka rozważa zakup pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, posiadającego unijną homologację z oznaczeniem N1. Samochód będzie posiadał więcej niż 3 miejsca siedzące, zaś jego dopuszczalna ładowność będzie większa niż 500 kg. Ładowność i liczba miejsc w przedmiotowym samochodzie będą określone na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W przypadku podjęcia decyzji o zakupie, Spółka uzna, że przedmiotowy samochód będzie wykorzystywany do tzw. działalności mieszanej, czyli zarówno do działalności opodatkowanej VAT jak i do użytku prywatnego. Dla samochodu nie będzie prowadzona ewidencja przebiegu pojazdu. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy Spółka będzie uprawniona do odliczenia 50% VAT naliczonego przy nabyciu paliwa wykorzystywanego do napędu (wskazanego w opisie zdarzenia przyszłego) pojazdu samochodowego? Zdaniem Wnioskodawcy, będzie on uprawniony do odliczenia 50% VAT naliczonego przy nabyciu paliwa wykorzystywanego do napędu przedmiotowego pojazdu samochodowego. Zgodnie z art. 86a ustawy VAT, w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku: wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika; należnego z tytułu: świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich usługobiorca, dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich nabywca, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów; należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a; wynikającej z otrzymanego dokumentu celnego, deklaracji importowej w przypadku, o którym mowa w art. 33b, oraz z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34. Do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa powyżej, zalicza się wydatki dotyczące: nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części składowych; używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze; związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3; nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów. Jednocześnie, ust. 3 pkt 1 art. 86a ustawy VAT wskazuje, że ograniczenie w prawie do odliczenia określone w ust. 1 nie ma zastosowania w przypadku gdy pojazdy samochodowe są: wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą, jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie. Jak wynika z powyższego, ustawa VAT – od 1 kwietnia 2014 r. – przewiduje ograniczenie do 50% prawa do odliczenia VAT od wydatków związanych z pojazdami samochodowymi o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Obecnie zatem, ustawa VAT rozgranicza sytuacje, w których powyższe pojazdy samochodowe są: wykorzystywane tylko do celów prowadzonej działalności gospodarczej podatnika, wykorzystywane zarówno w działalności gospodarczej podatnika jak i innej (w szczególności na cele prywatne). Ograniczenie w prawie do odliczenia będzie dotyczyć wszelkich wydatków związanych z pojazdami o masie nieprzekraczającej 3,5 tony, które będą wykorzystywane zarówno do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (opodatkowaną) podatnika, jaki do użytku prywatnego. Poprzez wydatki związane pojazdami samochodowymi należy rozumieć m.in. wydatki na ich nabycie, najem, leasing, wydatki dotyczące nabycia lub importu paliw, oleju napędowego, usługi naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz nabycie innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów. Spółka pragnie zwrócić uwagę, że przedmiotowy samochód, którego nabycie jest planowane, będzie wykorzystywany zarówno w działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych. Spółce będzie zatem co do zasady przysługiwać prawo do odliczenia VAT od wydatków związanych z samochodem w wysokości 50%. Jednocześnie należy wskazać, że w okresie do dnia 30 czerwca 2015 r. wyłączone będzie prawo do odliczenia 50% VAT naliczonego od nabywanego paliwa wykorzystywanego do napędu pojazdów do 3,5 tony, używanych w działalności gospodarczej i innej. Zgodnie bowiem z art. 12 ustawy nowelizującej, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika do dnia 30 czerwca 2015 r. paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu: samochodów osobowych; innych niż samochody osobowe pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, w których liczba miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy wynosi: 1 – jeżeli dopuszczalna ładowność jest mniejsza niż 425 kg, 2 – jeżeli dopuszczalna ładowność jest mniejsza niż 493 kg, 3 lub więcej – jeżeli dopuszczalna ładowność jest mniejsza niż 500 kg. Dopuszczalna ładowność pojazdu oraz liczba miejsc (siedzeń) są określane na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Pojazdy, które w