IPPB4/415-851/12-2/JK3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 01.10.2012 r. (data wpływu 08.10.2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 08.10.2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest obywatelem Polski, który od 15 lutego 2005 r. do 31 maja 2011 r. przebywał na terytorium Francji będąc oddelegowanym do wykonywania pracy na rzecz francuskiej spółki B. z międzynarodowej grupy L.. We wskazanym okresie Wnioskodawca pozostawał zatrudniony na podstawie umowy o pracę z polską spółką L. Sp. z o.o. W okresie od 15 lutego 2005 r. do 31 maja 2011 r., pomimo zatrudnienia na podstawie polskiej umowy o pracę, Wnioskodawca świadczył pracę głównie na terytorium Francji na rzecz podmiotu francuskiego, do którego był oddelegowany. W okresie oddelegowania, Wnioskodawca wykonywał pracę głównie we Francji i przez cały okres oddelegowania do pracy we Francji tylko sporadycznie przebywał na terytorium Polski - pobyty w Polsce wiązały się głównie z okresem urlopów i wakacji (od kilku do kilkudziesięciu dni w każdym roku kalendarzowym w okresie oddelegowania). W dniu 31 maja 2011 r. umowa o pracę z polskim pracodawcą została rozwiązana i od 1 czerwca 2011 r. Wnioskodawca zawarł umowę o pracę z belgijską spółką L. SA na czas nieokreślony. Na podstawie umowy o pracę ze spółką belgijską, Wnioskodawca wykonuje obecnie pracę na terytorium Belgii, a także odbywa regularne podróże służbowe do Rosji trwające średnio dwa tygodnie w każdym miesiącu (10 dni roboczych). W związku z realizacją projektu biznesowego w Rosji Wnioskodawca spędzi także nie więcej niż 10 dni roboczych w Polsce w 2012 r. (w związku ze spotkaniami służbowymi, które będą odbywać się na terytorium Polski). Od trzeciego kwartału 2013 r., planowane jest wydłużenie okresu podróży służbowych Wnioskodawcy do Rosji do około trzech tygodni w każdym miesiącu (15 dni roboczych). Możliwe jest, iż w 2014 r. zawarta zostanie umowa o pracę pomiędzy Wnioskodawcą a spółką rosyjską z grupy L. na okres trzech lat (nie wykluczając jej dalszego przedłużenia). Obecnie Wnioskodawca wykonuje swoje obowiązki służbowe w Rosji na podstawie wizy służbowej, natomiast po upływie jej ważności złożony zostanie wniosek o udzielenie zezwolenia na pracę na terytorium Federacji Rosyjskiej. W trakcie całego oddelegowania do Francji, w okresie od 15 lutego 2005 r. do 31 maja 2011 r., najbliższa rodzina Wnioskodawcy, małżonka i córka, towarzyszyła mu we Francji. Od dnia 1 czerwca 2011 r. rodzina Wnioskodawcy przeniosła się na stałe do Belgii i będzie tam pozostawała co najmniej do połowy 2015 roku, do czasu ukończenia belgijskiej szkoły średniej przez córkę Wnioskodawcy. W dniu 31 maja 2012 r. w Belgii urodziła się druga córka Wnioskodawcy. Wnioskodawca wraz z rodziną nie zamierza powrócić do Polski na stałe i planuje pozostać w Belgii lub ewentualnie przenieść się do Rosji, jeśli pracodawca Wnioskodawcy będzie tego wymagał. W Belgii rodzina Wnioskodawcy zamieszkuje w wynajętym na ten cel domu. W okresie trzech pierwszych lat pobytu w Belgii, belgijski pracodawca Wnioskodawcy wypłaca mu dodatek na pokrycie kosztów zamieszkania. W roku 2012 oraz w latach kolejnych pobyt Wnioskodawcy w Polsce nie przekroczy 183 dni. Oprócz okazjonalnych podróży służbowych do Polski Wnioskodawca spędzi w Polsce w 2012 r. około 10-20 dni urlopu wypoczynkowego. Wnioskodawca w żadnym kraju nie przynależy do organizacji społecznych lub politycznych. Wynagrodzenie wypłacane Wnioskodawcy przez belgijską spółkę od 1 czerwca 2011 r. stanowi główne i jedyne źródło utrzymania Wnioskodawcy. Podczas pobytu za granicą Wnioskodawca nie przewiduje uzyskiwania dochodów z polskich źródeł. W latach