ILPP1/4512-1-542/15-5/NS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Gminy, reprezentowanej przez pełnomocnika radcę prawnego, przedstawione we wniosku z dnia 8 lipca 2015 r. (data wpływu 15 lipca 2015 r.), uzupełnionym pismem z dnia 21 września 2015 r. (data wpływu 23 września 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działki nr B niezabudowanej (pytanie oznaczone we wniosku nr 2) – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 15 lipca 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działki nr B niezabudowanej (pytanie oznaczone we wniosku nr 2). Wniosek uzupełniono pismem z dnia 21 września 2015 r. (data wpływu 23 września 2015 r.) o informacje doprecyzowujące opisane zdarzenie przyszłe. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT. Gmina planuje dokonanie sprzedaży nieruchomości położonej (…) – działki nr A i B. Nieruchomość znajduje się na obszarze, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla nieruchomości (działki nr A oraz B) została jednak wydana przez Prezydenta decyzja z dnia 16 kwietnia 2014 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowę niezbędnej infrastruktury technicznej, w tym przyłącza gazu, wody, kanalizacji sanitarnej, energii elektrycznej. Obecnie w wypisie z rejestru gruntów działka nr A opisana jest jako „inne tereny zabudowane” oznaczenie Bi, na działce tej (w jej rogu) znajduje się budynek gospodarczy z dachem, drzwiami i otworem okiennym. Zgodnie z opinią rzeczoznawcy majątkowego budynek ten kwalifikuje się do rozbiórki (zużycie funkcjonalne – 100%). Działka nr B w wypisie z rejestru gruntów opisana jest jako użytek – droga (jest to dojazd do działki nr A). Gmina nie ponosiła wydatków na budowę przedmiotowego budynku gospodarczego ani na jego ulepszenie – Gmina stała się właścicielem działek w drodze komunalizacji. Przedmiotowe działki ani budynki nie były przedmiotem żadnej odpłatnej i opodatkowanej VAT czynności udostępnienia (najmu, dzierżawy). Obecnie Gmina planuje zbycie przedmiotowej nieruchomości. Będzie to zbycie działki nr A zabudowanej budynkiem gospodarczym przeznaczonym do rozbiórki oraz działki nr B, przy czym celem transakcji jest budowa domu mieszkalnego jednorodzinnego (zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy). Ponadto w piśmie z dnia 21 września 2015 r. – stanowiącym uzupełnienie do wniosku – Zainteresowany wskazał, że: Przed sprzedażą działki nr A nie zostaną podjęte czynności zmierzające do rozbiórki budynku gospodarczego na niej posadowionego. Nieruchomość zostanie sprzedana łącznie z istniejącym budynkiem gospodarczym. budynek posadowiony na działce nr A jest zaznaczony na mapach z lat czterdziestych i należy sądzić, że został on wybudowany jeszcze w okresie przedwojennym. Gmina nie ponosiła wydatków na remonty lub ulepszanie omawianego budynku gospodarczego. Działka nr A stała się własnością Gminy na podstawie decyzji Wojewody z dnia 16 września 1993 r. Z informacji uzyskanych z Wydziału Nieruchomości Komunalnych wynika, że działka nr A – od dnia kiedy stała się własnością Gminy – nie była przedmiotem umów ani innych czynności, na które byłyby wystawiane faktury VAT. W związku z powyższym – w ocenie Wnioskodawcy – nie nastąpiło pierwsze zasiedlenie w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. w ocenie Zainteresowanego, ww. nieruchomość nie była wykorzystywana przez Gminę wyłącznie na cele działalności gospodarczej zwolnionej od podatku od towarów i usług. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy dostawa działki nr B będzie opodatkowana podatkiem VAT w stawce 23%? Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z przepisem art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r Nr 177, poz. 1054), przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na uwadze powyższą definicję, niewątpliwie przedmiotowa działka nr A spełnia definicję terenu budowlanego. Na podstawie natomiast art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. W ocenie Gminy, działka nr B, jako działka niezabudowana, dla której została wydana decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowę niezbędnej infrastruktury technicznej, spełniająca definicję terenu budowlanego, podlegać będzie opodatkowaniu stawką podstawową podatku VAT (tj. 23%). Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1, przy czym na podstawie art. 146a pkt 1 ww. ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary – na mocy art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Zgodnie zatem z ww. przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Natomiast w oparciu o art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Przez tereny budowlane – stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy – rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z powyższych przepisów wynika, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym itp. W świetle art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199), kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Jak stanowi art. 4 ust. 1 cyt. ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – w myśl zapisów ust. 2 powołanego przepisu – określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego. W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”. Tym samym również w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę. Przepis art. 2 pkt 33 ustawy w zgodny sposób odpowiada zatem treści ww. orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego. Z powyższych przepisów wynika, że przeznaczenie określonego gruntu należy oceniać wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości. Bez znaczenia zatem pozostaje klasyfikacja według ewidencji gruntów i budynków lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić należy, że analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) innych niż tereny budowlane. Jeżeli przy zbyciu towaru wystąpią przesłanki uniemożliwiające zastosowanie opisanego zwolnienia od podatku VAT, to w przypadku nieruchomości może znaleźć zastosowanie inne zwolnienie przewidziane w art. 43 ustawy, jeżeli zostaną spełnione warunki wskazane w tych przepisach. Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, od dnia 1 stycznia 2014 r., dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że Gmina – będąca zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT – planuje dokonanie sprzedaży nieruchomości. Nieruchomość znajduje się na obszarze, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla działki nr B została jednak wydana decyzja z dnia 16 kwietnia 2014 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowę niezbędnej infrastruktury technicznej, w tym przyłącza gazu, wody, kanalizacji sanitarnej, energii elektrycznej. Działka nr B w wypisie z rejestru gruntów opisana jest jako użytek – droga (jest to dojazd do działki nr A). Gmina stała się właścicielem działki w drodze komunalizacji. Przedmiotowa działka nie była przedmiotem żadnej odpłatnej i opodatkowanej VAT czynności udostępnienia (najmu, dzierżawy). Obecnie Gmina planuje zbycie przedmiotowej nieruchomości. Będzie to zbycie działki nr B, przy czym celem transakcji jest budowa domu mieszkalnego jednorodzinnego (zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy). Wątpliwości Wnioskodawcy w analizowanej sprawie dotyczą wskazania, czy dostawa działki nr B będzie opodatkowana podatkiem VAT w stawce 23%. Podkreślić należy, że analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) innych niż tereny budowlane. Wobec powyższego wskazać należy, że sprzedaż działki nr B nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ponieważ w stosunku do tej działki została wydana decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowę niezbędnej infrastruktury technicznej w tym przyłącza gazu, wody, kanalizacji sanitarnej, energii elektrycznej. Ponadto dostawa wskazanej działki nr B nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, ponieważ z opisu sprawy nie wynika aby działka ta była wykorzystywana wyłącznie w działalności zwolnionej od podatku. W konsekwencji sprzedaż opisanej działki nr B będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki podatku w wysokości 23%. Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że sprzedaż działki nr B będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług wg stawki podstawowej, aktualnie 23% – jako dostawa terenu budowlanego – na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy. Tut. Organ informuje, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej zdarzenia przyszłego w zakresie opodatkowania sprzedaży działki nr B niezabudowanej (pytanie oznaczone we wniosku nr 2). Natomiast kwestia dotycząca zdarzenia przyszłego w zakresie opodatkowania sprzedaży działki nr A zabudowanej budynkiem, który jest przeznaczony do rozbiórki (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) została rozstrzygnięta w interpretacji indywidualnej z dnia 12 października 2015 r. nr ILPP1/4512-1-542/15-4/NS. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.