dokumentach, nie mają określonej dopuszczalnej ładowności lub liczby miejsc, uznaje się również za samochody osobowe. Jak wynika z powyższego, w przypadku samochodów osobowych oraz innych niż samochody osobowe pojazdów samochodowych o określonej (wskazanej w przepisach) ładowności i liczbie miejsc, do 30 czerwca 2015 r. podatnikowi nabywającemu paliwo zużywane do napędu takich samochodów, nie będzie przysługiwać prawo do odliczenia VAT od tego paliwa. Odliczenie VAT w wymiarze 50% będzie w stosunku do takich samochodów przysługiwać dopiero od 1 lipca 2015 r. Z kolei jeżeli dany pojazd samochodowy inny niż samochód osobowy nie mieści się w katalogu wskazanym w art. 12 ustawy nowelizującej, podatnik będzie miał prawo do odliczenia 50% VAT od paliwa zużywanego do napędu takich pojazdów. Jeżeli zatem dany pojazd samochodowy inny niż samochód osobowy ma liczbę miejsc i określoną dla tej liczby ładowność większą niż wskazana w tym przepisie, podatnik będzie uprawniony do odliczenia VAT w wysokości 50% VAT naliczonego przy zakupie paliwa do takiego pojazdu samochodowego. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 2 pkt 34 ustawy VAT, przez pojazdy samochodowe należy rozumieć pojazdy samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: prawo o ruchu drogowym), pojazdem samochodowym jest pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h (określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego). Art. 2 pkt 40 prawa o ruchu drogowym stanowi, że przez samochód osobowy należy rozumieć pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu. Z kolei art. 2 pkt 42 prawa o ruchu drogowym, za samochód ciężarowy nakazuje uznać pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków; określenie to obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą. W takim kontekście Spółka pragnie zwrócić uwagę, że pojazd samochodowy, który ma być przedmiotem nabycia posiadać będzie świadectwo homologacji wskazujące na kategorię pojazdu N1. Homologacja to proces, w wyniku którego nowy typ pojazdu zostaje dopuszczony do ruchu. Świadectwo homologacyjne jest wydawane przez odpowiedni organ na podstawie pozytywnych wyników badań uprawnionej jednostki technicznej. Świadectwo homologacji typu pojazdu potwierdza spełnienie wymagań technicznych wskazanych w przepisach i uprawnia do jego rejestracji. Homologacja wydawana jest na typ pojazdu, w ramach którego występuje rodzina pojazdów o określonych wariantach i wersjach, które mogą różnić się od siebie tylko określonymi cechami wymienionymi w odpowiednich przepisach. Spółka pragnie zauważyć, że zgodnie z załącznikiem nr 2 do prawa o ruchu drogowym, odnoszącym się do kategorii pojazdów, kategoria N obejmuje pojazdy samochodowe mające co najmniej cztery koła i zaprojektowane i wykonane do przewozu ładunków, w tym: kategoria N1: pojazdy zaprojektowane i wykonane do przewozu ładunków i mające maksymalną masę całkowitą nieprzekraczającą 3,5 t; kategoria N2: pojazdy zaprojektowane i wykonane do przewozu ładunków i mające maksymalną masę całkowitą przekraczającą 3,5 t, ale nieprzekraczającą 12 t; kategoria N3: pojazdy zaprojektowane i wykonane do przewozu ładunków i mające maksymalną masę całkowitą przekraczającą 12 t. Jak wynika z powyższego, pojazdy samochodowe zaliczone do kategorii N1 są uznawane na gruncie prawa o ruchu drogowym za samochody ciężarowe. Kategoria N (w tym N1) odnosi się bowiem do pojazdów o określonej masie zaprojektowanych i wykonanych do przewozu ładunków. Z kolei – jak wskazywano – samochód ciężarowy to pojazd przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków. Można zatem uznać, że pojazdy samochodowe z homologacją o oznaczeniu N1 można kwalifikować jako samochody ciężarowe, z uwagi na ich konstrukcyjne przeznaczenie do przewozu ładunków. Jednocześnie – z uwagi na możliwość ich zakwalifikowania do kategorii samochodów ciężarowych na gruncie przepisów prawo o ruchu drogowym – pojazdy te nie będą mogły być uznane za samochody osobowe. Uwzględniając powyższe, dla potrzeb art. 12 ustawy nowelizującej i ustalenia zakresu prawa do odliczenia VAT od paliwa, pojazdy samochodowe z homologacją ciężarową N1 nie powinny być uznawane za samochody osobowe, lecz za pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Jeżeli tego typu pojazdy mają dla określonej liczby miejsc ładowność większą (bądź równą) niż wskazana w art. 12 pkt 2 ustawy nowelizującej, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia 50% VAT naliczonego przy nabyciu paliwa wykorzystywanego do napędu takich samochodów. W takim kontekście Spółka pragnie zauważyć, że w przedstawionej sytuacji pojazd