ILPP2/443-728/10-2/AK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko XX, przedstawione we wniosku z dnia 18 maja 2010 r. (data wpływu 20 maja 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie refakturowania – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 20 maja 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie refakturowania. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca (dalej Gmina) będący zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług VAT jest właścicielem dwóch stacji uzdatniania wody oraz sieci wodociągowych. Woda pochodząca ze stacji uzdatniania w całości przeznaczona jest do sprzedaży, gdyż Gmina zaopatruje w nią wszystkie wsie. Na podstawie zawartego porozumienia komunalnego sprzedaje wodę sąsiedniej gminie. w jednym z paragrafów jest zapis, że gmina kupująca wodę (w zamian za obniżoną cenę) będzie zwracała część kosztów poniesionych na remonty stacji wodociągowej należącej do Wnioskodawcy. Koszty przedstawiają się następująco: 34.886,37 zł – za remonty i modernizację stacji wodociągowej, 7.321,36 zł – wynagrodzenie osobowe za pracę konserwatorów przy ww. remontach, 42.207,73 zł – razem. Koszty te obejmują okres 2004-2008. W związku z powyższym zadano następujące pytania. W jaki sposób obciążyć kosztami sąsiednią gminę, wystawiając fakturę VAT, czy notę obciążeniową (netto czy brutto)? Jak potraktować wynagrodzenie wynikające z umowy o pracę? Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 54, poz. 535 z późniejszymi zmianami), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Natomiast stosownie do art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy podatku VAT są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą dokonanie sprzedaży. Zdaniem Zainteresowanego, tylko w przypadku kiedy transakcji między dwoma podmiotami nie można udokumentować fakturą, np. gdy przedmiotem transakcji są czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w celu jej potwierdzenia powinna zostać wystawiona nota księgowo-obciążeniowa. W sytuacji Wnioskodawcy, strony umowy uzgodniły, że określone koszty poniesione przez sprzedawcę w związku z transakcją zostaną ostatecznie pokryte przez nabywcę, dlatego też transakcja będąca przedmiotem umowy udokumentowana winna być fakturą VAT, która uwzględnia stawkę podatku właściwą dla tej transakcji, natomiast koszty poniesione przez sprzedawcę w związku z tą transakcją podlegają tzw. refakturowaniu. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez pojecie świadczenia usług należy rozumieć przede wszystkim określone zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Zatem w zakresie pojęcia zwrotu „świadczenie na rzecz” mieszczą się jedynie świadczenia adresowane do zidentyfikowanych nabywców (np. ostatecznych konsumentów), nie zaś anonimowego, czy też zbiorowego odbiorcy. Na mocy art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać co najmniej te elementy, które zostały wymienione w § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 212, poz. 1337 ze zm.). Z treści art. 29 ust. 1 ustawy wynika, że podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2 -22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Zatem, przepis ten oznacza, że do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wlicza się tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które mają bezpośredni wpływ na kwotę należną (cenę) z tytułu dostawy lub świadczenia usługi. Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, iż w sytuacji, gdy podatnik, w związku z konkretną dostawą towarów lub świadczeniem usług, otrzymuje dopłatę do ceny towaru lub usługi, to tego rodzaju dofinansowanie stanowi obok ceny, uzupełniający element podstawy opodatkowania z tytułu danej dostawy lub świadczenia. Jeżeli dopłata ta przekazywana jest w celu dofinansowania dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług – istnieje bezpośredni związek między otrzymaną dopłatą a dostawą towarów lub świadczeniem usług i ich ceną – to stanowi ona obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Z opisu sprawy wynika, że Gmina będąca zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług VAT jest właścicielem dwóch stacji uzdatniania wody oraz sieci wodociągowych. Woda pochodząca ze stacji uzdatniania w całości przeznaczona jest do sprzedaży, gdyż Gmina zaopatruje w nią wszystkie wsie. Na podstawie zawartego porozumienia komunalnego sprzedaje wodę sąsiedniej gminie. w jednym z paragrafów jest zapis, że gmina kupująca wodę (w zamian za obniżoną cenę) będzie zwracała część kosztów poniesionych na remonty stacji wodociągowej należącej do Wnioskodawcy. Zatem w przedmiotowej sprawie koszty związane z remontem i modernizacją stacji wodociągowej oraz wynagrodzenie osobowe za pracę konserwatorów przy ww. remontach, które zwracane są Wnioskodawcy przez nabywcę jego usług w zamian za obniżoną cenę tej usługi (dostawę wody) de facto stanowią element wynagrodzenia (ceny) za dostawę wody, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT i w związku z tym Zainteresowany jest zobowiązany do wystawienia faktury, o której mowa w cytowanym wyżej art. 106 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.