IPPB5/423-130/10-3/IŚ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 23.02.2010 r. (data wpływu 02.03.2009 r.) - uzupełnionym w dniu 17.05.2010 r. - o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie sposobu potrącalności kosztów uzyskania przychodów na przełomie lat podatkowych, przy stosowaniu zasad Krajowego Standardu Rachunkowości nr 6 „Rezerwy, bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów, zobowiązania warunkowe” i w sytuacji, gdy sprawozdanie finansowe, dla potrzeb międzynarodowej grupy kapitałowej, jest sporządzane we wcześniejszym terminie – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 02.03.2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie sposobu potrącalności kosztów uzyskania przychodów na przełomie lat podatkowych, przy stosowaniu zasad Krajowego Standardu Rachunkowości nr 6 „Rezerwy, bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów, zobowiązania warunkowe” i w sytuacji, gdy sprawozdanie finansowe, dla potrzeb międzynarodowej grupy kapitałowej, jest sporządzane we wcześniejszym terminie. W przedmiotowym wniosku zostały przedstawione następujące zdarzenia przyszłe. Zdarzenie przyszłe 1 Spółka zamierza dokonywać na przełomie lat podatkowych rozliczenia kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z przychodami (zwane dalej kosztami bezpośrednimi) oraz innych niż bezpośrednio związane z uzyskaniem przychodu (zwane dalej kosztami pośrednimi) wg następujących zasad. Koszty pośrednie Ze względu na konieczność szybkiego sporządzenia sprawozdania finansowego na potrzeby międzynarodowej grupy kapitałowej, do której należy Spółka księgi rachunkowe zamykane są w terminie znacznie wcześniejszym niż z upływem ostatniego dnia trzymiesięcznego okresu po dniu bilansowym (w rozumieniu art. 12 ust. 5 ustawy o rachunkowości). Jest to równocześnie data sporządzenia sprawozdania finansowego zgodnie z ustawą o rachunkowości. Oznacza to praktycznie, że po dacie sporządzenia sprawozdania finansowego za rok N. nie ma możliwości dokonania jakichkolwiek zapisów w księgach roku N. Wszystkie znane koszty pośrednie odnoszące się do roku N, dotyczące wykonanych usług lub towarów dostarczonych w roku N, które jednak nie zostały udokumentowane fakturami lub rachunkami będącymi w posiadaniu działu rachunkowości Spółki, są szacowane i księgowane jako dostawy niefakturowane (zobowiązania z tytułu dostaw robót i usług) w ciężar kosztów operacyjnych roku N. Faktury i rachunki dokumentujące koszty pośrednie dotyczące wykonanych usług lub towarów zużytych w roku N, które wpłynęły do księgowości Spółki po dacie sporządzenia dla centrali grupy sprawozdania finansowego za rok N są ujmowane w księgach roku N+1 na kontach bilansowych, tj. „Wn-Dostawy niefakturowane”, „Ma-Zobowiązenia z tyt. dostaw robót wobec usług”. Jeżeli wystąpi różnica pomiędzy szacunkiem wysokości kosztu pośredniego, ujętego w roku N jako „Dostawa niefakturowana” w ciężar kosztów, a otrzymaną fakturą, to w roku N+1 kwota ta jest ujmowana jako zwiększenie lub zmniejszenie kosztów. Różnice te nie są istotne z punktu widzenia rachunkowego. Opisane powyżej zasady rozliczania kosztów pośrednich przyjęte dla celów rachunkowych wynikające z Krajowego Standardu Rachunkowości nr 6 „Rezerwy, bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów, zobowiązania warunkowe” Spółka ma zamiar zastosować dla celów podatkowych. Na podkreślenie zasługuje fakt, że w sytuacji gdy w danym roku Spółka zakupiła określone towary i usługi oraz je wykorzystała, a na koniec roku na podstawie zawartych umów bądź innych dokumentów jest w stanie określić wysokość należnego za nie wynagrodzenia (w drodze szacunku), nie posiada jednak na nie jeszcze faktury lub rachunku wystawionego przez kontrahenta, to ujmuje je nie jako rezerwy czy rozliczenia międzyokresowe, ale jako dostawy