ILPP1/443-880/10-2/AK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Jawnej, przedstawione we wniosku z dnia 4 sierpnia 2010 r. (data wpływu 9 sierpnia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT przy sprzedaży działki nr 222/65 – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 9 sierpnia 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT przy sprzedaży działki nr 222/65. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Spółka nabyła w roku 1996 nieruchomość gruntową o numerze 222/34 częściowo zabudowaną. Z tytułu nabycia ww. nieruchomości Spółce nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Część ww. nieruchomości gruntowej użytkowana była na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej (działalność produkcyjna), pozostała znacząca część nieruchomości gruntowej nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej. W roku 2008 z działki 222/34 wyodrębniono część gruntu niezabudowanego i podzielono na 25 działek, na których w chwili obecnej Spółka prowadzi budowę domów mieszkalnych. W roku 2010 dokonano podziału działki 222/34 na dwie działki 222/64 i 222/65. Na działce nr 222/64 zlokalizowane są nieruchomości służące prowadzonej działalności gospodarczej. Grunt wchodzący w skład działki nr 222/65 od momentu zakupu nieruchomości w roku 1996 był niezabudowany i takim pozostał do chwili obecnej. Spółka planuje sprzedaż działki o nr 222/65 o łącznej powierzchni 8,7170 ha, na którą składają się tereny określone w aktualnym wypisie z rejestru gruntów jako: Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane – 0,2885 ha, N - nieużytki – 2,5836 ha, PsV - pastwiska trwałe – 2,0796 ha, W - rowy – 0,3017 ha, Ws - grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi - 3,4636 ha. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą nr VII/77/03 Rady Miejskiej z dnia 25 marca 2003 r. na działkę 222/65 składają się tereny określane jako MN2 - teren lokalizacji budynków zamieszkania zbiorowego o charakterze turystycznym, w tym pensjonaty lub mały motel oraz UT - teren o funkcji turystyczno-rekreacyjnej z dopuszczeniem do: zabudowy letniskowej, obiektów i urządzeń dla obsługi użytkowników tego terenu. Adaptowany w planie zbiornik wodny, oznaczono na rysunku planu symbolem „W” - wody otwarte. Dla przedmiotowego terenu Spółka nie występowała o decyzję o warunkach zabudowy. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w przypadku sprzedaży działki gruntowej nr 222/65 o cechach określonych we wniosku, prawidłowym jest zastosowanie zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, co do części sprzedawanej nieruchomości, czy też należy zastosować do całości stawkę podatku w wysokości 22%? Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotem opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 2 pkt 6 oraz art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług jest m. in. odpłatna dostawa gruntów. Dostawa ta podlega opodatkowaniu wg stawki podstawowej 22%. W przypadku, gdy przedmiotem dostawy jest teren niezabudowany, inny niż teren budowlany lub teren przeznaczony pod zabudowę, jest ona zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43. ust. 1 pkt 9 ustawy. Nigdzie w ustawie o VAT nie znajduje się definicja pojęcia „teren przeznaczony pod zabudowę”. Konsekwencją tego jest rozbieżne orzecznictwo sądowe i różna praktyka organów podatkowych. Ustawa o podatku VAT nie odsyła do żadnego konkretnego aktu prawnego, natomiast w literaturze i orzecznictwie dominuje pogląd, że dokumenty, które określają przeznaczenie gruntu, wskazane są w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i to one powinny mieć wpływ na ustalenie statusu gruntów dla celów VAT. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, przeznaczenie terenu ustala się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Równocześnie, zgodnie z art. 4 ust. 2, w razie braku takiego planu określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji te dwa akty mają podstawowe znaczenie dla określenia statusu ziemi i jeśli tylko obejmują daną działkę, nie powinno być wątpliwości co do jej przeznaczenia w rozumieniu przepisów o VAT. Nie budzi wątpliwości, że w razie istnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to jego ustalenia decydują o fakcie opodatkowania lub zwolnienia od podatku VAT gruntów niezabudowanych. W przedmiotowej sprawie dla różnych części gruntu działki nr 222/65 plan zagospodarowania przestrzennego określa różne przeznaczenie. W ocenie Wnioskodawcy, część działki gruntowej nr 222/65, która w planie zagospodarowania przestrzennego jest określona jako MN2 i UT należy uznać za przeznaczoną pod zabudowę i opodatkować podatkiem VAT w wysokości 22%. Natomiast część działki gruntowej nr 222/65, która w planie zagospodarowania przestrzennego jest określona jako W - wody, należy uznać za nieprzeznaczoną pod zabudowę i zastosować zwolnienie od podatku VAT określone w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług. W razie określenia przez Strony, w umowie sprzedaży nieruchomości nr 222/65, ceny sprzedaży z rozbiciem na: cenę należną za część nieruchomości przeznaczoną pod zabudowę, cenę należną za część nieruchomości nieprzeznaczoną pod zabudowę, w zakresie części ceny sprzedaży z punktu 1) zasadna będzie zapłata podatku VAT w wysokości 22%, natomiast druga część ceny sprzedaży wskazana w punkcie 2) podlegać będzie zwolnieniu od zapłaty podatku od towarów i usług - zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Przez towary, w świetle art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Na podstawie powyższych przepisów, stwierdzić należy, że grunty spełniają definicję towarów wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy na terytorium kraju. Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy, podstawowa stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Oprócz stawki podstawowej, na wybrane grupy towarów i usług, ustawodawca przewidział stawki preferencyjne oraz zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy. Jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwolniona od podatku jest jedynie dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Należy zauważyć, że ustawa o podatku od towarów i usług w art. 43 ust. 1 pkt 9 posługuje się kryterium przeznaczenia terenu. Wskazać przy tym należy, iż na gruncie przepisów podatkowych brak jest definicji gruntu przeznaczonego pod zabudowę. Celem określenia czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy odwołać się do przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej. Dla prawidłowego określenia przeznaczenia terenów istotne znaczenie odgrywa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 4 ww. ustawy. Stosownie do art. 4 ust. 1 powołanej ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2). Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do jej zadań własnych. W myśl art. 9 ust. 1 cyt. ustawy polityka przestrzenna gminy wyrażona jest w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium nie jest aktem prawa miejscowego, jednakże jego postanowienia są wiążące dla Rady Gminy przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu (art. 9 ust. 4 i ust. 5 cyt. ustawy). Natomiast, ewidencja gruntów i budynków jest jedynie urzędowym zbiorem informacji faktycznych. Wynikające z niej zapisy są odzwierciedleniem (potwierdzeniem) stanu faktycznego i prawnego na dzień dokonania wpisu. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), informacje dotyczące gruntów znajdujące się w ewidencji dotyczą: położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych, a także stosunków właścicielskich. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę m.in. planowania przestrzennego, jednakże tylko w zakresie danych faktycznie w niej zawartych. Z powyższych przepisów wynika, że o przeznaczeniu danego terenu w pierwszej kolejności decyduje plan zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W sytuacji, gdy nie ma planu zagospodarowania przestrzennego oraz gdy nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to o przeznaczeniu terenu decyduje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w przypadku braku ww. dokumentacji – przeznaczenie terenu może wynikać z ewidencji gruntów i budynków. Z opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca planuje sprzedać niezabudowaną działkę nr 222/65. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów przedmiotowa działka stanowi zurbanizowane tereny niezabudowane, nieużytki, pastwiska trwałe, rowy oraz grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na ww. działkę składa się teren lokalizacji budynków zamieszkania zbiorowego o charakterze turystycznym, w tym pensjonaty lub mały motel oraz teren o funkcji turystyczno – rekreacyjnej z dopuszczeniem do zabudowy letniskowej oraz obiektów i urządzeń dla obsługi użytkowników tego terenu. Adaptowany w planie zbiornik wodny oznaczony został jako wody otwarte. Dla działki 222/65 nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze przedstawiony powyżej stan sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że w przedmiotowej sytuacji, do dostawy części działki przeznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę nie będzie miało zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Zatem stosownie do treści art. 41 ust. 1 ustawy dostawa tej części działki będzie podlegać opodatkowaniu wg stawki 22%. Natomiast, część działki oznaczona w planie zagospodarowania jako wody otwarte będzie mogła skorzystać ze zwolnienia, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, pod warunkiem jednak, iż opisany we wniosku zbiornik nie stanowi budowli w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. Należy jednocześnie wskazać, iż w świetle art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), przez obiekt budowlany należy rozumieć: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Natomiast, budowlą – w myśl art. 3 pkt 3 ww. ustawy – jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.