poprzednich, podczas oddelegowania do Francji, Wnioskodawca otrzymywał również dochód w głównej mierze ze źródeł położonych poza Polską, gdyż wynagrodzenie wypłacane przez polską spółkę z grupy L. dotyczyło w całości pracy wykonywanej przez Wnioskodawcę we Francji na rzecz francuskiej spółki i jako takie podlegało opodatkowaniu we Francji. Powyższe zostało odzwierciedlone w zeznaniach podatkowych Wnioskodawcy składanych wraz z jego małżonką (pozostają oni we wspólnocie majątkowej) za lata podatkowe 2005 - 2011. W okresie oddelegowania do Francji w latach 2005 - 2011 obowiązkowe składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne były opłacane do polskiego systemu ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych w związku z kontynuacją ubezpieczenia w Polsce na mocy przepisów unijnych regulujących koordynację systemów zabezpieczenia społecznego w Unii Europejskiej - polski pracodawca Wnioskodawcy uzyskiwał unijne certyfikaty ubezpieczenia społecznego E101 potwierdzające, że podlegał on ubezpieczeniom społecznym w Polsce i był wyłączony z obowiązku ubezpieczenia we francuskim systemie ubezpieczeń społecznych pomimo wykonywania pracy we Francji. Natomiast, w związku z rozwiązaniem umowy o pracę z polskim pracodawcą, zawarciem belgijskiej umowy o pracę i przeniesieniem się na stałe do Belgii od 1 czerwca 2011 r., Wnioskodawca opłaca składki na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne oraz zdrowotne w Belgii (w związku z czym korzysta z ochrony ubezpieczeniowej i świadczeń w ramach tamtejszego systemu ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych) i aktualnie nie jest ubezpieczony w polskim systemie ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych (ZUS i NFZ). W Belgii opłacane są również składki na dodatkową polisę ubezpieczeniową Wnioskodawcy. Wnioskodawca jest właścicielem domu jednorodzinnego położonego w Polsce, który w chwili obecnej nie jest wynajmowany. Wnioskodawca planuje sprzedaż domu w możliwie szybkim terminie, w trakcie najbliższych trzech lat, gdy warunki na rynku nieruchomości będą sprzyjające do dokonania transakcji sprzedaży. Wnioskodawca w celu zakupu domu zaciągnął kredyt hipoteczny w polskim banku nominowany w złotówkach. W związku z zaciągniętym kredytem hipotecznym na zakup domu, Wnioskodawca posiada również polisę na życie w Polsce wymaganą przez kredytodawcę (bank). Ponadto Wnioskodawca w związku z kredytem posiada w Polsce rachunek bankowy, który zasilany jest ze środków gromadzonych na jego belgijskich rachunkach bankowych, w celu spłaty rat kredytu wraz z odsetkami oraz dokonywania płatności związanych z domem w Polsce (koszty mediów i podatków lokalnych). Sprzedaż domu w Polsce będzie się wiązała ze spłatą kredytu hipotecznego na rzecz banku oraz zamknięciem polisy na życie. Środki finansowe, jakie pozostaną Wnioskodawcy po sprzedaży domu w Polsce i spłacie kredytu hipotecznego zostaną przeznaczone na zakup nieruchomości za granicą, która będzie docelowym miejscem zamieszkania podatnika. W Belgii zarejestrowany jest samochód Wnioskodawcy, w Polsce natomiast podatnik nie posiada żadnego mienia ruchomego o znacznej wartości. Do końca 2011 roku z uwagi na związki ekonomiczne z Polską (polska umowa o pracę oraz opłacanie do polskiego systemu składek na ubezpieczenia społeczne) Wnioskodawca był traktowany jako osoba mająca miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce (tj. jako polski rezydent podatkowy) podlegająca nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce i w związku z powyższym w tym kraju podlegały rozliczeniu jego dochody bez względu na miejsce położenia ich źródeł (zeznania roczne były składane do urzędu skarbowego