niefakturowane (zobowiązania z tytułu dostaw robót i usług). Zgodnie bowiem z definicją zawartą w § 2.1. Krajowego Standardu Rachunkowości nr 6, „zobowiązanie - to wynikający z przeszłych zdarzeń obowiązek wykonania świadczeń o wiarygodnie określonej wartości, które spowodują wykorzystanie już posiadanych lub przyszłych aktywów jednostki. Przeszłymi zdarzeniami są np. (...) zakup towarów, materiałów usług”. Zgodnie z § 2.2. „rezerwy są zobowiązaniami, których termin wymagalności lub kwota nie są pewne” natomiast „rozliczenia międzyokresowe kosztów - to rezerwy związane bezpośrednio z działalnością operacyjną. (...). Do biernych rozliczeń międzyokresowych będących rezerwami nie zalicza się biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów, o których mowa w art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy o rachunkowości. Są to w szczególności zobowiązania wynikające z przyjętych przez jednostkę niefakturowanych dostaw i usług, które zaliczane są do zobowiązań z tytułu dostaw i usług, także wtedy, gdy ustalenie przez jednostkę dokładnej ilości i/lub ceny dostawy/usługi może wymagać szacunków”. W przypadku braku faktury lub rachunku wystawionego przez kontrahenta (stanowiących zewnętrzne obce dowody księgowe) Spółka zobowiązana jest więc oszacować wiarygodnie kwotę kosztu dostawy niefakturowanej i ująć ją w księgach jako zobowiązanie na podstawie wewnętrznego dokumentu księgowego „polecenie księgowania”. Zdarzenie przyszłe 2 Koszty bezpośrednie Ze względu na konieczność szybkiego sporządzenia sprawozdania finansowego na potrzeby międzynarodowej grupy kapitałowej, do której należy Spółka księgi rachunkowe zamykane są w terminie znacznie wcześniejszym niż z upływem ostatniego dnia trzymiesięcznego okresu po dniu bilansowym (w rozumieniu art. 12 ust. 5 ustawy o rachunkowości). Jest to równocześnie data sporządzenia sprawozdania finansowego zgodnie z ustawą o rachunkowości. Oznacza to praktycznie, że po dacie sporządzenia sprawozdania finansowego za rok N nie ma możliwości dokonania jakichkolwiek zapisów w księgach roku N. Wszystkie bezpośrednie koszty uzyskania przychodów odnoszące się do roku N, a poniesione po zakończeniu roku N są ujmowane w księgach roku N zgodnie z zasadą memoriału. Jest to jednak możliwe wyłącznie do momentu zamknięcia ksiąg rachunkowych dokonywanego na potrzeby grupy kapitałowej, którego termin, jak to już wspomniano, jest znacznie wcześniejszy niż termin graniczny wynikający z przepisów ustawy o rachunkowości. Po sporządzeniu sprawozdania finansowego w terminie wymaganym przez grupę kapitałową nie ma możliwości dokonywania żadnych zmian w księgach roku N (stosownie do art. 12 ust. 5 ustawy o rachunkowości). Zatwierdzenie sprawozdań finansowych Spółki następuje zazwyczaj w ciągu szóstego miesiąca roku N+1 po dacie bilansowej, a deklaracja roczna podatku dochodowego od osób prawnych za rok N jest składana z końcem trzeciego miesiąca roku N+1 po dacie bilansowej Zdarzenie przyszłe 3 Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami Podobnie jak w przypadku kosztów pośrednich, zdarza się, że Spółka nie dysponuje w momencie sporządzania sprawozdania finansowego na potrzeby grupy kapitałowej (będącego równocześnie momentem zamknięcia ksiąg w rozumieniu art. 12 ust 5 ustawy o rachunkowości) fakturami/rachunkami dokumentującymi poniesione w roku N koszty bezpośrednie, które stosownie do krajowego Standardu Rachunkowości nr 6 są ujmowane w księgach roku N jako dostawy niefakturowane na podstawie poleceń księgowania. Stosownie do uregulowań art. 15 ust 4e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo na dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Faktury dokumentujące koszty bezpośrednie dotyczące wykonanych usług lub towarów zużytych w roku N, które wpłynęły do księgowości Spółki po dacie sporządzenia sprawozdania finansowego za rok N na potrzeby centrali Grupy są ujmowane w księgach roku N+1 na kontach bilansowych, tj. „Wn-Dostawy niefakturowane”, „Ma-Zobowiązenia z tytułu dostaw robót wobec usług”. Jeżeli wystąpi różnica pomiędzy szacunkiem wysokości kosztu bezpośredniego, ujętego w roku N jako „Dostawa niefakturowana” w ciężar kosztów, a otrzymaną fakturą - to w roku N+1 kwota ta jest ujmowana jako zwiększenie lub zmniejszenie kosztów. Co do zasady, różnice te nie są istotne z punktu widzenia rachunkowego. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Pytania dot. zdarzenia przyszłego 1: Czy koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z uzyskaniem przychodu stanowiące dostawy niefakturowane ujęte w księgach roku N na podstawie poleceń księgowania stanowią koszty uzyskania przychodów w roku N? Czy prawidłowe jest uznanie za korektę kosztów uzyskania przychodów roku N+1 kwot ewentualnych różnic pomiędzy szacunkiem wysokości kosztów pośrednich, ujętych w roku N jako dostawa niefakturowana na podstawie polecenia księgowania, a otrzymanymi fakturami/rachunkami dokumentującymi te koszty zaksięgowanymi w roku N+1 po zamknięciu ksiąg Spółki za rok N ze względu na termin sporządzenia sprawozdania finansowego dla Grupy? Pytanie dot. zdarzenia przyszłego 2: Czy koszty uzyskania przychodów bezpośrednio odnoszące się do przychodów roku N, a poniesione po dacie sporządzenia sprawozdania finansowego w terminie wymaganym przez grupę kapitałową stanowią koszty uzyskania przychodów roku następnego (N+1) stosownie do art. 15 ust 4c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? Pytania dot. zdarzenia przyszłego 3: Czy koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z uzyskaniem przychodu stanowiące dostawy niefakturowane ujęte w księgach roku N na podstawie poleceń księgowania stanowią koszty uzyskania przychodów w roku N? Czy prawidłowe jest uznanie za korektę kosztów uzyskania przychodów roku N+1 kwot ewentualnych różnic pomiędzy szacunkiem wysokości kosztów bezpośrednich, ujętych w roku N jako dostawa niefakturowana na podstawie polecenia księgowania, a otrzymanymi fakturami/rachunkami, dokumentującymi te koszty zaksięgowanymi w roku N+1 po zamknięciu ksiąg Spółki za rok N ze względu na termin sporządzenia sprawozdania finansowego na potrzeby Grupy? Stanowisko Spółki dot. pytań w obrębie zdarzenia przyszłego 1 Spółka stoi na stanowiska, że w opisanej po wyżej sytuacji: kwoty kosztów pośrednich dotyczących roku N ujęte jako dostawy niefaktarowe w księgach roku N na podstawie dowodów poleceń księgowania jako szacunek dokonany na wiarygodnie ustalonych podstawach (umowy z kontrahentami, wiedza odnośnie ilości i wartości przyjętych usług/towarów zużytych w rok N) stanowią koszty uzyskania przychodów w roku N); kwoty ewentualnych różnic pomiędzy szacunkiem wysokości kosztów pośrednich, ujętych w roku N jako dostawa niefakturowana w ciężar kosztów na podstawie polecenia księgowania. a otrzymanymi fakturami/rachunkami dokumentującymi te koszty zaksięgowanymi w roku N+1 po zamknięciu ksiąg Spółki za rok N ze względu na termin sporządzenia sprawozdania finansowego Spółki za rok N ze względu na termin sporządzenia sprawozdania finansowego do Grupy, stanowią odpowiednio korektę kosztów uzyskania przychodów w roku N+1. Stosownie do uregulowań art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wyraźnie dopuszcza możliwość uznania jako podatkowego kosztu ujętego w księgach na podstawie innego niż faktura czy rachunek dowodu księgowego. Warunkiem podstawowym, oczywiście, jest, aby koszt ten spełniał przesłanki wymienione w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Ustawa wyłącza z kosztów podatkowych koszty rezerw i rozliczenia międzyokresowe kosztów. Ponieważ w świetle przepisów rachunkowych kategoria dostaw niefaktarowanych nie