ILPP2/443-1669/11-3/AK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 7 grudnia 2011 r. (data wpływu 14 grudnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowanie zwrotu kosztów ubezpieczenia – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 14 grudnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowanie zwrotu kosztów ubezpieczenia. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Przedmiotem działalności Spółki jest dystrybucja samochodów. Spółka jest generalnym importerem pojazdów nabywanych w drodze wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od ich producentów. Podstawowym celem działalności Spółki jest dystrybucja samochodów dealerom (dalej: Dealerzy), którzy następnie dokonują ich ostatecznej odsprzedaży odbiorcom końcowym (klientom). Jednocześnie w ramach prowadzonej działalności podstawowej (dystrybucja samochodów), na podstawie ustaleń pomiędzy zagranicznym Towarzystwem Ubezpieczeniowym, niemieckim producentem samochodów (dalej: Producent), Spółką oraz Dealerami. Spółka bierze udział w procesie rozliczenia kosztów/składek polis ubezpieczeniowych (gwarancji) i polis typu assistance (dalej: Polisy) wykupionych w Towarzystwie Ubezpieczeniowym przez klientów końcowych nabywających samochody od Dealerów w Polsce. W szczególności proces poboru składek od Polis i ich rozliczenia ma następujący przebieg: klient końcowy zgłasza w salonie samochodowym Dealera w Polsce chęć wykupu danego rodzaju Polisy dla danego pojazdu. W trakcie wizyty klienta w salonie samochodowym Dealera: klient przy asyście pracowników Dealera, składa w portalu internetowym Towarzystwa Ubezpieczeniowego wniosek o wykup Polisy skierowany do Towarzystwa Ubezpieczeniowego. Dostęp do portalu internetowego udostępniany jest za pośrednictwem przeglądarki internetowej na komputerze w salonie Dealera; Dealer zatwierdza prawidłowość danych wskazanych we wniosku klienta w portalu internetowym Towarzystwa Ubezpieczeniowego. Jednocześnie z portalu internetowego automatycznie drukowany jest dokument Polisy dla klienta; klient dokonuje zapłaty składki ubezpieczeniowej za wykup Polisy. Zapłata dokonywana jest na rzecz Towarzystwa Ubezpieczeniowego. Jednak fizycznie wpłata składki dokonywana jest u Dealera, który na podstawie ustaleń ze Spółką, Producentem oraz Towarzystwem Ubezpieczeniowym jest zobowiązany zwrócić otrzymaną kwotę do Spółki (pkt 6 poniżej). Towarzystwo Ubezpieczeniowe na podstawie ewidencji w portalu internetowym wniosków klientów złożonych w salonach Dealerów w Polsce, okresowo (np. comiesięcznie) obciąża Producenta zbiorczo wartością składek wykupionych w danym okresie przez klientów; następnie Producent, w celu uzyskania zwrotu poniesionych kosztów składek przesyła okresowo do Spółki dokumenty zawierające zbiorczą informację o sumie składek dotyczących Polis wykupionych w danym okresie w salonach Dealerów w Polsce, w tym zestawienie składek wpłaconych przez klientów oraz w zależności od rodzaju Polisy notę księgową lub niemiecką fakturę ze wskazaniem tytułu (np. umowy ubezpieczenia/assistance nowych/używanych samochodów) oraz wskazaniem, że czynność nie podlega opodatkowaniu (ang.: tax-free); Spółka dokonuje zapłat do Producenta wskazanej przez Producenta zbiorczej kwoty składek. Spółka w celu weryfikacji kwot żądanych przez Producenta ma prawo wglądu do portalu internetowego Towarzystwa Ubezpieczeniowego w zakresie Polis wykupionych w danym okresie przez klientów w salonach samochodowych Dealerów w Polsce; Spółka występuje do poszczególnych Dealerów o zwrot kosztów kwoty zapłaconej do Producenta; Poszczególni Dealerzy zwracają Spółce kwoty składek wpłaconych przez klientów w trakcie wizyty w salonie Dealerów (pkt 1 powyżej). Powyższy system wynika z ustaleń biznesowych Spółki z Producentem i Dealerami, w oparciu o ustalenia Producenta z Towarzystwem Ubezpieczeniowym. Celem powyższego rozwiązania jest uproszczenie systemu poboru i rozliczeń wpłaconych przez klientów składek z tytułu nabycia