ILPP2/443-1212/12-4/AKr

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 26 listopada 2012 r. (data wpływu 30 listopada 2012 r.), uzupełnionym pismem z dnia 12 lutego 2013 r. (data wpływu 18 lutego 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntu niezabudowanego – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 30 listopada 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntu niezabudowanego. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony w dniu 18 lutego 2013 r. o doprecyzowanie opisanego zdarzenia przyszłego. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca we wrześniu 2012 roku nabył na podstawie aktu notarialnego działkę niezabudowaną o pow. 1.3900 ha (gruntu). Zakup ww. nie był opodatkowany podatkiem VAT. Zakup nie był dokonany z przedmiotu działalności gospodarczej. Wnioskodawca nigdy nie prowadził działalności gospodarczej i obecnie również nie prowadzi działalności gospodarczej. Grunt jest gruntem rolnym (klasa RII-RIV). Grunt nie był przedmiotem wynajmu. Zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego wsi X uchwalonego przez Radę Gminy … ww. działkę gruntu w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczono na cele: podstawowe - usługi komercyjne (w tym obsługa komunikacji) z mieszkaniami dla właścicieli; uzupełniające - urządzenia w zakresie infrastruktury technicznej, komunikacji (miejsca postojowe), zieleń ozdobna i izolacyjna, elementy małej architektury. Natomiast lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy urządzania terenu określają, iż dopuszcza się przeznaczenie pod zabudowę (w tym utwardzone nawierzchnie dojścia i dojazdy, tarasy i parkingi) max 50% powierzchni działek, pozostałą część należy użytkować jako czynną biologicznie. Z uzupełnienia do wniosku wynika, iż Wnioskodawca nie był i nie jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Grunt został zakupiony z myślą o wybudowaniu własnego domu. Powodem zamiaru zbycia gruntu jest przede wszystkim lokalizacja gruntu na którą nie wyraża zgody żona Wnioskodawcy, aby było to miejsce zamieszkania jej i Zainteresowanego (brak komunikacji miejskiej, szkoły itp.). Grunt nie był wykorzystywany od dokonania zakupu. Zainteresowany nigdy wcześniej nie nabywał gruntów, jak również nie będąc w posiadaniu innych gruntów nie zbywał gruntów. Jest to pierwsze nabycie i pierwsze planowane zbycie. Wnioskodawca nie posiada żadnych gruntów poza tym jednym a zatem nie może planować czynności sprzedaży, jeżeli nie posiada gruntów. Zainteresowany nie ponosił żadnych nakładów na przedmiotowym gruncie. Nie dokonywał i nie dokonuje dostawy - sprzedaży płodów rolnych. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego sprzedaż ww. gruntu niezabudowanego może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, odnosząc się do zapisów ustawy o podatku od towarów i usług przedmiotowa sprzedaż prawa do nieruchomości niezabudowanej może korzystać ze zwolnienia ze względu, iż jest to sprzedaż jednorazowa (incydentalna). Wnioskodawca jak dotąd nie nabywał innych nieruchomości, jak również nie dokonywał żadnej sprzedaży. Sprzedaż taka nie przejawia znamion prowadzonej działalności gospodarczej. W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy jest następujące: Umowa przeniesienia własności prawa do nieruchomości niezabudowanej powinna być zwolniona z opodatkowana podatkiem od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Art. 2 pkt 6 ustawy stanowi, iż przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Natomiast w art. 8 ust. 1 ustawy wskazano, iż przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Z uwagi na powyższe uregulowania, sprzedaż gruntu jest dostawą towarów. Jednakże samo stwierdzenie, że podmiot dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu nie jest wystarczającą przesłanką, aby daną czynność opodatkować podatkiem od towarów i usług. Istotnym jest, aby podmiot działał w charakterze podatnika, a więc osoby prowadzącej działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – mocą art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Niezbędnym do uznania dostawy towarów za działalność gospodarczą jest, aby w momencie jej dokonania podatnik miał zamiar dokonywać czynności wielokrotnie. Jeżeli podmiot dokonuje sprzedaży np. gruntu przeznaczonego pod zabudowę, a okoliczności nie wskazują, że czynności te wykonywane są z zamiarem ich powtarzania (kontynuowania) i nie zmierzają do nadania im stałego (zorganizowanego) charakteru, to nie można stwierdzić, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu powołanego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje sprzedaży majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Ponadto, dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Podkreślić przy tym należy, że zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można pominąć, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywany w sposób zorganizowany zakup towarów w celu ich odsprzedaży. Jeżeli zatem dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2 ustawy nie można podmiotu dokonującego dostawy uznać za podatnika VAT z tytułu wykonania takiej czynności i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy. Taka właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez osobę fizyczną majątku prywatnego. Sprzedaż własnego majątku, który nie został nabyty z przeznaczeniem do działalności handlowej, zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT. W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą również zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT. W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania jego za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – Dz. U. UE L 347.1 ze zm. – (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Przy spełnieniu powyższych warunków nie ma znaczenia fakt, iż podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”. Z wniosku wynika, iż Zainteresowany we wrześniu 2012 roku nabył na podstawie aktu notarialnego działkę niezabudowaną o pow. 1.3900 ha. Zakup nie był dokonany z przedmiotu działalności gospodarczej. Wnioskodawca nigdy nie prowadził działalności gospodarczej i obecnie również nie prowadzi działalności gospodarczej. Grunt jest gruntem rolnym (klasa RII-RIV). Grunt nie był przedmiotem wynajmu. Zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotową działkę gruntu w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczono na cele: podstawowe - usługi komercyjne (w tym obsługa komunikacji) z mieszkaniami dla właścicieli; uzupełniające - urządzenia w zakresie infrastruktury technicznej, komunikacji (miejsca postojowe), zieleń ozdobna i izolacyjna, elementy małej architektury. Natomiast lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy urządzania terenu określają, iż dopuszcza się przeznaczenie pod zabudowę (w tym utwardzone nawierzchnie dojścia i dojazdy, tarasy i parkingi) max 50% powierzchni działek, pozostałą część należy użytkować jako czynną biologicznie. Wnioskodawca nie był i nie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Grunt został zakupiony z myślą o wybudowaniu własnego domu. Powodem zbycia gruntu jest przede wszystkim lokalizacja gruntu na którą nie wyraża zgody żona Wnioskodawcy. Grunt nie był wykorzystywany od dokonania zakupu. Zainteresowany nigdy wcześniej nie nabywał gruntów, jak również nie będąc w posiadaniu innych gruntów nie zbywał gruntów. Jest to pierwsze nabycie i pierwsze planowane zbycie. Wnioskodawca nie posiada żadnych gruntów poza tym jednym. Zainteresowany nie ponosił żadnych nakładów na przedmiotowym gruncie. Nie dokonywał i nie dokonuje dostawy - sprzedaży płodów rolnych. Z zawartego we wniosku opisu nie wynika jakiekolwiek aktywne działanie Wnioskodawcy, tj. wystąpienie z wnioskiem o zmianę przeznaczenia gruntu na charakter budowlany, uzbrojenie, ogłoszenie w prasie w poszukiwaniu nabywców, itd., które wskazywałoby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami. A zatem, w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Zainteresowanego za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie, iż nastąpiła dostawa towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług. W niniejszej sprawie takich przesłanek brak. Ponadto wskazać należy, iż Zainteresowany nie dokonał żadnych aktywnych działań, które mogłyby świadczyć o zamiarze profesjonalnego obrotu nieruchomościami, bowiem nie podejmował jakichkolwiek następujących po sobie starań mających na celu przygotowanie do sprzedaży przedmiotowego gruntu, tj. uzbrojenie terenu, ogrodzenia terenu czy działań marketingowych, nie składał żadnych ofert sprzedaży, itp. Zatem, zbywana nieruchomość niezabudowana stanowi jego majątek prywatny Wnioskodawcy. Skutkiem powyższego – stosownie do zapisów orzecznictwa – transakcja zbycia części nieruchomości gruntowej nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dodatkowo należy zaznaczyć, iż Wnioskodawca przedmiotowy grunt nabył pod zabudowę jednorodzinną, a nie z zamiarem sprzedaży w przyszłości. Wobec tego Zainteresowanego, w związku z zamierzonym zbyciem ww. nieruchomości, nie można w odniesieniu do tej transakcji uznać za profesjonalnego handlowca. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż Wnioskodawca sprzedając przedmiotowy grunt niezabudowany nie będzie korzystał ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Jednakże sprzedaż przez Wnioskodawcę ww. gruntu nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie będzie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji, Zainteresowany, w związku z dostawą nieruchomości będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełni przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy i nie wystąpi w roli podatnika podatku od towarów i usług w stosunku do transakcji sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Tut. Organ wskazuje, iż pomimo takiego samego skutku podatkowego dla podatnika podatku od towarów i usług (brak konieczności wykazania podatku należnego), pojęcia „nie podlega opodatkowaniu” i „zwolnione od podatku” nie są tożsame, a w rozpatrywanej sprawie ma miejsce sytuacja, w której przedmiotowa czynność nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jednocześnie wskazać należy, iż zgodnie z ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 35) z dniem 1 kwietnia 2013 r. powołany przepis art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług otrzyma nowe brzmienie. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.