IPPP1-443-470/08-2/IZ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki,przedstawione we wniosku z dnia 21.02.2008 r. (data wpływu 10.03.2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania szczególnej procedury marży dla przekazywanych pracownikom za częściową odpłatnością usług turystyki - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 12.03.2008 r. do tut. Organu wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania szczególnej procedury marży dla przekazywanych pracownikom za częściową odpłatnością usług turystyki. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Spółka dokonuje zakupu usług turystyki od kontrahentów zewnętrznych — biur turystycznych (wczasy, kolonie, wycieczki kilkudniowe) finansując zakup w całości ze środków ZFŚS (całe zobowiązanie płacone jest z ZFŚS). Zakup usług turystyki udokumentowany jest fakturami „VAT marża” wystawionymi na Spółkę, w których zgodnie art. 119 ustawy o VAT nie jest wykazywana kwota podatku VAT. Zakup powyższych usług dokumentowany jest także fakturami VAT. Z zakupionych przez Spółkę usług turystyki korzystają następnie pracownicy Spółki za częściową odpłatnością. Wierzytelność pracownika wobec Spółki jest regulowana poprzez potrącenie należności z wynagrodzenia pracownika lub poprzez wpłatę środków pieniężnych przez pracowników na konto bankowe ZFŚS. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Czy prowadzona przez Spółkę działalność polegająca na odsprzedaży pracownikom usług turystycznych nabytych uprzednio od biur turystycznych dla bezpośredniej korzyści swoich pracowników (turystów), których zakup udokumentowany jest fakturami „VAT marża” i fakturami VAT powinna na podstawie art. 119 ustawy o VAT podlegać opodatkowaniu zgodnie ze szczególną procedurą przewidzianą dla usług turystyki? Czy w przypadku nabycia usług turystycznych udokumentowanych fakturami VAT marża lub fakturami VAT, które następnie zostaną przekazane (odsprzedane) pracownikom za częściową odpłatnością (pozostała część finansowana jest ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych) przy zastosowaniu szczególnej procedury przewidzianej w art. 119 ustawy o VAT w ten sposób, że odpłatność nie pokrywa ceny nabycia (występuje marża ujemna) podstawa opodatkowania jest równa zero i czy w konsekwencji Spółka nie jest zobowiązana do wykazania czynności przekazania (odsprzedaży) usług turystycznych w deklaracji VAT - 7? Zdaniem Spółki przekazanie (za częściową odpłatnością) pracownikom usług turystyki zakupionych od zewnętrznych kontrahentów - biur turystycznych, udokumentowanych fakturami „VAT marża” i fakturami VAT powinno zgodnie z art. 119 ustawy o VAT podlegać opodatkowaniu zgodnie ze szczególną procedurą przewidzianą dla usług turystyki. Warunki jakie musi spełnić podatnik, aby móc stosować szczególne zasady opodatkowania usług turystyki zostały określone w art. 119 ust. 3 ustawy o VAT. Zgodnie z powyższym przepisem podatnik powinien: mieć siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium kraju; działać na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek; przy świadczeniu usługi nabywać towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W ocenie Strony ustawa o VAT nie zawiera ograniczenia katalogu nabywców usług turystyki opodatkowanych zgodnie z zasadami szczególnymi. Dodatkowo, Spółka pragnie zauważyć, że usługi turystyczne nie zostały wprost wymienione w żadnym z grupowań Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług z 1997 r. Jednocześnie, od 1 stycznia 2008 r. obowiązuje znowelizowany art. 8 ust. 3 ustawy o VAT, który potwierdza, że usługi turystyki, o których mowa w art. 119 ustawy o VAT, nie powinny być klasyfikowane na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Zdaniem Spółki wczasy, kolonie oraz kilkudniowe wycieczki stanowią usługi turystyczne. W konsekwencji, możliwość stosowania przez podatnika szczególnych zasad opodatkowania usług turystyki i ich dokumentowania, zgodnie z zasadami określonymi w art. 119 ustawy, zależy od spełnienia przez niego łącznie ww. warunków. Spółka posiada siedzibę na terytorium Polski. Oceniając, czy Strona działa w tym wypadku na własny rachunek i we własnym imieniu Spółka wskazuje, ze nabywa te usługi na własną rzecz, w celu ich odsprzedaży nabywcom. A zatem sprzedawcą jest w tym wypadku Spółka, co wskazuje, że działa ona we własnym imieniu. Fakt, że należność z tytułu świadczenia usług turystyki jest należnością w całości przypadającą Spółce wskazuje na to, że usługi te są świadczone przez Spółkę na własny rachunek (w przeciwieństwie do przypadku działania jako pośrednik, a więc na cudzy rachunek). Analizując spełnienie trzeciego warunku należy odwołać się do definicji usług „nabywanych dla bezpośredniej korzyści turysty”. Zgodnie z art. 119 ust. 2 ustawy o VAT, przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie. W analizowanym przypadku należy uznać, iż powyższa definicja jest spełniona, gdyż nabyta usługa w całości stanowi usługę dla bezpośredniej korzyści turysty. Stosownie do art. 119 ust. 3a ustawy o VAT, podatnicy świadczący usługi turystyki są obowiązani prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, oraz posiadać dokumenty, z których wynikają te kwoty. Spółka posiada ewidencję VAT, jak również dokumenty (faktury zakupu), z których wynikają kwoty wydatkowane na nabycie usług turystyki dla bezpośredniej korzyści turystów. Spółka stoi na stanowisku, że spełnia przesłanki określone w art. 119 ust. 3 oraz 3a ustawy o VAT, w konsekwencji powyższego ma prawo do rozliczenia przekazanych swoim pracownikom za częściową odpłatnością usług turystycznych zgodnie ze szczególną procedurą tzw. „marżą”. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust.1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Stosownie do zapisu art. 8 ust. 3 ww. ustawy usługi wymienione klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej są klasyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ww. ustawy podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Zasady opodatkowania usług turystyki reguluje art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług. W myśl ust. 1 tego artykułu podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5. Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie – ust. 2. Zgodnie z ust. 3 przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik: ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium kraju; działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek; przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. Stosownie do zapisu ust. 3a powyższego artykułu podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, oraz posiadać dokumenty, z których wynikają te kwoty. Z uwagi na to, iż ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia usług turystyki, a jej klasyfikacji nie dokonuje się na podstawie przepisów o statystyce publicznej należy w tym zakresie odwołać się do definicji zawartej w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 223, poz. 2268). Zgodnie z art. 3 pkt 1 tej ustawy przez usługi turystyczne należy rozumieć usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie inne usługi świadczone turystom lub odwiedzającym. W rozumieniu w/w ustawy turysta oznacza osobę, która podróżuje do innej miejscowości poza swoim stałym miejscem pobytu na okres nieprzekraczający 12 miesięcy, dla której celem podróży nie jest podjęcie stałej pracy w odwiedzanej miejscowości i która korzysta z noclegu przynajmniej przez jedną noc. Odwiedzający natomiast oznacza osobę, która podróżuje do innej miejscowości poza swoim stałym miejscem pobytu, dla której celem podróży nie jest podjęcie stałej pracy w odwiedzanej miejscowości oraz która nie korzysta z noclegu. Powyżej wskazana definicja jest zgodna z definicją usług dla bezpośredniej korzyści turysty, którą wprowadziła na swoje potrzeby ustawa o podatku od towarów i usług. Zgodnie z powyższą definicją, przez usługi świadczone dla bezpośredniej korzyści turysty rozumieć należy usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić jednoznacznie, iż dla potrzeb podatku od towarów i usług przez usługi turystyczne należy rozumieć usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie. Składnikiem usług turystycznych mogą być także nabyte dla bezpośredniej korzyści turysty towary (które są zdatne do użytku w postaci nieprzetworzonej) takie jak napoje czy też kanapki rozdawane turystom w trakcie wycieczki. Ponadto art. 3 pkt 2 ustawy o usługach turystycznych zawiera definicję imprezy turystycznej, zgodnie z którą przez imprezę turystyczną rozumie się co najmniej dwie usługi turystyczne tworzące jednolity program i objęte wspólną ceną, jeżeli usługi te obejmują nocleg lub trwają ponad 24 godziny albo jeżeli program przewiduje zmianę miejsca pobytu. Tym samym należy stwierdzić, iż z imprezą turystyczną mamy do czynienia, także jeżeli trwa ona poniżej 24 godzin i nie obejmuje noclegu, ale program przewiduje zmianę miejsca pobytu. Ze złożonego wniosku wynika, że Podatnik od biur turystycznych dokonuje zakupu usług turystyki (wczasy, kolonie, wycieczki kilkudniowe), który finansowany jest ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Zakup przedmiotowych usług dokumentowany jest fakturami i fakturami „VAT marża”. Z zakupionych usług korzystają za częściową odpłatnością pracownicy, a zatem Strona odpłatnie świadczy usługi turystyki na rzecz swoich pracowników, czyli dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 ww. ustawy. Mając na względzie stan faktyczny przedstawiony w przedmiotowym wniosku oraz wyżej powołane przepisy uznać należy, iż dla przekazywanych pracownikom za częściową odpłatnością usługi turystyki podstawą opodatkowania jest kwota marży, w rozumieniu art. 119 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zauważyć jednak należy, iż Strona wskazała, ze nie dolicza własnej marży do sprzedawanych pracownikom usług turystyki, a zatem nie wystąpi dodatnia różnica między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usług (pracownik), a ceną jej nabycia przez podatnika (Wnioskodawcę) od innych podatników (biur podróży). Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpi podstawa opodatkowania w rozumieniu ww. powołanego art. 119 ust. 2. W przypadku, bowiem gdy różnica między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną jej nabycia jest równa zeru lub jest ujemna brak jest podstawy opodatkowania dla świadczonej usługi. Wówczas usługa taka nie podlega wykazaniu w deklaracji VAT-7 dla podatku od towarów i usług. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.