samochodowy którego nabycie planuje Spółka będzie posiadał więcej niż 3 miejsca siedzące, zaś jego ładowność będzie większa niż 500 kg. Jednocześnie, zarówno liczba miejsc, jak i dopuszczalna ładowność będą określone na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym. W ocenie Spółki zatem nie będzie ona mogła być do 1 lipca 2015 r. pozbawiona prawa do odliczenia 50% VAT od paliwa nabywanego do napędu przedmiotowego samochodu. Zarówno bowiem liczba miejsc jak i dopuszczalna ładowność samochodu sprawiają, że nie mieści się on w katalogu wyłączeń wskazanym w art. 12 pkt 2 ustawy nowelizującej. Podsumowując, w ocenie Spółki, w przypadku przedmiotowego pojazdu samochodowego, posiadającego więcej niż 3 miejsca siedzące, o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg, dla którego uzyskano homologację N1, Spółce będzie przysługiwać odliczenie VAT w wysokości 50% od nabycia paliwa wykorzystywanego do jego napędu. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie do dyspozycji art. 86 ust. 1 ustawy – w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy – kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: nabycia towarów i usług, dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi. Jak wynika z ww. przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Od dnia 1 kwietnia 2014 r. mocą ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r., poz. 312), zwanej dalej: „ustawą nowelizującą” wprowadzono nowe zasady odliczania podatku VAT od wydatków dotyczących samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony. Podstawą wprowadzonych zmian jest przede wszystkim decyzja wykonawcza Rady z dnia 17 grudnia 2013 r. upoważniająca Rzeczpospolitą Polską do stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a) i art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 353 z 28.12.2013, str. 51). Zmiany wynikają również z konieczności dostosowania przepisów o podatku od towarów i usług do tez wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie C-160/11 Bawaria Motors. Zgodnie z art. 86a ust. 1 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2014 r. – w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku: wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika; należnego z tytułu: świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich usługobiorca, dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich nabywca, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów; należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a; wynikającej z otrzymanego dokumentu celnego, deklaracji importowej w przypadku, o którym mowa w art. 33b, oraz z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34. Stosownie do art. 86a ust. 2 ustawy – do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1, zalicza się wydatki dotyczące: nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części składowych; używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3; nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów. Zatem, zgodnie z nowymi regulacjami podatnikowi przysługuje ograniczone do 50% prawo do odliczenia podatku w odniesieniu do wszystkich wydatków związanych z pojazdami samochodowymi przeznaczonymi do użytku „mieszanego”. Dla celów stosowania tego ograniczenia za wykorzystywanie „mieszane” należy rozumieć, że w odniesieniu do pojazdu wykorzystywanego w działalności gospodarczej istnieje możliwość jego użycia również do celów niezwiązanych z tą działalnością np. do celów prywatnych. Wystarczy przy tym możliwość nawet tylko jednorazowego użycia pojazdu do celów prywatnych, aby uznać, że pojazd może być wykorzystywany w sposób „mieszany”. Nie jest przy tym istotny moment, w którym użycie to ma miejsce podczas całego okresu użytkowania przez podatnika danego pojazdu, żeby uznać ten pojazd za wykorzystywany do celów „mieszanych”. Celem zapewnienia właściwego wdrożenia decyzji wykonawczej Rady z dnia 17 grudnia 2013 r. przyjmuje się, że każdy pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony – ze względu na swoje cechy konstrukcyjne – służy co do zasady użytkowi „mieszanemu”, a zatem wszystkie wydatki z nim związane podlegają ograniczeniu w odliczaniu do 50%. Jednakże od tej zasady występują także wyjątki. I tak, w myśl art. 86a ust. 3 ustawy – przepis ust. 1 nie ma zastosowania: w przypadku gdy pojazdy samochodowe są: wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą, jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie; do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych towarów wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika. Pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli: sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne (art. 86a ust. 4 ustawy). Mocą art. 1 pkt 1 ustawy nowelizującej od dnia 1 kwietnia 2014 r. do ustawy o podatku od towarów i usług w art. 2 pkt 34 wprowadzono definicję pojazdów samochodowych – rozumie się przez to pojazdy samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.) „pojazd samochodowy” to pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego. Natomiast art. 2 pkt 40 ww. ustawy wskazuje, że „samochodem osobowym” jest pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu. Z kolei, stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej – obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika do dnia 30 czerwca 2015 r. paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu: samochodów osobowych; innych niż samochody osobowe pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, w których liczba miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy wynosi: 1 - jeżeli dopuszczalna ładowność jest mniejsza niż 425 kg, 2 - jeżeli dopuszczalna ładowność jest mniejsza niż 493 kg, 3 lub więcej - jeżeli dopuszczalna ładowność jest mniejsza niż 500 kg. Przepis ust. 1 nie dotyczy pojazdów samochodowych, które są wykorzystywane przez podatnika wyłącznie do działalności gospodarczej (art. 12 ust. 2 ustawy nowelizującej). Jak stanowi art. 12 ust. 3 ustawy nowelizującej, dopuszczalna ładowność pojazdu oraz liczba miejsc (siedzeń), o których mowa w ust. 1 pkt 2, są określane na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Pojazdy, które w dokumentach, o których mowa w zdaniu pierwszym, nie mają określonej dopuszczalnej ładowności lub liczby miejsc, uznaje się również za samochody osobowe, o których mowa w ust. 1 pkt 1. Z powyższego wynika, że do 30 czerwca 2015 r. – stosownie do ww. art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej – nie można dokonywać odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach dotyczących nabycia paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu wykorzystywanych do napędu pojazdów służących zarówno do celów prowadzonej działalności gospodarczej jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, jeśli są to: samochody osobowe, inne niż samochody osobowe pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, w których liczba miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy wynosi: 1 - jeżeli dopuszczalna ładowność jest mniejsza niż 425 kg, 2 - jeżeli dopuszczalna ładowność jest mniejsza niż 493 kg, 3 lub więcej - jeżeli dopuszczalna ładowność jest mniejsza niż 500 kg. Prawo do odliczenia 50% podatku naliczonego z tytułu nabycia paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu wykorzystywanych do napędu wskazanych w art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej samochodów osobowych oraz innych niż samochody osobowe pojazdów samochodowych przysługiwać będzie zatem dopiero od dnia 1 lipca 2015 r. Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka jest podmiotem działającym w branży doradczej. Spółka rozważa zakup pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, posiadającego unijną homologację z oznaczeniem N1. Samochód będzie posiadał więcej niż 3 miejsca siedzące, zaś jego dopuszczalna ładowność będzie większa niż 500 kg. Ładowność i liczba miejsc w przedmiotowym samochodzie będą określone na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W przypadku podjęcia decyzji o zakupie, Spółka uzna, że przedmiotowy samochód będzie wykorzystywany do tzw. działalności mieszanej czyli zarówno do działalności opodatkowanej VAT jaki do użytku prywatnego. Dla samochodu nie będzie prowadzona ewidencja przebiegu pojazdu. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii, czy Spółka będzie uprawniona do odliczenia 50% VAT naliczonego przy nabyciu paliwa wykorzystywanego do napędu (wskazanego w opisie zdarzenia przyszłego) pojazdu samochodowego. Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz elementy opisu zdarzenia przyszłego wskazać należy, że Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia 50% podatku VAT wynikającego z faktur dokumentujących nabycie paliwa wykorzystywanego do napędu pojazdu samochodowego opisanego we wniosku. Powyższe wynika z faktu, że wskazany pojazd nie spełnia przesłanek wykluczających prawo do odliczenia podatku zawartych w art. 12 ust. 1 ustawy nowelizującej. Skutkiem czego 50% kwoty podatku VAT związanego z nabyciem paliwa do pojazdu samochodowego opisanego we wniosku Zainteresowany może odliczyć na podstawie art. 86a ust. 1 ustawy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.