stanowi ani rezerw ani rozliczeń międzyokresowych kosztów, nie może być uznana za koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym osób prawnych. Brak faktury czy rachunku w momencie zamykania ksiąg rachunkowych roku N nie dyskwalifikuje takich kosztów jako podatkowych, gdyż zgodnie z ustawą o rachunkowości, są one ujmowane w księgach rachunkowych jako wiarygodny szacunek na podstawie wewnętrznego dowodu księgowego zwanegopoleceniem księgownia. Polecenie księgowania jest w tym przypadku „innym dowodem księgowym” wymienionym w art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Dział księgowy Spółki kierując się prawem bilansowym mimo, że nie posiada jeszcze faktur/rachunków, zna lub może wiarygodnie oszacować wysokość kosztu na podstawie np. zawartej z kontrahentem umowy i na tej podstawie ujmuje go w księgach jako zobowiązanie. Koszt taki powinien być jednocześnie kosztem uzyskania przychodu w roku, w którym ujęto go w księgach. Powyższe stanowisko Spółki znajduje swoje uzasadnienie w interpretacji indywidualnej z dnia 29.06.2009 r. o sygnaturze IPPB5/423-190/09/IŚ, wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie. Stanowisko Spółki dot. pytania w obrębie zdarzenia przyszłego 2 Spółka stoi na stanowisku, że koszty bezpośrednie odnoszące się do przychodów roku N, a poniesione po dniu zakończeniu roku podatkowego N i po dacie sporządzenia i przekazania sprawozdania finansowego do centrali grupy kapitałowej stanowią koszty uzyskania przychodów roku następnego (N+1) - stosownie do art. 15 ust 4c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka uważa, że termin zamknięcia ksiąg roku N narzucony przez grupę kapitałową, do której Spółka należy jest dniem sporządzenia sprawozdania finansowego zgodnie z ustawą o rachunkowości. Na poparcie swojego stanowiska Spółka przytacza interpretację indywidualną wydaną przez Dyrektora izby Skarbowej w Warszawie w dniu 18.02.2009 r. o sygn. IPPB5/423-211/08-2/MŚ oraz IPPB5/423-190/09-2/IŚ. Zgodnie z art. 15 ust. 4b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, koszty uzyskania przychodu bezpośrednio związane z przychodami odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzenia takiego sprawozdania (...) są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody. Z kolei koszty bezpośrednie odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu sporządzenia sprawozdania finansowego - zgodnie z art. 15 ust. 4c- są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie. Stosownie do uregulowań ustawy o rachunkowości, podmiot prowadzący księgi rachunkowe jest zobowiązany do kompletnego ujęcia kosztów i przychodów danego roku obrachunkowego zgodnie z zasadą współmierności. Jednocześnie, dokonywanie zapisów księgowych w księgach danego roku możliwe jest wyłącznie do momentu ich zamknięcia. Kierownik jednostki, z uwzględnieniem terminów wymaganych przez udziałowców i innych odbiorców sprawozdań finansowych, decyduje o terminie zamknięcia ksiąg rachunkowych i sporządzenia sprawozdania finansowego za dany rok. Nawet jeśli zatwierdzenie sprawozdań finansowych przez udziałowców jest znacznie późniejsze niż data ich sporządzenia na potrzeby centrali Grupy, to nie zmienia to faktu, że z dniem przekazania sprawozdania finansowego do Grupy następuje nieodwracalne wyłączenie możliwości dokonywania zapisów księgowych w roku N. Dlatego też Spółka stoi na stanowisku, że po dniu przekazania sprawozdań finansowych do centrali Spółki koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami stanowią koszty uzyskania przychodu roku następnego (N+1), gdyż są ujmowane w księgach roku N+1. Stanowisko Spółki dot. pytań w obrębie zdarzenia przyszłego 3 Spółka stoi na stanowisku, że w opisanej powyżej sytuacji: kwoty kosztów bezpośrednich dotyczących roku N ujęte jako dostawy niefaktarowane w księgach roku N