ILPP1/443-476/09-4/AW

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 14 kwietnia 2009 r. (data wpływu 20 kwietnia 2009 r.) uzupełnionym pismem z dnia 22 maja 2009 r. (data wpływu 28 maja 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek budowlanych – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 20 kwietnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek budowlanych. Powyższy wniosek uzupełniono pismem z dnia 22 maja 2009 r. o: doprecyzowanie zdarzenia przyszłego, zredagowanie pytania i przedstawienie własnego stanowiska w sprawie. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca od 19 lat jest posiadaczem gruntu rolnego. W jego skład wchodzą dwie działki. Na jednej z nich w minionym roku Zainteresowany wybudował swój dom. Na drugiej z tych działek dokonał wstępnego podziału na działki budowlane celem ich sprzedaży. Wnioskodawca nadmienia, iż nigdy nie prowadził we wspomnianym okresie, kiedy jest właścicielem nieruchomości, żadnej działalności rolniczej ani pozarolniczej. Powyższy stan dotyczy również żony Zainteresowanego, która jest współwłaścicielem przedmiotowego gruntu. W związku z tym jest to wspólnota majątkowa. W uzupełnieniu wniosku z dnia 22 maja 2009 r. Zainteresowany wskazał, iż grunt nabył na zasadzie umowy kupna-sprzedaży w roku 1990 bez zamiaru wykorzystania do prowadzenia działalności gospodarczej, co ma miejsce do dnia dzisiejszego. Wnioskodawca z żoną (nauczycielka) nie posiadali i nie posiadają statusu rolnika ryczałtowego w całym rozumieniu tego zapisu. Ww. nieruchomość nigdy nie była dzierżawiona. Z przedmiotowej działki o powierzchni 2,13 ha Zainteresowany wydzielił 4 mniejsze o łącznej sumie 0,68 ha. Nigdy wcześniej nie sprzedawał jakichkolwiek gruntów. Ewentualna sprzedaż nowych działek będzie uzależniona od bilansu kosztu budowy domu jednorodzinnego. Ponadto, wydana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnioskodawca informuje, iż otrzymał wstępną zgodę Wójta Gminy na podział działki. Podział gruntów jest tworzony na okoliczność sprzedaży. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w związku ze sprzedażą działek budowlanych Wnioskodawca jest zobowiązany do zapłaty podatku od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, podatek VAT od sprzedaży przedmiotowych działek jest nieuzasadniony. Zainteresowany wraz z żoną rozpoczął budowę domu jednorodzinnego, którego koszty okazały się zdecydowanie wyższe od planowanych – to jest bezpośrednia przyczyna sprzedaży działek. Ponadto, zakup tych gruntów nigdy nie był dokonany z chęcią odsprzedaży. Wnioskodawca podkreśla, iż w związku z tym nie ma najmniejszych podstaw do obarczania Go i żony podatkiem VAT z tytułu sprzedaży. Nadto, ani razu przez 19 lat nie uzyskał w żadnej formie przychodu formalnie, jak i nieformalnie. Majątek prywatny w postaci gruntu, mógłby być wsparciem finansowym budowy domu, ponieważ istnieje problem z dostępnością do kredytu, poza tym jego koszt jest bardzo wysoki. Występują również opłaty adiacenckie, które w momencie sprzedaży gruntu (o niskiej cenie), obniżą przychód do ok. 50% wartości wyjściowej. Zainteresowany podkreśla, iż w przypadku sprzedaży działek bez podatku VAT udałoby się zbilansować koszty budowy domu. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Z kolei art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Z uwagi na powyższe uregulowania, sprzedaż gruntu jest dostawą towarów. Jednakże samo stwierdzenie, że podmiot dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu nie jest wystarczającą przesłanką, aby daną czynność opodatkować podatkiem od towarów i usług. Istotnym jest, aby podmiot działał w charakterze podatnika, a więc osoby prowadzącej działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – na mocy ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zatem, w przedmiotowej sprawie podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej. Podkreślić przy tym należy, że zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można pominąć, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywany w sposób zorganizowany zakup towarów w celu ich odsprzedaży. Jeżeli zatem dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2 nie można go uznać za podatnika VAT z tytułu wykonania takiej czynności i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania ich w sposób częstotliwy. Taka właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez osobę fizyczną majątku prywatnego. Sprzedaż majątku nabytego na własne potrzeby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej, zarówno w całości jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT. Z przedstawionych we wniosku informacji wynika, iż Wnioskodawca wraz z małżonką w roku 1990 nabył na zasadzie umowy kupna-sprzedaży grunt rolny, w którego skład wchodzą dwie działki. Na jednej z nich wybudował dom jednorodzinny. Natomiast drugą o powierzchni 2,13 ha podzielił na cztery mniejsze działki budowlane o łącznej sumie 0,68 ha, które zamierza sprzedać. Na przedmiotowe działki wydana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, Zainteresowany nie posiadał i nie posiada statusu rolnika ryczałtowego. W przeszłości nie dokonywał sprzedaży jakiegokolwiek gruntu, a dostawa w przyszłości będzie uzależniona od bilansu kosztu budowy domu. Przedmiotowa nieruchomość nigdy nie była udostępniana innym osobom w celu dzierżawy. Grunt spełnia definicję towarów wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. W przedmiotowej sprawie Zainteresowanego nie można jednak uznać za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami, nie można stwierdzić bowiem, iż nabywając wraz z małżonką w roku 1990 grunt rolny działał w charakterze handlowca. Mając na uwadze okres zakupu oraz charakter wykorzystywania na potrzeby własne, trudno uznać, że nieruchomość tą zakupiono w celu dalszej odsprzedaży. Wnioskodawca wskazał także, że nie wykorzystywał gruntu do prowadzenia działalności rolniczej ani pozarolniczej, tym samym nie były dokonywane dostawy produktów rolnych, jak również grunt nie był przedmiotem umowy najmu lub dzierżawy, a Zainteresowany nie prowadził działalności gospodarczej i nie jest rolnikiem ryczałtowym. Reasumując, Wnioskodawca dokonując transakcji sprzedaży działek wydzielonych z gruntu rolnego nabytego w roku 1990, nie będzie działał w charakterze podatnika, a czynność ta nie będzie nosiła znamion działalność gospodarczej. Tym samym dostawa przedmiotowych działek nie będzie podlegała przepisom ustawy o podatku od towarów i usług i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.