ILPP2/443-1439/11-5/EN

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 11 października 2011 r. (data wpływu 17 października 2011 r.) uzupełnionym pismem z dnia 27 grudnia 2011 r. (data wpływu 29 grudnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zwrotu podatku naliczonego – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 17 października 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zwrotu podatku naliczonego. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 27 grudnia 2011 r. (data wpływu 29 grudnia 2011 r.), w którym doprecyzowano opis sprawy. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Dnia 13 stycznia 2011 r. został zakupiony przez Wnioskodawczynię i jej małżonka lokal użytkowy. Lokal ten przeznaczono na sale dydaktyczne, w ramach prowadzonych kursów prawa jazdy. Lokal ten został nabyty do wspólnoty małżeńskiej majątkowej, w której małżonkowie pozostają od daty zawarcia związku małżeńskiego (żadnych umów małżeńskich majątkowych nie zawierali). Kursy prawa jazdy są realizowane w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez małżonka Wnioskodawczyni, wpisanej do ewidencji działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni – jako osoba fizyczna, która nie prowadzi działalności gospodarczej – wydzierżawia część zakupionego lokalu na rzecz małżonka, w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Umowa dzierżawy lokalu została zawarta dnia 1 lutego 2011 r. Zainteresowana od uzyskanego czynszu dzierżawnego reguluje podatek VAT, a od uzyskanych przychodów z tego tytułu odprowadza podatek dochodowy. Zgłoszenie Wnioskodawczyni jako podatnika VAT czynnego, nastąpiło w dniu 30 grudnia 2010 r. Natomiast małżonek Zainteresowanej, który prowadzi działalność zwolnioną od podatku VAT cały czynsz dzierżawny wykazuje jako koszt uzyskania przychodu, w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Małżonek Wnioskodawczyni nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny i nie jest objęty obowiązkiem podatkowym w zakresie tego podatku. Jednocześnie należy wskazać, że Wnioskodawczyni uzyskała zwrot uiszczonego podatku VAT (w kwocie 59 115 zł), uregulowanego przy nabyciu przedmiotowego lokalu (na skutek obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego). W uzupełnieniu do wniosku wskazano, iż kwota 59 115 zł stanowi cały podatek VAT naliczony wynikający z faktury VAT dokumentującej nabycie lokalu użytkowego. Cały zakupiony lokal użytkowy wykorzystywany jest na cele działalności gospodarczej Zainteresowanej i z tego względu cały lokal jest przedmiotem umowy dzierżawy zawartej z małżonkiem. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w świetle obowiązujących przepisów ustawy o podatku VAT, Wnioskodawczyni zasadnie uzyskała zwrot podatku VAT, uiszczonego wcześniej, tj. uregulowanego przy nabyciu przedmiotowego lokalu? Zdaniem Wnioskodawczyni, w świetle obowiązujących przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zasadnie uzyskała ona zwrot podatku VAT uregulowanego przy nabyciu lokalu użytkowego. Wynika to z przyczyn wskazanych poniżej. Zgodnie z dyspozycją art. 86 ust. 1 ustawy o VAT „w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (…)”. Natomiast w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Jednocześnie działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów handlowców lub usługodawców, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematenalnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zwrócić należy uwagę, że zakres pojęcia działalności gospodarczej zdefiniowanego w ustawie o VAT jest szerszy i wykracza poza zakres tego pojęcia zdefiniowany w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 2: „Dziealnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły”. Oznacza to, że do opodatkowania podatkiem VAT nie jest konieczne prowadzenie przez podatnika działalności gospodarczej rozumianej formalnie, np. jako zarejestrowanej. Dlatego też podmiot wynajmując lokal, wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. W związku z tym prawo do odliczenia podatku naliczonego, czy też – jak określa to przepis ustawy – prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, jest podstawowym prawem podatnika wynikającym z samej konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej. Prawo do odliczenia przysługuje podatnikowi VAT, który prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT. Uprawnienie to nie jest uzależnione od faktu zarejestrowania się w tym charakterze. Jednak określeni podatnicy, tj. podmioty, które nie korzystają ze zwolnień z podatku, są obowiązani do zarejestrowania się jako podatnicy VAT czynni. W przedmiotowej sprawie Wnioskodawczyni podkreśliła, iż występuje jako osoba fizyczna, która nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o działalności gospodarczej, jednakże dokonała zgłoszenia jako podatnik VAT czynny i z tego względu została uznana za osobę prowadzącą działalność gospodarczą – zgodnie z przepisami ustawy o VAT. W związku z powyższym w ocenie Zainteresowanej prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym, na podstawie obowiązujących przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (art. 86 ust. 1 w związku z art. 15) zasadnie uzyskała zwrot podatku VAT uregulowanego przy nabyciu lokalu użytkowego. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwane dalej ustawą, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Generalna zasada dotycząca możliwości odliczenia podatku naliczonego została sformułowana w art. 86 ust. 1 ustawy. W przepisie tym wskazano, iż w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy wskazano, iż kwotę podatku naliczonego stanowi, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Z powyższego uregulowania wynika, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostają spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego przez podmiot niebędący czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, jak również odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających temu podatkowi. Należy ponadto wskazać, iż pomimo tego, że spełnione są generalne przesłanki upoważniające podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, to przepisy ustawy o podatku od towarów i usług przewidują wiele sytuacji, w których podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. I tak, zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika: (uchylony), (uchylony), (uchylony), usług noclegowych i gastronomicznych: (uchylona), nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób, towarów i usług, których nabycie: zostało udokumentowane fakturami otrzymanymi przed dniem utraty zwolnienia określonego w art. 113 ust. 1 lub 9 albo przed dniem rezygnacji z tego zwolnienia, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 113 ust. 5 i 7, nastąpiło w wyniku darowizny lub nieodpłatnego świadczenia usługi. Zgodnie z treścią art. 88 ust. 3a. ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy: sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi: wystawionymi przez podmiot nieistniejący, w których kwota podatku wykazana na oryginale faktury lub faktury korygującej jest różna od kwoty wykazanej na kopii; transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku; wystawiono więcej niż jedną fakturę dokumentującą tę samą sprzedaż; wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne: stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności, podają kwoty niezgodne z rzeczywistością – w części dotyczącej tych pozycji, dla których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością, potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego – w części dotyczącej tych czynności; faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego; zaświadczenie, o którym mowa w art. 86 ust. 5, zawiera informacje niezgodne ze stanem faktycznym, wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze – w części dotyczącej tych czynności. Według art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodne z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20. W art. 86 ust. 10 pkt 1 wskazano, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, z zastrzeżeniem pkt 2-5 oraz ust. 11, 12, 16 i 18. Natomiast jeżeli podatnik nie dokona obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych (art. 86 ust. 11 ustawy). Na podstawie art. 86 ust. 19 ustawy, jeżeli w okresie rozliczeniowym podatnik nie wykonywał czynności opodatkowanych na terytorium kraju oraz nie wykonywał czynności poza terytorium kraju, kwotę podatku naliczonego może przenieść do rozliczenia na następny okres rozliczeniowy. Z kolei, na mocy art. 87 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następny okres lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika określone zostały w art. 87 ust. 2-6 ustawy. W art. 87 ust. 2 ustawy postanowiono, iż zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku wynika, iż w dniu 13 stycznia 2011 r. został zakupiony przez Wnioskodawczynię i jej małżonka lokal użytkowy. Lokal ten został nabyty do wspólnoty małżeńskiej majątkowej, w której małżonkowie pozostają od daty zawarcia związku małżeńskiego (żadnych umów małżeńskich majątkowych nie zawierali). Lokal ten przeznaczono na sale dydaktyczne, w ramach prowadzonych kursów prawa jazdy. Kursy prawa jazdy są realizowane w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez małżonka Wnioskodawczyni. Zainteresowana – jako osoba fizyczna, która nie prowadzi działalności gospodarczej – wydzierżawia część zakupionego lokalu na rzecz małżonka, w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Umowa dzierżawy lokalu została zawarta dnia 1 lutego 2011 r. Zainteresowana od uzyskanego czynszu dzierżawnego reguluje podatek VAT, a od uzyskanych przychodów z tego tytułu odprowadza podatek dochodowy. Zgłoszenie Wnioskodawczyni jako podatnika VAT czynnego, nastąpiło w dniu 30 grudnia 2010 r. Wnioskodawczyni uzyskała zwrot uiszczonego podatku VAT (w kwocie 59 115 zł), uregulowanego przy nabyciu przedmiotowego lokalu (na skutek obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego). Kwota 59 115 zł stanowi cały podatek VAT naliczony wynikający z faktury VAT dokumentującej nabycie lokalu użytkowego. Cały zakupiony lokal użytkowy wykorzystywany jest na cele działalności gospodarczej Zainteresowanej i z tego względu cały lokal jest przedmiotem umowy dzierżawy zawartej z małżonkiem. W związku z powyższym Zainteresowana ma wątpliwości czy w świetle obowiązujących przepisów ustawy o podatku VAT, zasadnie uzyskała zwrot podatku VAT, uiszczonego przy nabyciu przedmiotowego lokalu. Odnosząc treść przytoczonych przepisów do opisu sprawy wskazać należy, iż rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ustawy o VAT uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Ponadto, art. 88 ust. 4 ustawy wyklucza odliczenie w odniesieniu do podmiotów nie będących zarejestrowanymi, czynnymi podatnikami podatku VAT. W omawianej sprawie warunki uprawniające do odliczenia są spełnione, gdyż Wnioskodawczyni jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT, a nabyty lokal użytkowy jest wykorzystywany do czynności opodatkowanych – w interpretacji indywidualnej z dnia 20 stycznia 2012 r. nr ILPP2/443-1439/11-4/EN wskazano, iż: „Wnioskodawczyni świadcząc we własnym imieniu i na własny rachunek usługi dzierżawy występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, natomiast czynność dzierżawy mieści się w definicji odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”. Zatem, Wnioskodawczyni przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturze dokumentującej zakup przedmiotowego lokalu użytkowego. Natomiast o ile wystąpiła nadwyżka podatku naliczonego nad podatkiem należnym, to Zainteresowanej przysługiwał zwrot różnicy na rachunek bankowy. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Informuje się, iż w podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT czynności dzierżawy lokalu użytkowego oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych zostały wydane odrębne interpretacje. Natomiast w zakresie prawidłowości zawarcia umowy dzierżawy lokalu użytkowego pomiędzy Wnioskodawczynią a Jej mężem oraz w zakresie wykazania czynszu dzierżawnego jako kosztu uzyskania przychodu przez męża Zainteresowanej zostały wydane odrębne rozstrzygnięcia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.