ILPP1/443-631/13-2/MK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o., przedstawione we wniosku z dnia 8 lipca 2013 r. (data wpływu 17 lipca 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie korekty podatku naliczonego na podstawie art. 89b ustawy o podatku VAT – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 17 lipca 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie korekty podatku naliczonego na podstawie art. 89b ustawy o podatku VAT. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe. „A” Spółka z o.o. (dalej: Wnioskodawca, Spółka) jest podmiotem świadczącym usługi w obszarze energetyki, dróg i autostrad, transportu szynowego, budownictwa oraz wody. Usługi mają charakter usług konsultingowych i inżynierskich na wszystkich etapach procesu inwestycyjnego. Usługi świadczone są na rzecz inwestorów, a Spółka uczestniczy w procesie od działań przedinwestycyjnych i fazy projektowej, aż po nadzór nad robotami budowlano-montażowymi oraz zarządzanie majątkiem trwałym. Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności zawiera umowy na prace projektowe, nadzór budowlany, badania geotechniczne itp. W trakcie realizacji projektów korzysta także z usług podwykonawców. Jednym z podstawowych sposobów zabezpieczenia prawidłowej realizacji postanowień kontraktowych stosowanych w obrocie gospodarczym jest ustanawianie zabezpieczeń kontraktowych. Dlatego też w zapisach umów z podwykonawcami znajdują się regulacje dotyczące zabezpieczenia ewentualnych roszczeń Spółki (w umowach jako: Zamawiający, Usługodawca) w stosunku do podwykonawcy (w umowach jako: Wykonawca, Usługobiorca) z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, a także roszczeń z tytułu jakości i/lub rękojmi za wady. Co do zasady podwykonawca ustanawia na rzecz Spółki kwotę zabezpieczenia w wysokości 5% lub 10% kwoty brutto lub netto wynagrodzenia podwykonawcy. Podwykonawcy upoważniają Spółkę do zatrzymania lub potrącenia z należnego wynagrodzenia w ustalonej kwocie zabezpieczenie. W praktyce zabezpieczenie potrącane jest z faktur podwykonawców albo w całej kwocie już przy pierwszej fakturze (a gdy kwota jest niewystarczająca na dokonanie zatrzymania zabezpieczenia w pełnej ustalonej wysokości, to także z każdej następnej faktury), albo według ww. wskazanego procentowego wskaźnika z należnego miesięcznego wynagrodzenia netto podwykonawcy. Proces ustanawiania wspomnianego zabezpieczenia powoduje, że w dyspozycji Spółki pozostaje pewna kwota wartości brutto/netto faktur wystawianych przez podwykonawców. Odbiór poszczególnych etapów umowy odbywa się na podstawie uzgodnień zawartych w umowie, w zależności co jest jej przedmiotem, po akceptacji przez Spółkę. Należy wskazać, że standardowo terminy płatności faktur nie przekraczają 30 dni od daty doręczenia faktury do siedziby Spółki. Zatem w tym terminie Spółka dokonuje płatności faktury w wysokości uwzględniającej określony – w zależności od umowy – procent wynagrodzenia, stanowiącego zabezpieczenie wykonania umowy (kaucja gwarancyjna). Zwrot ustanowionej kaucji, jeżeli podwykonawca wywiązał się ze swoich prac następuje w różnych okresach, w zależności od ustalonych z kontrahentem terminów zwrotu przedmiotowej kaucji i jej charakteru. W przypadku kaucji dotyczącej prawidłowej realizacji kontraktu, najczęściej zwrot kaucji następuje po podpisaniu protokołu akceptacji odbioru prac, zakończenia zadania inwestycyjnego. Zatem może zdarzyć się, że zgodnie z umową zwrot zatrzymanej na zabezpieczenie kwoty następuje w wysokości 70% po przyjęciu robót, a pozostałe 30% po odbiorze całkowitym inwestycji. Generalnie wszelkie roszczenia finansowe Spółki mogą zostać zaspokojone z zatrzymanej kaucji gwarancyjnej. W takim przypadku wartość kaucji pierwotnie zatrzymanej nie zostaje zwrócona wykonawcy lub zostaje zwrócona w części. Oczywiście jeżeli podwykonawca przedstawi bezwarunkową, nieodwołalną, płatną na pierwsze żądanie gwarancję bankową lub gwarancję zaakceptowanego przez Spółkę towarzystwa ubezpieczeniowego, wówczas ww. zatrzymanie wynagrodzenia na poczet gwarancji nie jest stosowane. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy kwoty zatrzymane z poszczególnych faktur (zgodnie z umowami) mieszczą się w pojęciu „należności wynikającej z faktury” w świetle art. 89b Ustawy VAT i w związku z tym Wnioskodawca zobowiązany jest do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z faktur? Zdaniem Wnioskodawcy, zatrzymane kwoty tytułem kaucji gwarancyjnej jako zabezpieczenie wykonania umowy tracą swoją cechę kwot należnych, nie są więc kwotami nieuregulowanymi i tym samym nie zachodzi obowiązek korekty odliczonej kwoty podatku. Z dniem 1 stycznia 2013 r. zmieniły się zasady dotyczące prawa do korekty podatku należnego w sytuacji, gdy kontrahent nie uiści należnego zobowiązania, jak i zasady zachowania się nabywcy niepłacącego tego zobowiązania. Zgodnie z art. 89b ust. 1 i ust. 2 Ustawy VAT w przypadku nieuregulowania należności (lub części) wynikającej z faktury dokumentującej dostawę towarów lub świadczenie usług na terytorium kraju w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, dłużnik jest obowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z tej faktury (lub części), w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze. Zatem dłużnik ma obowiązek skorygowania całości (lub części) uprzednio odliczonego podatku naliczonego wynikającego z faktury, jeżeli nie ureguluje całości (lub części) należności w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze. Korekta winna być dokonana w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 150. dzień od dnia upływu terminu płatności. Dłużnik nie jest zobowiązany do skorygowania podatku naliczonego wówczas, gdy ureguluje należność najpóźniej w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego, w którym upłynął 150. dzień od dnia upływu płatności. Zdaniem Wnioskodawcy, kwoty zatrzymywane zgodnie z umową z poszczególnych faktur, stanowiące zabezpieczenie prawidłowego wykonania kontraktów nie mieszczą się w pojęciu „należności wynikających z faktur”. Ustawy podatkowe nie precyzują, co należy rozumieć pod pojęciem należności. W związku z tym należy odnieść się w tej kwestii do innych dziedzin nauki. Przykładowo w rachunkowości, za należności należy uznawać kwoty pieniężne należne z różnych tytułów. Zasadniczo więc w przypadku należności powinny występować dwa podmioty - wierzyciel oraz dłużnik oraz powinna istnieć kwota pieniężna należna wierzycielowi od dłużnika. Zauważyć należy, że w przedstawionym stanie faktycznym kwota zatrzymywana przez Wnioskodawcę na okres oznaczony w umowie nie jest należna kontrahentowi - nie może się on domagać od Wnioskodawcy jej wypłaty przed upływem określonego terminu i spełnienia warunków określonych w umowie. Kwota zatrzymana jest jedynie formą gotówkowego zabezpieczenia kontraktów i w takiej postaci powinna być rozpatrywana - nie jest natomiast należnością dla wykonawcy. Co do zasady, Wnioskodawca może stosować (i stosuje) również inne rozwiązania dla zabezpieczenia prawidłowego wykonania kontraktu przez wykonawcę, np. gwarancje bankowe lub ubezpieczeniowe. W takiej sytuacji rezultat ekonomiczny oczekiwany przez Strony kontraktu będzie identyczny jak w przypadku zatrzymania wcześniej uzgodnionych kwot z faktur. Po za tym, w opinii Wnioskodawcy, należy w odniesieniu do zatrzymanych kwot, posiłkować się definicją podstawy opodatkowania. Zgodnie z art. 29 ust. 1 Ustawy VAT, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 19 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Skoro obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, która obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy, to kwoty zatrzymywane zgodnie z umowami nie mieszczą się w pojęciu „należności wynikające z faktur”. Kwoty zatrzymywane stanowiące zabezpieczenie prawidłowego wykonania kontraktów nie stanowią więc obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 1 Ustawy VAT. Dlatego też zatrzymywanych przez Wnioskodawcę kwot zgodnie z umowami nie można utożsamiać z sytuacją, w której Spółka nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań wobec podwykonawcy. Strony zgodnie postanawiają, że celem zabezpieczenia prawidłowego wywiązania się z umowy przez kontrahenta Wnioskodawca zatrzyma 5 lub 10% kwoty brutto lub netto jego wynagrodzenia, a kwota ta jest potrącana – jak wskazano wstanie faktycznym – albo w całej kwocie już przy pierwszej fakturze, albo z każdej następnej faktury lub według procentowego wskaźnika. Wobec tego zatrzymane kwoty mają wyłącznie charakter gwarancyjny, zabezpieczający na wypadek gdyby wykonawca nie wywiązał się należycie z umowy i dlatego nie stanowią wynagrodzenia należnego wykonawcy. W związku z tym, biorąc pod uwagę intencje ustawodawcy