Polis. Spółka nie wykonuje ani czynności faktycznych, ani tym bardziej czynności prawnych, które są związane z zawieraniem lub wykonywaniem umów ubezpieczeniowych. Spółka nie bierze udziału w świadczeniu usług na rzecz Towarzystwa Ubezpieczeniowego oraz nie podejmuje innych czynności, np dotyczących przepływu dokumentów ubezpieczeniowych pomiędzy klientami a Towarzystwem Ubezpieczeniowym (Polisa jest bowiem drukowana automatycznie z portalu internetowego dla klienta w salonie samochodowym). Czynności Spółki w ramach opisanego procesu rozliczeń sprowadzają się do zapłaty sumarycznej kwoty składek do Producenta oraz na uzyskaniu zwrotu poniesionych kosztów zgromadzonych u Dealerów z kwoty składek wpłaconych przez klientów. W związku z tym, suma kwot zwrotu kosztów przekazywanych przez Dealerów za dany okres do Spółki jest identyczna jak zbiorcza kwota zapłacona Producentowi. Obecnie Spółka uczestniczy w powyższym sposobie rozliczania zwrotu poniesionych kosztów oraz zamierza nadal w nim uczestniczyć w przyszłości w związku ze zobowiązaniami biznesowymi wobec Producenta oraz Dealerów. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w opisanej sytuacji prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym uzyskanie zwrotu kosztów poniesionych przez Spółkę w ramach rozliczenia Polis stanowi czynność niepodlegającą podatkowi od towarów i usług, a w efekcie zwrot kosztów oraz wcześniejsza zbiorcza zapłata do Producenta mogą być udokumentowane przez Spółkę notami księgowymi? Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanej sytuacji prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym uzyskanie zwrotu kosztów Polis stanowi czynność niepodlegającą podatkowi od towarów i usług. W efekcie Spółka nie ma obowiązku rozpoznawania obowiązku podatkowego z tytułu uzyskania zwrotów kosztów od Dealerów oraz wcześniejszego przekazania zbiorczej kwoty do Producenta. W ocenie Spółki powyższe przepływy pieniężne powinny być udokumentowane przez Spółkę notami księgowymi, a nie fakturami VAT. Stanowisko Spółki oparte jest na szeregu argumentów, wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Natomiast. jak stanowi art. 8 ust. 1 Ustawy VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemąjącej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; obowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym t mocy prawa. Z przedmiotowej definicji można wyodrębnić podstawowe cechy, jakie musi spełnić czynność aby zostać uznana za świadczenie usług w rozumieniu przepisów VAT: kwoty pieniężne wypłacone z tytułu świadczenia powinny stanowić formę wynagrodzenia podatnika za świadczenie wzajemne na rzecz innego podmiotu tzw. (ekwiwalentność), istnieje bezpośredni związek pomiędzy zapłatą wynagrodzenia a pewnym działaniem, czynnością wykonaną przez podatnika (tzw. aktywność), odpłatność wykonywanej czynności czy podejmowanych działań (z wyjątkiem pewnych szczególnych przypadków określonych w art. 8 ust. 2 Ustawy VAT). W związku z powyższym, czynności, które podlegają opodatkowaniu VAT powinny charakteryzować się określonymi cechami, tj. świadczenie usług musi mieć charakter odpłatny oraz musi zaistnieć bezpośredni związek pomiędzy przedmiotową czynnością a zapłatą otrzymaną od bezpośredniego konsumenta/odbiorcy świadczenia – powyższe potwierdził w swoim orzecznictwie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 3 marca 1994 r. C-16/93 w sprawie R.J. Tolsma v Inspecteur der Omzetbelastung Leeuwarden – „świadczenie usług realizowane jest „za wynagrodzeniem” w rozumieniu artykułu 2(1) VI Dyrektywy (obecnie Dyrektywa VAT) i stąd podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czyn wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy. Należy podkreślić, że w opisanej sytuacji nie następuje spełnienie żadnego z powyższych warunków. Nie dochodzi bowiem do świadczenia ze strony Spółki oraz wypłaty wynagrodzenia za czynności dokonywane przez Spółkę – nie ma zatem mowy o ekwiwalentności. Powiązany z tym jest