właściwego dla miejsca zamieszkania w Polsce). W okresie oddelegowania do Francji Wnioskodawca podlegał tam opodatkowaniu i w związku z powyższym na mocy umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Francją, a Polską, wynagrodzenie ze stosunku pracy podlegało zwolnieniu z opodatkowania w Polsce (było jedynie brane pod uwagę przy ustalaniu efektywnej stawki podatkowej mającej zastosowanie do dochodu podlegającego opodatkowaniu w Polsce). Natomiast od momentu zawarcia umowy belgijskiej i przeniesienia się do Belgii w celu wykonywania tam pracy, tj. od 1 czerwca 2011 r., w stosunku do wynagrodzenia uzyskanego za pracę w Belgii Wnioskodawca podlega opodatkowaniu w Belgii na podstawie wewnętrznych przepisów tego kraju. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy zgodnie z art. 3 ust. 1, la i 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361; dalej: Ustawa PDOF) Wnioskodawca będzie podlegał ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce od stycznia 2012 r. i w latach następnych o ile jego sytuacja osobista lub ekonomiczna przedstawiona we wniosku nie ulegnie zmianie? Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z regulacją zawartą w art. 3 ust. 2a Ustawy PDOF, osoby fizyczne, jeżeli nie mają miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, podlegają ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (tj. obowiązkowi podatkowemu tylko do dochodów/przychodów osiąganych na terytorium Polski). Natomiast osoby mające miejsce zamieszkania w Polsce, podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (tj. obowiązkowi podatkowemu od swoich wszystkich światowych dochodów). Zgodnie z art. 3 ust. 1 a Ustawy PDOF, za osobę fizyczną, która posiada miejsce zamieszkania w Polsce uznaje się osobę, która: posiada na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W myśl powyższego przepisu, aby można było mówić o podleganiu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (polskiej rezydencji podatkowej) przez konkretnego podatnika, musi on posiadać na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub też czas pobytu danej osoby na terytorium Polski powinien przekroczyć 183 dni w ciągu roku podatkowego (rokiem podatkowym w Polsce jest rok kalendarzowy). Aby ustalić zakres obowiązku podatkowego Wnioskodawcy w Polsce począwszy od 1 stycznia 2012 r. należy więc ocenić czy okoliczności faktyczne, z którymi mamy do czynienia w przypadku Wnioskodawcy pozwalają za uznanie, że spełniony został chociaż jeden z warunków, o których mowa w art. 3 ust 1 a Ustawy PDOF, co pozwalałoby uznać, iż Wnioskodawca posiada miejsce zamieszkania w Polsce w świetle powyższego przepisu (przesłanki powodujące ustalenia miejsca zamieszkania mają charakter rozłączny - wystarczy więc spełnienie chociaż jednej z nich, aby podatnik został uznany za osobę mającą w Polsce miejsce zamieszkania dla celów podatkowych). Wnioskodawca nie wyraża intencji i nie przewiduje stałego pobytu na terytorium Polski począwszy od 1 stycznia 2012 r. Jego pobyty w Polsce w 2012 r. oraz kolejnych latach podatkowych będą niesystematyczne i nie będą przekraczały kilkunastu dni rocznie (samodzielne pobyty związane z obowiązkami służbowymi lub przyjazdy do Polski z najbliższą rodziną w czasie urlopu). Co więcej, w latach poprzednich (od momentu oddelegowania do Francji od 15 lutego 2005 r.) Wnioskodawca również przebywał w Polsce sporadycznie i głównie wykonywał pracę poza terytorium Polski. W tym czasie był jednak zatrudniony na podstawie polskiej umowy o pracę i podlegał ubezpieczeniom społecznym w Polsce, co wskazywało na powiązania ekonomiczne z Polską. Od 2012 r. ośrodek interesów osobistych Wnioskodawcy znajduje się w