zmieniającego brzmienie art. 89b ust. 1 Ustawy VAT, tj. zapewnienie neutralności podatku VAT (uzasadnienie do rządowego projektu ustawy o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce) neutralność podatku VAT przy takim sposobie rozliczeń pomiędzy Wnioskodawcą a wykonawcą zostaje zapewniona. Wobec powyższego, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż przepisy art. 89b ust. 1 Ustawy VAT nie znajdą zastosowania w przedstawionym stanie faktycznym, tj. kwoty zatrzymywane, stanowiące zgodnie z umową zabezpieczenie prawidłowego wykonania kontraktu, nie mieszczą się w pojęciu należności wynikających z „faktur”, zaś Wnioskodawca nie jest zobowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku VAT. Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie ww. stanowiska. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Z uwagi na fakt, że przedmiotowy wniosek wpłynął do tut. Organu w dniu 17 lipca 2013 r., to pod rozważania przyjęto stan prawny obowiązujący od dnia 1 stycznia 2013 r. Zasady rozliczenia podatku w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności zostały określone w przepisach art. 89a i art. 89b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 89a ust. 1 ustawy, podatnik może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Korekta dotyczy również podstawy opodatkowania i kwoty podatku przypadającej na część kwoty wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona. Na mocy art. 89a ust. 1a ustawy, nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, w przypadku gdy wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze. Na podstawie art. 89a ust. 2 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się w przypadku gdy spełnione są następujące warunki: dostawa towaru lub świadczenie usług jest dokonana na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, niebędącego w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji; (uchylony); na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty, o której mowa w ust. 1: wierzyciel i dłużnik są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni, dłużnik nie jest w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji; (uchylony); od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona; (uchylony). W myśl art. 89a ust. 3 ustawy, korekta, o której mowa w ust. 1, może nastąpić w rozliczeniu za okres, w którym nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną, pod warunkiem że do dnia złożenia przez wierzyciela deklaracji podatkowej za ten okres wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy po złożeniu deklaracji podatkowej, w której dokonano korekty, o której mowa w ust. 1, należność została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie, wierzyciel obowiązany jest do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność została uregulowana lub zbyta. W przypadku częściowego uregulowania należności, podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku należnego zwiększa się w odniesieniu do tej części (art. 89a ust. 4 ustawy). Zgodnie z art. 89a ust. 5 ustawy, wierzyciel obowiązany jest wraz z deklaracją podatkową, w której dokonuje korekty, o której mowa w ust. 1, zawiadomić o tej korekcie właściwego dla niego naczelnika urzędu skarbowego wraz z podaniem kwot korekty oraz danych dłużnika. Stosownie do art. 89a ust. 7 ustawy, przepisów ust. 1-5 nie stosuje się, jeżeli między wierzycielem a dłużnikiem istnieje związek, o którym mowa w art. 32 ust. 2-4. Z kolei, w myśl art. 89b ust. 1 ustawy, w przypadku nieuregulowania należności wynikającej z faktury dokumentującej dostawę towarów lub świadczenie usług na terytorium kraju w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, dłużnik jest obowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z tej faktury, w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze. Natomiast w oparciu o art. 89b ust. 1a ustawy, przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli dłużnik uregulował należność najpóźniej w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności tej należności. W przypadku częściowego uregulowania należności w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, korekta dotyczy podatku naliczonego przypadającego na nieuregulowaną część należności. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio (art. 89b ust. 2 ustawy). W świetle art. 89b ust. 4 ustawy, w przypadku uregulowania należności po dokonaniu korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik ma prawo do zwiększenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym należność uregulowano, o kwotę podatku, o której mowa w ust. 1. W przypadku częściowego uregulowania należności podatek naliczony może zostać zwiększony w odniesieniu do tej części. Z kolei jak stanowi art. 89b ust. 6 ustawy, w przypadku stwierdzenia, że podatnik naruszył obowiązek określony w ust. 1, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30% kwoty podatku wynikającego z nieuregulowanych faktur, który nie został skorygowany zgodnie z ust. 1. W stosunku do osób fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe, dodatkowego zobowiązania podatkowego nie ustala się. Stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. W myśl art. 29 ust. 2 ustawy, w przypadku gdy pobrano zaliczki, zadatki, przedpłaty lub raty, obrotem jest również kwota otrzymanych zaliczek, zadatków, przedpłat lub rat, pomniejszona o przypadającą od nich kwotę podatku. Dotyczy to również otrzymanych zaliczek na dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze. Z powyższych przepisów wynika, że obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku, która obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie podstawą opodatkowania będzie cała kwota należna wykonawcy za wykonanie usługi budowlanej, pomniejszona o kwotę podatku należnego. Bez znaczenia w przedmiotowej sprawie jest fakt potrącenia i zatrzymania przez Wnioskodawcę 5% lub 10% wartości wynagrodzenia należnego podwykonawcy tytułem kaucji gwarancyjnej. Z opisu sprawy wynika, że jednym z podstawowych sposobów zabezpieczenia prawidłowej realizacji postanowień kontraktowych stosowanych w obrocie gospodarczym jest ustanawianie zabezpieczeń kontraktowych. Dlatego też w zapisach umów z podwykonawcami znajdują się regulacje dotyczące zabezpieczenia ewentualnych roszczeń Spółki (w umowach jako: Zamawiający, Usługodawca) w stosunku do podwykonawcy (w umowach jako: Wykonawca, Usługobiorca) z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, a także roszczeń z tytułu jakości i/lub rękojmi za wady. Co do zasady podwykonawca ustanawia na rzecz Spółki kwotę zabezpieczenia w wysokości 5% lub 10% kwoty brutto lub netto wynagrodzenia podwykonawcy. Podwykonawcy upoważniają Spółkę do zatrzymania lub potrącenia z należnego wynagrodzenia w ustalonej kwocie zabezpieczenie. W praktyce zabezpieczenie potrącane jest z faktur podwykonawców albo w całej kwocie już przy pierwszej fakturze (a gdy kwota jest niewystarczająca na dokonanie zatrzymania zabezpieczenia w pełnej ustalonej wysokości, to także z każdej następnej faktury), albo według ww. wskazanego procentowego wskaźnika z należnego miesięcznego wynagrodzenia netto podwykonawcy. Proces ustanawiania wspomnianego zabezpieczenia powoduje, że w dyspozycji Spółki pozostaje pewna kwota wartości brutto/netto faktur wystawianych przez podwykonawców. Odbiór poszczególnych etapów umowy odbywa się na podstawie uzgodnień zawartych w umowie, w zależności co jest jej przedmiotem, po akceptacji przez Spółkę. Należy wskazać, że standardowo terminy płatności faktur nie przekraczają 30 dni od daty doręczenia faktury do siedziby Spółki. Zatem w tym terminie Spółka dokonuje płatności faktury w wysokości uwzględniającej określony – w zależności od umowy – procent wynagrodzenia, stanowiącego zabezpieczenie wykonania umowy (kaucja gwarancyjna). Zwrot ustanowionej kaucji, jeżeli podwykonawca wywiązał się ze swoich prac następuje w różnych okresach, w zależności od ustalonych z kontrahentem terminów zwrotu przedmiotowej kaucji i jej charakteru. W przypadku kaucji dotyczącej prawidłowej realizacji kontraktu, najczęściej zwrot kaucji następuje po podpisaniu protokołu akceptacji odbioru prac, zakończenia zadania inwestycyjnego. Zatem może zdarzyć się, że zgodnie z umową zwrot zatrzymanej na zabezpieczenie kwoty następuje w wysokości 70% po przyjęciu robót, a pozostałe 30% po odbiorze całkowitym inwestycji. Generalnie wszelkie roszczenia finansowe Spółki mogą zostać zaspokojone z zatrzymanej kaucji gwarancyjnej. W takim przypadku wartość kaucji pierwotnie zatrzymanej nie zostaje zwrócona wykonawcy lub zostaje zwrócona w części. W analizowanej sprawie wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii zastosowania korekty podatku naliczonego, w oparciu o przepisy