IPPP1/4512-180/15-2/Igo

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony, przedstawione we wniosku z dnia 27 lutego 2015 r. (złożonego osobiście w dniu 27 lutego 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT poniesionego w związku z realizacją projektu - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 27 lutego 2015 r. złożono ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT poniesionego w związku z realizacją projektu. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawczyni złożyła „Wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania 413 wdrażanie lokalnych strategii rozwoju dla małych projektów, tj. operacji, które nie odpowiadają warunkom przyznania pomocy w ramach osi 3, ale przyczyniają się do osiągnięcia celów tej osi”. Przedmiotem tego wniosku jest uzyskanie pomocy w zakupie parkuru do treningu koni wartości 18793,50 zł brutto, w tym VAT 3514,24 zł. Warunki tego programu przewidują możliwość złożenia oświadczenia o kwalifikowalności podatku VAT. Wnioskodawczyni złożyła takie oświadczenie. Wypłata wartości podatku VAT, jako kosztu kwalifikowalnego, uzależniona jest od złożenia na etapie wniosku o płatność indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, stwierdzającej że wnioskodawczyni nie może odzyskać tego podatku w ramach systemu odzyskiwania podatku naliczonego. Wniosek o udzielenie pomocy jest aktualnie procedowany w Urzędzie Marszałkowskim . Zakup parkuru projektowany jest jako stworzenie publicznego miejsca do uprawiania sportu konnego. Dostęp do parkuru będzie powszechny i bezpłatny. Jedynym ograniczeniem będzie przestrzeganie regulaminu parkuru, zawierającego warunki bezpieczeństwa. Wnioskodawczyni nie będzie uzyskiwać dochodu z powodu zainstalowania parkuru. Wnioskodawczyni jest podatnikiem VAT czynnym i obecnie korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie przepisu art. 113 Ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy Wnioskodawczyni będzie przysługiwał zwrot podatku VAT wydatkowany przy realizacji wniosku? Zdaniem wnioskodawcy, istotną zasadą dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego jest istnienie związku tego podatku z czynnościami opodatkowanymi. Zasada ta została określona w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, gdzie wskazano, że podatek naliczony podlega odliczeniu w zakresie, w jakim towary i usługi, z których nabyciem podatek ten naliczono, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest aby zachodził związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Z powyższego wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje podatnikowi tylko w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Odliczyć zatem można tylko podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Wskazana norma prawna wyraża zasadę neutralności podatku od towarów i usług, w następstwie której podatnicy realizujący czynności zwolnione podmiotowo lub przedmiotowo, są w podobnej sytuacji jak ostateczny nabywca (konsument) towaru lub usługi. Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu. Przechodząc na grunt przedstawianego zdarzenia przyszłego, wobec tego że korzystanie z parkuru będzie bezpłatne, Wnioskodawczyni nie będzie miała możliwości uzyskania podatku należnego z którego może odliczyć podatek naliczony, skoro podejmuje tylko czynności nie podlegające opodatkowaniu VAT. Argumentem tylko dodatkowym jest ten, że Wnioskodawczyni jest podatnikiem zwolnionym z VAT. Zatem Wnioskodawczyni wyraża stanowisko, że nie będzie jej przysługiwał zwrot podatku VAT zapłacony przy realizacji wniosku o udzielenie wskazanej pomocy. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 177, poz. 1054, z późn zm.) – zwanej dalej ustawą – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie do przepisu art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Na mocy art. 87 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika określone zostały w art. 87 ust. 2-6 ustawy. W myśl art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7. Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni. Jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy, zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Z przepisów ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje tylko zarejestrowanym, czynnym podatnikom podatku od towarów i usług oraz jedynie w takim przypadku, gdy dokonywane zakupy mają związek z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tj. takimi, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Przedstawiona w art. 86 ust. 1 ustawy zasada wyłącza więc możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni jest podatnikiem VAT czynnym i obecnie korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie przepisu art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług. Wnioskodawczyni złożyła „Wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania 413 wdrażanie lokalnych strategii rozwoju dla małych projektów, tj. operacji, które nie odpowiadają warunkom przyznania pomocy w ramach osi 3, ale przyczyniają się do osiągnięcia celów tej osi”. Przedmiotem tego wniosku jest uzyskanie pomocy w zakupie parkuru do treningu koni. Zakup parkuru projektowany jest jako stworzenie publicznego miejsca do uprawiania sportu konnego. Dostęp do parkuru będzie powszechny i bezpłatny. Jedynym ograniczeniem będzie przestrzeganie regulaminu parkuru, zawierającego warunki bezpieczeństwa. Wnioskodawczyni nie będzie uzyskiwać dochodu z powodu zainstalowania parkuru. Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. W omawianej sprawie warunki uprawniające do odliczenia nie są spełnione, gdyż realizacja projektu nie jest związana z wykonywaniem czynności opodatkowanych tym podatkiem. Dostęp do parkuru będzie powszechny i bezpłatny. Wnioskodawczyni nie będzie uzyskiwać dochodu z powodu zainstalowania parkuru. Zatem Wnioskodawczyni nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych z tytułu realizacji ww. projektu, a tym samym do zwrotu kwoty podatku VAT wydatkowanego przy realizacji wniosku. Tym samym stanowisko Strony należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.