IPPB3/423-589/14-3/JBB

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko  przedstawione we wniosku z dnia 2 czerwca 2014r. (data wpływu 6 czerwca 2014r.), uzupełnione w dniu 05.09.2014r. (data wpływu 08.09.2014r.) na podstawie wezwania z dnia 26 sierpnia 2014r. o przedstawienie własnego stanowiska w sprawie, o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie kosztów uzyskania przychodów - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 6 czerwca 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, w jakim momencie i w jakiej wysokości należy uwzględnić koszt uzyskania przychodów w postaci ceny nabycia wierzytelności. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako Spółka ) zamierza nabywać - na podstawie umów cesji - wierzytelności wymagalne w celu ich restrukturyzacji i windykacji na własny rachunek. Przedmiotowe wierzytelności nabywane będą przez Spółkę po cenie niższej od ich wartości nominalnej. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. W jakim momencie i w jakiej wysokości należy uwzględnić koszt uzyskania przychodów w postaci ceny nabycia wierzytelności? Zdaniem Wnioskodawcy, koszty poniesione w celu uzyskania przychodów można potrącić w roku podatkowym, w którym przychód ten wystąpił albo racjonalnie oceniając, powinien wystąpić. Aby określony koszt, można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym kosztem a przychodem musi istnieć związek. W ocenie Spółki, wydatki poniesione na zakup wierzytelności stanowią koszt uzyskania przychodów uzyskanych z windykacji tej należności, przy czym nie mogą one być uwzględnione w momencie nabycia wierzytelności, lecz dopiero z chwilą osiągnięcia faktycznego przychodu z windykacji wierzytelności. W przypadku, gdy przychody z windykacji wierzytelności uzyskiwane będą stopniowo w przedziale czasu dłuższym niż rok podatkowy, koszty uzyskania przychodów w postaci kosztu nabycia wierzytelności również powinny być uwzględniane stopniowo - w miarę uzyskiwania przychodów z windykacji, tak aby zachować związek pomiędzy przychodami a kosztami ich uzyskania. Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody. W sytuacji uzyskania w danym roku podatkowym częściowej zapłaty od dłużnika, Spółka nie może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów całej kwoty ceny zakupu wierzytelności, ale jedynie odpowiednią część tej kwoty. W przypadku, gdy uzyskana od dłużnika częściowa spłata wierzytelności nie przekracza ceny zakupu całej wierzytelności, koszty uzyskania przychodów należy przyjmować w wysokości kwoty uzyskanego przychodu, aż do momentu, gdy suma kwot częściowych spłat dokonywanych przez dłużnika będzie równa cenie zakupu całej wierzytelności. Natomiast w sytuacji, gdy uzyskana od dłużnika częściowa spłata wierzytelności przewyższa cenę nabycia całej wierzytelności, do kosztów uzyskania przychodów należy zaliczyć wartość, za którą nabyto całą wierzytelność. Stanowisko to, znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2007/10: „...wskazane przez Spółkę wydatki związane z nabyciem wierzytelności w celu jej windykacji stanowią koszt uzyskania przychodów uzyskanych w wyniku windykacji...”; „...koszty poniesione w celu uzyskania przychodów można potrącić w roku podatkowym, w którym przychód ten wystąpił albo - racjonalnie oceniając - powinien wystąpić. Innymi słowy jeśli uzyskanie przychodu wprost zależy od poniesienia danego kosztu, koszt ten będzie można rozliczyć dopiero w momencie wystąpienia przychodu... rozłożenie kosztów w czasie powoduje, że będą one potrącalne w tym roku, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.”; „...w przypadku, gdy uzyskana od dłużnika częściowa spłata wierzytelności nie przekraczała ceny zakupu całej wierzytelności, koszty należało przyjmować w wysokości odpowiadającej kwocie uzyskanego przychodu. Natomiast w sytuacji, gdy uzyskana od dłużnika częściowa spłata wierzytelności przewyższała cenę nabycia całej wierzytelności, do kosztów należało zaliczyć wartość, za którą nabyto całą wierzytelność (wydatki rzeczywiście poniesione)”. Dodatkowo, odpowiedzi na wezwanie z dnia 26 sierpnia 2014r., Spółka uzupełniła w dniu 05.09.2014r. (data wpływu 08.09.2014r.) wniosek, przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego opartego o właściwe przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wskazując: Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Z kolei zgodnie z art, 15 ust. 4 tej ustawy, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody (z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c). Zasadą wynikającą z tego przepisu jest zasada odpowiedniości (adekwatności) potrącania kosztów z przychodami. Tak więc wydatek poniesiony w latach poprzednich w celu uzyskania konkretnego przychodu jest kosztem podatkowym wówczas, gdy osiągnięty zostanie adekwatny do tego wydatku przychód. Przy potrącaniu kosztów zawsze obowiązuje zasada adekwatności z odpowiadającymi im przychodami. W tym względzie podzielić należy pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 228/08, że "przy takim brzmieniu art. 15 ust. 4 ustawy podatkowej, nie można zaaprobować takiej jego wykładni, w wyniku której potrącony zostanie cały wydatek, a Spółka nie osiągnęła jeszcze przewidywalnego i racjonalnie zakładanego przychodu, bowiem ryzyka w działalności gospodarczej podatnik nie może przerzucać na Skarb Państwa". Innymi słowy, z art. 15 ust. 4 ustawy podatkowej wynika zasada "odpowiedniego" przypisywania przychodom kosztów ich uzyskania. Jednocześnie – na zasadach analogii - przytoczyć należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 3 października 2006 r. sygn. akt II FSK 1290/05, że "jeżeli bowiem wydatki poniesione na windykację danej wierzytelności nie przyniosły przychodu w 2001 r., to nie mogą być uznane za związane z przychodem tego roku. Będą natomiast zaliczane do kosztów uzyskania przychodów następnych lat, w których przychód z nimi związany zostanie osiągnięty". W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej w tym zakresie oceny stanowiska wnioskodawcy. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późń. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.