Belgii, na co wskazuje fakt, iż najbliższa rodzina Wnioskodawcy (żona i dzieci) towarzyszą mu w Belgii i planują pozostać tam przez najbliższe kilka lat (co najmniej do połowy 2015 roku, kiedy przewidywane jest ukończenie belgijskiej szkoły średniej przez starszą córkę Wnioskodawcy). Ponadto, już uprzednio rodzina Wnioskodawcy nie zamieszkiwała w Polsce i w trakcie jego oddelegowania do Francji od 15 lutego 2005 r. do 31 maja 2011 r. przebywała z nim na stałe we Francji. Długość wyjazdu i brak regularnych wizyt w Polsce skutkuje naturalnym przeniesieniem centrum interesów osobistych Wnioskodawcy za granicę. W Belgii starsza córka Wnioskodawcy uczęszcza do belgijskiej szkoły, natomiast młodsza córka urodziła się już na terytorium tego kraju. W związku z powyższym, całość osobistych powiązań Wnioskodawcy, w tym życia towarzyskiego koncentruje się obecnie wyłącznie w Belgii. Jeśli chodzi o drugi warunek składający się na ośrodek interesów życiowych tj. centrum interesów ekonomicznych, w przypadku Wnioskodawcy centrum to znajduje się obecnie w Belgii, gdyż od 1 czerwca 2011 r., Wnioskodawca zawarł umowę o pracę z belgijską spółką L. SA na czas nieokreślony i wykonuje pracę w Belgii oraz na terytorium Rosji (w ramach podróży służbowych), uzyskując z tego tytułu wynagrodzenie stanowiące główne i jedyne źródło jego przychodu jednocześnie, od 31 maja 2011 r. Wnioskodawca nie jest juz zatrudniony przez polskiego pracodawcę i nie wykonuje pracy w Polsce na rzecz polskich podmiotów, a jego pobyty służbowe na terytorium Polski mają charakter okazjonalny (kilka dni w roku). W Polsce Wnioskodawca nie planuje osiągać żadnych przychodów na podstawie umowy o pracę bądź na podstawie jakiejkolwiek umowy cywilnoprawnej, nie prowadzi również działalności gospodarczej oraz nie przewiduje uzyskiwania innych dochodów z polskich źródeł. Podkreślić należy ponadto, iż w okresie od 15 lutego 2005 r. do 31 maja 2011 r. Wnioskodawca wprawdzie był zatrudniony na podstawie umowy o pracę zawartej z polską spółką, jednak we wskazanym okresie wykonywał pracę na podstawie oddelegowania na rzecz francuskiej spółki z grupy L.. Wynagrodzenie, jakle uzyskiwał Wnioskodawca w powyższym okresie było wypłacane przez polską spółkę za pracę wykonywaną za granicą (Wnioskodawca tylko incydentalnie wykonywał pracę w Polsce) i podlegał obowiązkowym składkom na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne w Polsce (zgodnie z poświadczonymi przez ZUS certyfikatami E-101 potwierdzającymi pozostawanie w polskim systemie ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych w okresie oddelegowania do Francji) co wskazywało na powiązania ekonomiczne z Polską w tym okresie. Od 1 czerwca 2011 r. Wnioskodawca pozostaje zatrudniony wyłącznie przez podmiot belgijski i opłaca składki na ubezpieczenie społeczne wyłącznie w Belgii, natomiast w Polsce nie jest w ogóle ubezpieczony. Powyższe dowodzi, że w związku z przeprowadzką do Belgii więzi ekonomiczne Wnioskodawcy z Polską wygasły. Na chwilę obecną jedynym elementem łączącym Wnioskodawcę z Polską jest posiadanie w Polsce nieruchomości - domu, którego właścicielem jest Wnioskodawca i który jest zamieszkiwany wyłącznie w czasie urlopów spędzanych przez Wnioskodawcę i jego rodzinę w Polsce i nie stanowi dla niego źródła przychodu z najmu. Wnioskodawca zamierza sprzedać dom w możliwie szybkim terminie, w trakcie najbliższych trzech lat, aby uzyskać środki na zakup domu za granicą, który będzie stanowił jego docelowe miejsce zamieszkania. Decyzję o sprzedaży domu w Polsce Wnioskodawca uzależnia od poprawy sytuacji na lokalnym rynku nieruchomości (w obecnej sytuacji sprzedaż domu mogłaby być nieopłacalna