na podstawie dowodów poleceń księgowania jako szacunek dokonany na wiarygodnie ustalonych podstawach (umowy z kontrahentami, wiedza odnośnie ilości i wartości przyjętych usług/towarów zużytych w roku N) stanowią koszty uzyskania przychodów roku N; kwoty ewentualnych różnic pomiędzy szacunkiem wysokości kosztów bezpośrednich, ujętych w roku N w ciężar kosztów jako dostawa niefaktarowana na podstawie polecenia księgowania, a otrzymanymi fakturami/rachunkami dokumentującymi te koszty zaksięgowanymi w roku N+1 po zamknięcia ksiąg spółki za rok N ze względu na termin sporządzenia sprawozdania finansowego do Grapy, stanowią odpowiednio korektę kosztów uzyskania przychodów w roku N+1. Art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wyraźnie dopuszcza możliwość uznania jako podatkowego koszta ujętego w księgach na podstawie innego niż faktura czy rachunek dowodu księgowego. Warunkiem podstawowym, oczywiście, jest, aby koszt ten spełniał przesłanki wymienione w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Ustawa wyłącza z kosztów podatkowych koszty rezerw i rozliczenia międzyokresowe kosztów (art. 15 ust. 4e). Ponieważ w świetle przepisów o rachunkowych kategoria dostaw niefakturowanych nie stanowi ani rezerwy ani rozliczeń międzyokresowych kosztów, nie może być uznana za koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Brak faktury czy rachunku w momencie zamykania ksiąg rachunkowych roku N nie dyskwalifikuje takich kosztów jako podatkowych, gdyż zgodnie z ustawą o rachunkowości, są one ujmowane w księgach rachunkowych jako wiarygodny szacunek na podstawie wewnętrznego dowodu księgowego zwanego poleceniem księgowania (stosownie do uregulowań ustawy o rachunkowości). Polecenie księgowania jest w tym przypadku „innym dowodem księgowym” wymienionym w art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Po wyższe stanowisko Spółki znajduje swoje uzasadnienie w interpretacji indywidualnej z dnia 29.06.2009 r. o sygnaturze IPPB5/423-190/09-2/IŚ wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Spółki w sprawie oceny prawnej przedstawionych zdarzeń przyszłych uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej przez Spółkę oceny swego stanowiska. Niezależnie od powyższego tytułem uwagi należy wskazać, że przepis art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j. t. Dz. U. Nr 54 z 2000 r., poz. 654 ze zm.) stanowi, że podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i należnego podatku. Konsekwencją przyjęcia przez normodawcę jako przedmiotu podatku dochodu, a nie zysku bilansowego, jest określenie pojęcia dochodu (art. 7 ust. 2 ustawy), który stanowi nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Chodzi przy tym o rzeczywiste koszty i rzeczywiste przychody, a więc mające swoje odzwierciedlenie w prowadzonej przez podatnika ewidencji rachunkowej. Do czynności kontrolnych zmierzających do ustalenia czy księgi rachunkowe i sporządzone na ich podstawie sprawozdanie finansowe są rzetelne i prawidłowo odzwierciedlają sytuację majątkową i finansową Spółki, jej wynik finansowy i rentowność, z mocy prawa, uprawnieni są biegli rewidenci (podmioty uprawnione do badania sprawozdań finansowych). Za przeprowadzone badanie biegły rewident ponosi odpowiedzialność i ma obowiązek – w trybie określonym w art. 65 ustawy o rachunkowości – sporządzić opinię wraz z raportem na temat przedłożonego do badania sprawozdania finansowego. Ponadto podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna jest pisemną interpretacją przepisów prawa podatkowego, przez które rozumie się przepisy ustaw podatkowych, a nie ustawy o rachunkowości (art. 3 pkt 2 i art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej). Interpretacja dotyczy zaistniałych zdarzeń przyszłych przedstawionych przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.