również brak odpłatności ze strony Dealerów na rzecz Spółki. Spółka nie otrzymuje bowiem wynagrodzenia, ponieważ wykonuje jedynie czynności o charakterze technicznym, które mają na celu odzyskanie kwot zapłaconych przez Spółkę Producentowi z kwot składek wpłaconych u Dealerów przez klientów. Ponadto, nie można mówić o świadczeniu usług, w wypadku, gdy po obu stronach transakcji nie występują świadczenia wzajemne (z wyjątkiem pewnych szczególnych przypadków określonych w art. 8 ust. 2 ustawy VAT). Zgodnie bowiem z orzecznictwem TSUE (wyrok z dnia 8 marca 1988 r. C-102/86 w sprawie Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise) przyjmuje się, że świadczenie usług zakłada wymianę świadczeń obu stron i konsekwencji ma miejsce jedynie wówczas, kiedy pomiędzy świadczeniem jednej a świadczeniem drugiej strony stosunku prawnego istnieje bezpośredni i ścisły związek. Powyższe oraz szczegółowa analiza stanu faktycznego skłania do stwierdzenia, że brak jest związku między zwrotem kosztów dokonywanym przez Dealera na rzecz Spółki a czynnościami dokonywanymi przez Spółkę. Uzyskanie zwrotu kosztów zapłaconych do Producenta oraz wcześniejsza zapłata kwot pieniężnych do Producenta same w sobie nie mogą być rozpatrywane w kategorii świadczenia usług w rozumieniu Ustawy VAT. Spółka podkreślia, iż analogiczne oceny formułowane są w interpretacjach indywidualnych dotyczących podobnych stanów faktycznych. Przykładowo, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z dnia 17 listopada 2008 r. (sygn. IBPP3/443-621/08/TK) zauważa: „(...) zwrot kosztów dokonywany przez podmiot austriacki stanowi świadczenie pieniężne bez konieczności wykonywania w zamian określonego zobowiązania, wówczas nie istnieje, podmiot będący bezpośrednim beneficjentem tego zobowiązania. Takie świadczenie podlega bowiem opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedną ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi. i dalej: (...) zwrot kosztów szkolenia pracowników nie stanowi czynności wymienionej w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, a zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. W związku z tym, iż przedmiotowa czynność nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, to nie należy jej dokumentować fakturą VAT. Wnioskodawca celem udokumentowania zwrotu przez kontrahenta kosztów delegacji swoich pracowników może wystawić notę księgową.” Z kolei Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji indywidualnej z dnia 19 lutego 2010 r. (sygn. ITPP1/443-1161/09/BS) wskazuje: „(...) zobowiązanie do zwrotu kosztów ponoszonych przez Wnioskodawcę w związku wezwaniami do uregulowania zaległości w opłatach nie dotyczy świadczenia mającego charakter usługi lecz jest świadczeniem pieniężnym mającym postać zwrotu kosztów. Pomiędzy Wnioskodawcą a członkami, właścicielami lokali niebędącymi członkami oraz kontrahentami zwracającymi ww. koszty nie istnieje świadczenie wzajemne, gdyż Wnioskodawca w zamian za wpłaconą kwotę stanowiącą zwrot kosztów nie wykonuje na rzecz wskazanych osób żadnego świadczenia. W konsekwencji stwierdzić należy, iż zwrot kosztów poniesionych na zakup znaczków pocztowych (wysyłki poleconej, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru) nie stanowi ani dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, ani świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy. A zatem zwrot kosztów nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu, określonej w art. 5 ust. 1 ustawy, którą należałoby udokumentować fakturą VAT.” Również Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji z dnia 13 sierpnia 2010 r. (sygn. LBPP1/443-427/10/AZb), potwierdził prawidłowość powyższego stanowiska: „W konsekwencji wydatki takie jak opłaty skarbowe w związku ze złożeniem dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa, pełnomocnictwa substytucyjnego itp. w sprawie z zakresu administracji publicznej lub w postępowaniu sądowym, opłaty sądowe i opłaty kancelaryjne