art. 89b ustawy, w odniesieniu do kaucji gwarancyjnej potrąconej przez Spółkę. Z powyższych przepisów wynika, że dłużnik ma obowiązek skorygowania całości (lub części) uprzednio odliczonego podatku naliczonego wynikającego z faktury, jeżeli nie ureguluje całości (lub części) należności w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze. Zatem, brzmienie art. 89b ustawy wskazuje, że dłużnik w sytuacji upływu 150 dni od dnia upływu terminu zapłaty za fakturę jest zobowiązany do korekty podatku naliczonego. Z treści wniosku wynika, że co do zasady podwykonawca ustanawia na rzecz Spółki kwotę zabezpieczenia w wysokości 5% lub 10% kwoty brutto lub netto wynagrodzenia podwykonawcy. Podwykonawcy upoważniają Spółkę do zatrzymania lub potrącenia z należnego wynagrodzenia w ustalonej kwocie zabezpieczenie. W praktyce zabezpieczenie potrącane jest z faktur podwykonawców albo w całej kwocie już przy pierwszej fakturze (a gdy kwota jest niewystarczająca na dokonanie zatrzymania zabezpieczenia w pełnej ustalonej wysokości, to także z każdej następnej faktury), albo według ww. wskazanego procentowego wskaźnika z należnego miesięcznego wynagrodzenia netto podwykonawcy. Zwrot ustanowionej kaucji, jeżeli podwykonawca wywiązał się ze swoich prac następuje w różnych okresach, w zależności od ustalonych z kontrahentem terminów zwrotu przedmiotowej kaucji i jej charakteru. W przypadku kaucji dotyczącej prawidłowej realizacji kontraktu, najczęściej zwrot kaucji następuje po podpisaniu protokołu akceptacji odbioru prac, zakończenia zadania inwestycyjnego. Zatem może zdarzyć się, że zgodnie z umową zwrot zatrzymanej na zabezpieczenie kwoty następuje w wysokości 70% po przyjęciu robót, a pozostałe 30% po odbiorze całkowitym inwestycji. W tym miejscu zauważyć należy, iż zgodnie z art. 3531 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. W niniejszej sprawie strony umówiły się, że w celu zabezpieczenia interesu Wnioskodawcy (zamawiającego) ustanowiono gwarancję w wysokości określonego procentu wynagrodzenia zleceniobiorcy – podwykonawcy, a Zainteresowany zatrzymał kwotę należną z wystawionej przez zleceniobiorcę faktury jako gwarancję, która zostanie zwrócona (zwolniona) po okresie gwarancji na zasadach zawartych w umowie. Wobec powyższego w tej sytuacji należy wskazać, że zobowiązanie z tytułu kaucji gwarancyjnej stanowi odrębne zobowiązanie od kwoty należnej w związku z wykonaniem przez wykonawcę robót budowlanych. Bowiem wynagrodzenie należne wykonawcy z tytułu ww. robót zostało przez Wnioskodawcę zapłacone, a jedynie umówione części kaucji gwarancyjnej zostały przez Zainteresowanego tymczasowo zatrzymane, zamiast dokonywać z tej części odrębnej wpłaty przez podwykonawcę. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie mają i nie będą miały zastosowania przepisy art. 89b ustawy. Powyższe wynika z faktu, że potrącone przez Wnioskodawcę części wynagrodzenia, stanowiące kaucje gwarancyjne, nie są bowiem równoznaczne z niewywiązaniem się przez Zainteresowanego z ciążącego na Nim obowiązku uiszczenia wynagrodzenia wykonawcy robót budowlanych. W analizowanej sytuacji strony zgodnie postanowiły, że Wnioskodawca ma prawo potrącić część wynagrodzenia w charakterze kaucji gwarantującej prawidłowe wykonanie usług budowlanych przez podwykonawcę. Wobec powyższego nie można, w tym przypadku, dokonanego przez Wnioskodawcę potrącenia kaucji utożsamiać z sytuacją, w której nie wywiązuje się On ze swoich zobowiązań pieniężnych. Tym samym zatrzymana przez Zainteresowanego kaucja gwarancyjna stanowi należność wykonawcy, dla której nie upłynął jeszcze umówiony termin jej płatności. W związku z tym przepisy art. 89b ustawy nie mają zastosowania do zatrzymanej przez Wnioskodawcę kaucji gwarancyjnej. W świetle powyższych regulacji prawnych oraz odnosząc się do opisu sprawy należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie jest i nie będzie zobowiązany do zastosowania korekty podatku naliczonego, w części dotyczącej potrąconej kaucji gwarancyjnej po upływie terminu, o którym mowa w art. 89b ust. 1 ustawy. Ponadto informuje się, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie korekty podatku naliczonego w części dotyczącej kaucji gwarancyjnej. Natomiast, w kwestii dotyczącej stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie. Interpretacja dotyczy: zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.