ekonomicznie). Posiadanie domu przez Wnioskodawcę w przedstawionej sytuacji nie może zatem przesądzać o posiadaniu przez niego w Polsce centrum interesów gospodarczych (nieruchomość jest składnikiem majątku, którego zbycie nastąpi w perspektywie trzech następnych lat a środki uzyskane ze zbycia zostaną przeznaczone na zakup nieruchomości za granicą). Także fakt posiadania rachunku bankowego oraz polisy na życie w Polsce nie powinien być uznany za przesłankę istnienia centrum interesów gospodarczych Wnioskodawcy w Polsce, z uwagi na cel ich utrzymywania, jakim jest spłacanie kredytu hipotecznego zaciągniętego w polskim banku na zakup domu. Wszystkie podstawowe rachunki bankowe, w tym również rachunek, na który przelewane jest wynagrodzenie Wnioskodawcy, znajdują się w Belgii. Wszelkie wartościowe mienie ruchome posiadane przez Wnioskodawcę (włącznie z jego samochodem osobowym zarejestrowanym w Belgii) znajduje się wyłącznie w Belgii. Reasumując, Wnioskodawca od dnia rozwiązania umowy o pracę z polską spółką i przeniesienia się do Belgii na stałe t. j. od 1 czerwca 2011 r., znacznie ograniczył swoje powiązania osobiste i ekonomiczne z Polską i przeniósł ośrodek swoich interesów życiowych do Belgii. W tym kraju koncentrują się obecnie jego powiązania osobiste (stały pobyt najbliższej rodziny) i ekonomiczne (główne źródło przychodu). Fakt ciągłego posiadania nieruchomości w Polsce podczas stałego pobytu za granicą nie świadczy o tym, że Wnioskodawca posiada ściślejsze powiązania gospodarcze z Polską. Jak wskazano powyżej Wnioskodawca wyjeżdżając z Polski nie sprzedał swojego domu tylko ze względu na niekorzystne uwarunkowania ekonomiczne i z tego tez powodu w Polsce pozostawił rachunek bankowy niezbędny do spłaty kredytu hipotecznego zaciągniętego na dom oraz powiązaną z nim polisę na życie. Jednocześnie, jak wskazano powyżej Wnioskodawca zamierza w najbliższej przyszłości sprzedać nieruchomość w Polsce oraz nabyć nieruchomość na cele mieszkaniowe za granicą. Przesłanka ta potwierdza tym bardziej zamiary Wnioskodawcy związane ze stałym pobytem za granicą. Jeśli chodzi o drugi warunek wynikający z art. 3 ust. 1 a ustawy PDOF dotyczący okresu pobytu na terytorium Polski, który przesądzałby o posiadaniu miejsca zamieszkania w Polsce, długość planowanego pobytu Wnioskodawcy na terytorium Polski w roku 2012, jak i w latach kolejnych, nie przekroczy 183 dni w roku podatkowym (kalendarzowym). Tym samym, druga przesłanka, na podstawie której określa się miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce również nie zostanie spełniona w przypadku Wnioskodawcy od stycznia 2012 r. W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, iż od 1 stycznia 2012 r. Wnioskodawca powinien zostać uznany za osobę nieposiadającą miejsca zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 2a ustawy PDOF, ponieważ ośrodek jego interesów osobistych i gospodarczych w roku 2012 nie znajduje się w Polsce, a jego pobyt na terytorium Polski nie przekroczy 183 dni w roku podatkowym 2012. W związku z powołanym wyżej stanem faktycznym w świetle art. 3 ust. 2a Ustawy PDOF Wnioskodawca powinien podlegać od stycznia 2012 roku i w latach następnych (podczas których będzie przebywał w Belgii lub Rosji oraz jego sytuacja życiowa nie ulegnie zmianie która by miała wpływ na ustalenie jego miejsca zamieszkania dla celów podatkowych) ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, a zatem powinien opłacać podatki w Polsce wyłącznie od dochodów osiągniętych ze źródeł położonych na jej terytorium. Dochody osiągnięte przez Wnioskodawcę ze źródeł położonych poza terytorium Polski (w tym z pracy wykonywanej poza Polską na podstawie zagranicznej umowy o pracę) nie będą natomiast podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego, uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). W świetle art. 3 ust. 1a. ww. ustawy za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Natomiast stosownie do art. 3 ust. 2a ww. ustawy osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem "lub", co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów. Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika "lub" w sformułowaniu "centrum interesów osobistych lub gospodarczych" dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawianie hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych. Uznanie osoby fizycznej za osobę mająca miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie Konwencja zawarta między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Belgii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz zapobiegania oszustwom podatkowym i uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisana w Warszawie dnia 20.08.2001 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 211, poz. 2139). Stosownie do art. 4 ust. 1 Konwencji, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która, zgodnie z prawem tego Państwa, podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo, wszystkie jego jednostki terytorialne lub organy lokalne. Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym Państwie w zakresie dochodu osiąganego ze źródeł położonych tylko w tym Państwie lub z tytułu majątku położonego w tym Państwie. Natomiast w świetle art. 4 ust. 2 ww. Konwencji, jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad: osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ona ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych); jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa; jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem; jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca jest obywatelem Polski. Od 1 czerwca 2011 r. Wnioskodawca zawarł umowę o pracę z belgijską spółką L. SA na czas nieokreślony. Na podstawie umowy o pracę ze spółką belgijską, Wnioskodawca wykonuje obecnie pracę na terytorium Belgii. Od dnia 1 czerwca 2011 r. rodzina Wnioskodawcy przeniosła się na stałe do Belgii i będzie tam pozostawała co najmniej do połowy 2015 roku, do czasu ukończenia belgijskiej szkoły średniej przez córkę Wnioskodawcy. W dniu 31 maja 2012 r. w Belgii urodziła się druga córka Wnioskodawcy. Wnioskodawca wraz z rodziną nie zamierza powrócić do Polski na stałe i planuje pozostać w Belgii lub ewentualnie przenieść się do Rosji, jeśli pracodawca Wnioskodawcy będzie tego wymagał. W Belgii rodzina Wnioskodawcy zamieszkuje w wynajętym na ten cel domu. W roku 2012 oraz w latach kolejnych pobyt Wnioskodawcy w Polsce nie przekroczy 183 dni. Oprócz okazjonalnych podróży służbowych do Polski Wnioskodawca spędzi w Polsce w 2012 r. około 10-20 dni urlopu wypoczynkowego. Wnioskodawca w żadnym kraju nie przynależy do organizacji społecznych lub politycznych. Wynagrodzenie wypłacane Wnioskodawcy przez belgijską spółkę od 1 czerwca 2011 r. stanowi główne i jedyne źródło utrzymania Wnioskodawcy. Podczas pobytu za granicą Wnioskodawca nie przewiduje uzyskiwania dochodów z polskich źródeł. Mając na uwadze opisany we wniosku stan faktyczny oraz przedstawiony powyżej stan prawny, należy stwierdzić, iż w 2012 r. i w latach następnych (o ile zmianie nie ulegnie stan faktyczny i prawny) Wnioskodawca nie posiada miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski. Oznacza to, iż Wnioskodawca podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. podlega opodatkowaniu jedynie od dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.