uiszczane w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 z późn. zm.) oraz na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), poniesione w imieniu i na rzecz klienta nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.” Ponadto analogiczne stanowisko do powyższego zostało zaprezentowane w następujących indywidualnych interpretacjach prawa podatkowego: Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 6 marca 2009 r. (sygn. ILPP2/443-16/09-2/GZ), Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 26 marca 2010 r. (sygn. IPPP1/443-40/10-4/ISz). W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. W myśl art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Na podstawie art. 8 ust. 2a ustawy, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Stosownie do treści art. 5a ustawy, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Pojęcie usługi według ustawy o podatku od towarów i usług jest szersze od definicji usługi w rozumieniu klasyfikacji statystycznych. Oznacza to, że w definicji tej mieszczą się również określone zachowania, które nie zostały sklasyfikowane w PKWiU. Zauważyć jednak należy, iż usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Jak stanowi art. 29 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Ponadto zgodnie z art. 30 ust. 3 ustawy, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, podstawą opodatkowania jest kwota należna z tytułu świadczenia usług, pomniejszona o kwotę podatku. Natomiast stosownie do art. 79 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 s. 1 ze zm.), podstawa opodatkowania nie obejmuje następujących elementów: obniżek cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty; opustów i obniżek cen udzielonych nabywcy lub usługobiorcy i uwzględnionych w momencie transakcji; kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy, a zaksięgowanych przez podatnika na koncie przejściowym. Podatnik musi przedstawić dowód na rzeczywistą kwotę kosztów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. c), i nie może odliczyć VAT, który w danym przypadku mógł zostać naliczony. Z przytoczonej wyżej regulacji art. 79 punkt c) Dyrektywy 112 wynika, iż wyłączeniu z podstawy opodatkowania podlegają kwoty otrzymane przez podatnika od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rachunek nabywcy lub usługobiorcy. Należy jednak zaznaczyć, iż otrzymany przez podatnika zwrot wydatków poniesionych na rzecz zleceniodawcy nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem VAT wówczas, gdy podatnik dysponuje dowodami dokumentującymi rzeczywiste kwoty poniesionych kosztów oraz ww. dowody zostały wystawione na nabywcę (usługobiorcę), w którego imieniu i na rzecz którego poniesione zostały te wydatki. W myśl art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Natomiast zgodnie z art. 106 ust. 4 ustawy, podatnicy, o których mowa w ust. 1-3, nie mają obowiązku wystawiania faktur, o których mowa w ust. 1 i 2, osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Jednakże na żądanie tych osób podatnicy są obowiązani do wystawienia faktury. Z opisu sprawy wynika, iż przedmiotem działalności Spółki jest dystrybucja samochodów. Spółka jest generalnym importerem pojazdów nabywanych w drodze wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od ich producentów. Podstawowym celem działalności Spółki jest dystrybucja samochodów dealerom (dalej: Dealerzy), którzy następnie dokonują ich ostatecznej odsprzedaży odbiorcom końcowym (klientom). Jednocześnie w ramach prowadzonej działalności podstawowej (dystrybucja samochodów), na podstawie ustaleń pomiędzy zagranicznym Towarzystwem Ubezpieczeniowym, niemieckim producentem samochodów (dalej: Producent), Spółką oraz Dealerami. Spółka bierze udział w procesie rozliczenia kosztów/składek polis ubezpieczeniowych (gwarancji) i polis typu assistance (dalej: Polisy) wykupionych w Towarzystwie Ubezpieczeniowym przez klientów końcowych nabywających samochody od Dealerów w Polsce. W szczególności