IPPB2/4511-245/16-2/MK1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 17 marca 2016 r. (data wpływu 21 marca 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych kupna i sprzedaży walut – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 21 marca 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych kupna i sprzedaży walut. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. W 2015 roku Wnioskodawca zaczął korzystać z internetowego kantoru walutowego w celu zakupu waluty na spłatę kredytu hipotecznego (CHF), na potrzeby wyjazdów zagranicznych (USD, GBP i EUR) oraz zakupu obcojęzycznych książek i materiałów multimedialnych z zagranicznych serwisów internetowych. W przypadku zmian planów wyjazdowych, występowania nadwyżek walutowych ponad szacowane potrzeby, lub konieczności odzyskania polskiej waluty na bieżące wydatki krajowe, Wnioskodawca dokonywał sprzedaży walut, również za pośrednictwem tego samego kantoru. Z naturalnych względów ekonomicznych Wnioskodawca starał się pozyskać walutę po jak najbardziej atrakcyjnym kursie, korzystając m.in. z drobnych transakcji automatycznie zawieranych przy użyciu alertów walutowych na portalu. Wnioskodawca przedstawił we wniosku podsumowanie dokonanych w 2015 roku transakcji - wartości łączne w walutach obcych i złotówkach, zestawienie wszystkich pojedynczych transakcji kupna i sprzedaży walut. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy efekt tych transakcji Wnioskodawca powinien uwzględnić w zeznaniu rocznym PIT-37 za 2015 rok i czy w wyniku tych transakcji powstało zobowiązanie podatkowe - jeśli tak, to Wnioskodawca deklaruje gotowość odpowiedniego skorygowania zeznania rocznego za 2015 rok i ewentualnego uiszczenia stosownego podatku. Zdaniem Wnioskodawcy, Podsumowując transakcje kupna i sprzedaży walut, w wyniku transkacji walutowych dokonanych w 2015 roku Wnioskodawca poniósł na sprzedaży zakupionych walut stratę w wysokości 382 zł 35 gr. W związku z tym nie powstało zobowiązanie podatkowe z tego tytułu. Ponieważ jednak waluty były nabywane na użytek własny (spłata kredytu, wyjazdy zagraniczne, zakupy prywatne) i Wnioskodawca jest osobą fizyczną nie prowadzącą własnej działalności gospodarczej, nie istnieje również podstawa do wliczenia straty do dochodu i podstawy należnego podatku. W efekcie Wnioskodawca nie może skorzystać z odliczenia tej straty od dochodu. Zatem Wnioskodawca uważa, że nie powinien w żaden sposób korygować z tytułu tych transakcji swojego zeznania rocznego PIT-37 za 2015 rok. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Zatem wszelkie dochody podatnika, które nie zostały wymienione enumeratywnie w katalogu zwolnień przedmiotowych podlegają opodatkowaniu. Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. W myśl zaś art. 9 ust. 3 ww. ustawy o wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, można obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym, że wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% kwoty tej straty. Przepis art. 9 ust. 3a ww. ustawy stanowi, że przepis ust. 3 nie ma zastosowania do strat: z odpłatnego zbycia rzeczy i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, oraz ze źródeł przychodów, z których dochody są wolne od podatku dochodowego. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym dochód z tytułu zakupu i sprzedaży walut. Jednocześnie zgodnie z art. 11a ust. 1 ww. ustawy, przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu (art. 11a ust. 2 ww. ustawy). Natomiast w myśl art. 11a ust. 3 ww. ustawy, kwoty uprawniające do odliczenia od dochodu, podstawy obliczenia podatku lub obniżenia podatku, wydatki oraz podatek, wyrażone w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia wydatku lub zapłaty podatku. Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w 2015 roku Wnioskodawca zaczął korzystać z internetowego kantoru walutowego w celu zakupu waluty na spłatę kredytu hipotecznego (CHF), na potrzeby wyjazdów zagranicznych (USD, GBP i EUR) oraz zakupu obcojęzycznych książek i materiałów multimedialnych z zagranicznych serwisów internetowych. W przypadku zmian planów wyjazdowych, występowania nadwyżek walutowych ponad szacowane potrzeby, lub konieczności odzyskania polskiej waluty na bieżące wydatki krajowe, Wnioskodawca dokonywał sprzedaży walut, również za pośrednictwem tego samego kantoru. Z naturalnych względów ekonomicznych Wnioskodawca starał się pozyskać walutę po jak najbardziej atrakcyjnym kursie, korzystając m.in. z drobnych transakcji automatycznie zawieranych przy użyciu alertów walutowych na portalu. Przepis art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z punktem 9 tego artykułu źródłem przychodów są „inne źródła”. W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach. Sformułowanie „w szczególności” wskazuje, iż definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. Do przychodów z innych źródeł należy zatem zaliczyć każdy przychód, który spełnia łącznie dwa warunki: po pierwsze – nie jest zaliczany do źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8 ustawy, a po drugie – nie jest wyłączony z przedmiotowego zakresu podatku dochodowego od osób fizycznych. W związku z powyższym, jeżeli wydatek na zakup waluty był mniejszy niż przychód z jej sprzedaży to należy uznać, że powstał przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który należy zakwalifikować do innych źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 9. Przychody z innych źródeł podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych, zgodnie z art. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, według ustalonej skali podatkowej. Przychody te podatnik sam musi wykazać w zeznaniu rocznym za rok, w którym zostały osiągnięte i je opodatkować. Stwierdzić również należy, że dla celów właściwego i zgodnego z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych rozliczenia osiągniętego dochodu (poniesionej straty) istotna jest kwestia właściwego udokumentowania przychodów i kosztów, co wiąże się z dysponowaniem przez podatnika stosownymi informacjami w ww. zakresie. W przypadku transakcji zakupu i sprzedaży walut, o których mowa we wniosku przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewidują szczególnej formy ich dokumentowania. W celu więc prawidłowego wypełnienia obowiązku podatkowego Wnioskodawca winien dysponować dokumentami, z których wynika wysokość uzyskanego przychodu oraz wartość poniesionych w związku z jego uzyskaniem wydatków. W zakresie dotyczącym dowodów, Ordynacja podatkowa wymienia w art. 181 przykładowe środki dowodowe. Natomiast art. 180 Ordynacji podatkowej stanowi, że dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W przypadku osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej przychody uzyskane przez te osoby ze sprzedaży walut należy zaliczyć do przychodów z innych źródeł, o których stanowią przepisy art. 10 ust. 1 pkt 9 i art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, uzyskany przez Wnioskodawcę przychód, związane z jego uzyskaniem i udokumentowane koszty oraz wynik (stratę) Wnioskodawca, stosownie do art. 45 ust. 1 ustawy, winien wykazać w zeznaniu rocznym PIT- 36 w wierszu „inne źródła”. W sytuacji przedstawionej we wniosku, jeśli wydatek na zakup waluty był mniejszy niż przychód z jej sprzedaży to powstał przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychody uzyskane z tytułu sprzedaży walut stanowią przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy i podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych, zgodnie z art. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, według skali podatkowej. Przy ustalaniu wysokości uzyskanego przychodu (poniesionej straty) należy wziąć pod uwagę sposób przeliczania walut obcych na złote, określony w art. 11a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast stratę z tego źródła Wnioskodawca będzie mógł rozliczyć na zasadach określonych w przytoczonym wcześniej art. 9 ust. 3 ustawy. Stanowisko w tym zakresie należy więc uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.