proces poboru składek od Polis i ich rozliczenia ma następujący przebieg: klient końcowy zgłasza w salonie samochodowym Dealera w Polsce chęć wykupu danego rodzaju Polisy dla danego pojazdu. W trakcie wizyty klienta w salonie samochodowym Dealera: klient przy asyście pracowników Dealera, składa w portalu internetowym Towarzystwa Ubezpieczeniowego wniosek o wykup Polisy skierowany do Towarzystwa Ubezpieczeniowego. Dostęp do portalu internetowego udostępniany jest za pośrednictwem przeglądarki internetowej na komputerze w salonie Dealera; Dealer zatwierdza prawidłowość danych wskazanych we wniosku klienta w portalu internetowym Towarzystwa Ubezpieczeniowego. Jednocześnie z portalu internetowego automatycznie drukowany jest dokument Polisy dla klienta; klient dokonuje zapłaty składki ubezpieczeniowej za wykup Polisy. Zapłata dokonywana jest na rzecz Towarzystwa Ubezpieczeniowego. Jednak fizycznie wpłata składki dokonywana jest u Dealera, który na podstawie ustaleń ze Spółką. Producentem oraz Towarzystwem Ubezpieczeniowym jest zobowiązany zwrócić otrzymaną kwotę do Spółki (pkt 6 poniżej). Towarzystwo Ubezpieczeniowe na podstawie ewidencji w portalu internetowym wniosków klientów złożonych w salonach Dealerów w Polsce, okresowo (np. comiesięcznie) obciąża Producenta zbiorczo wartością składek wykupionych w danym okresie przez klientów; następnie Producent, w celu uzyskania zwrotu poniesionych kosztów składek przesyła okresowo do Spółki dokumenty zawierające zbiorczą informację o sumie składek dotyczących Polis wykupionych w danym okresie w salonach Dealerów w Polsce, w tym zestawienie składek wpłaconych przez klientów oraz w zależności od rodzaju Polisy notę księgową lub niemiecką fakturę ze wskazaniem tytułu (np. umowy ubezpieczenia/assistance nowych/używanych samochodów) oraz wskazaniem, że czynność nie podlega opodatkowaniu (ang. :tax-free); Spółka dokonuje zapłat do Producenta wskazanej przez Producenta zbiorczej kwoty składek. Spółka w celu weryfikacji kwot żądanych przez Producenta ma prawo wglądu do portalu internetowego Towarzystwa Ubezpieczeniowego w zakresie Polis wykupionych w danym okresie przez klientów w salonach samochodowych Dealerów w Polsce; Spółka występuje do poszczególnych Dealerów o zwrot kosztów kwoty zapłaconej do Producenta; Poszczególni Dealerzy zwracają Spółce kwoty składek wpłaconych przez klientów trakcie wizyty w salonie Dealerów (pkt 1. powyżej). Zatem, w powyższej sytuacji nie będzie dochodzić do świadczenia usług u Wnioskodawcy ponieważ usługę będzie świadczyć Towarzystwo Ubezpieczeniowe na rzecz kupującego samochód, sprzedając mu polisę ubezpieczeniową, a Wnioskodawca jedynie będzie pośredniczyć w przekazaniu pieniędzy za wykupioną polisę, który to wydatek będzie ponosić kupujący w momencie zakupu samochodu. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż uzyskanie zwrotu kosztów poniesionych przez Wnioskodawcę w ramach rozliczenia Polis będzie stanowić czynność niepodlegającą podatkowi od towarów i usług. Zatem Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do udokumentowania przekazywanych kwot za opłacone polisy (zwróconych następnie przez dealerów) dla celów tego podatku fakturami VAT. W takiej sytuacji Wnioskodawca będzie mógł na potrzeby rozliczeń finansowych z klientami stosować inne niż faktura VAT dokumenty. W sprawie będącej przedmiotem wniosku należy zwrócić uwagę, iż umowy cywilnoprawne zawierane przez Wnioskodawcę, winny być oceniane na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego. Analiza taka – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa nie mieści się jednak w zakresie uprawnień Ministra Finansów. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Ponadto informuje się, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej zdarzenia przyszłego. Kwestia dotycząca stanu faktycznego została rozstrzygnięta w odrębnej interpretacji z dnia 13 marca 2011 r. nr ILPP2/443-1669/11-2/AK. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.