IPPP2/443-1130/11-4/IZ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 27.09.2011 r. (data wpływu 28.09.2011 r.), uzupełnionym na wezwanie tut. Organu z dnia 12.12.2011 r., pismem z dnia 22.12.2011 r. (data wpływu 23.12.2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku dla montażu bram garażowych - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 28.09.2011 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług dotyczący stawki podatku dla montażu bram garażowych. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży m.in.. stolarki okiennej, stolarki drzwiowej (wewnętrznej zewnętrznej) oraz bram garażowych, a także wykonuje usługi montażu bram garażowych i innych akcesoriów stolarki drzwiowej i okiennej (którymi również handluje). Usługa montażu świadczona jest wyłącznie na rzecz podmiotów, które dokonały zakupu stolarki lub bramy garażowej od Spółki. Spółka w zakresie montażu stolarki (okiennej lub drzwiowej) czy bram garażowych korzysta z usług zewnętrznych podwykonawców (firm montażowych). Usługi budowlano-montażowe świadczone są przez Spółkę w lokalach mieszkalnych oraz w domach jednorodzinnych i wielorodzinnych. Wykonywane usługi budowlano- montażowe podlegają między innymi na montażu bram garażowych w budynkach mieszkalnych. Bramy garażowe montowane są w domach jednorodzinnych i wielorodzinnych, gdzie część garażowa łączy się z częścią mieszkalną przez wspólną ścianę boczną z wejściem do domu, lub garaż znajduje się w części podziemnej budynku i łączy się z częścią mieszkalną przez wspólny strop. Część garażowa w wyżej określonych budynkach stanowi integralną część domu, jest jego częścią składową. Spółka zawiera umowy z kontrahentami (Inwestorami, Generalnymi Wykonawcami) na wykonanie usługi tj. „wykonanie robót budowlano - montażowych, polegających na dostawie i montażu bram garażowych”. Na podstawie powyższej umowy następuje fakturowanie usługi w kwocie łącznej, jedną pozycją, bez wyodrębnienia montowanych towarów i montażu tych towarów. Roboty budowlano-montażowe realizowane są przez zewnętrznych podwykonawców (którym Spółka podzleca wykonanie samej usługi montażu). Podwykonawca wystawia Spółce faktury za wykonane usługi polegające na montażu bram garażowych w budynkach jednorodzinnych jak i wielorodzinnych. Na dzień dzisiejszy Spółka za usługę budowlano-montażową polegającą na dostawie i montażu bram garażowych w obiektach budownictwa mieszkaniowego nalicza 23% stawkę podatku VAT. Usług są wykonywane w garażach, które są częścią domu jednorodzinnego i wielorodzinnego. W uzupełnieniu do złożonego wniosku Strona wskazała, że powierzchnia użytkowa budynków mieszkalnych jednorodzinnych, w których Spółka montuje bramy garażowe nie przekracza 300m². Część garażowa w wyżej określonym budynku stanowi integralną część domu, jest jego częścią składową. Nadto Spółka wyjaśniła, że dokonuje montażu bram garażowych na etapie budowy budynków mieszkalnych. Roboty budowlano-montażowe realizowane są przy pomocy podwykonawców za zgodą Inwestora. Spółka zamawia u podwykonawcy montaż bram garażowych w budynkach jednorodzinnych i wielorodzinnych, gdzie część garażowa łączy się z częścią mieszkalną przez wspólną ścianę boczną z wejściem do domu lub garaż znajduje się w części podziemnej budynku i łączy się z częścią mieszkalną przez wspólny strop. Spółka dokonuje również montażu bram garażowych w ramach remontów czy modernizacji w istniejących lokalach użytkowych, stanowiących wyodrębnioną funkcjonalnie część budynku mieszkalnego np. w garażu, w którym znajdują się miejsca postojowe. Usługi montażu bram wykonywane przez Spółkę w ramach remontów czy modernizacji, na podstawie odrębnego zlecenia w istniejących lokalach użytkowych (tj. w garażu, w którym znajdują się miejsca postojowe), stanowiących wyodrębnioną funkcjonalnie część budynku mieszkalnego, objętego społecznym programem mieszkaniowym są opodatkowywane 23% stawką podatku VAT. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy Spółka postąpiła właściwie stosując stawkę podstawową (23%) dla podatku VAT wystawiając fakturę kontrahentowi (Inwestorowi, Generalnemu Wykonawcy) na usługę budowlano - montażową jaką była dostawa i montaż bramy garażowej? Zdaniem Spółki przedstawione stanowisko jest prawidłowe i zgodne z przepisami obowiązującego prawa podatkowego. Zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy o VAT obiektami budownictwa mieszkaniowego są budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskie Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11. W dziale tym mieszczą się trzy rodzaje budynków mieszkalnych: budynki mieszkalne jednorodzinne (PKOB 111) czyli samodzielne budynki takie jak: pawilony, wille, domki wypoczynkowe, leśniczówki, domy mieszkalne w gospodarstwach rolnych (bez budynków gospodarstw rolnych), rezydencje wiejskie, domy letnie itp., a także domy bliźniacze lub szeregowe, w których każde mieszkanie ma swoje własne wejście z poziomu gruntu,< budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe (PKOB 112) budynki zbiorowego zamieszkania (PKOB 123) czyli np. domy opieki społecznej, internaty bursy szkolne, domy studenckie, domy dziecka, domy dla bezdomnych, budynki mieszkalne na terenie koszar, zakładów karnych i poprawczych, aresztów śledczych, budynki rezydencji prezydenckich i biskupich. Dodatkowo należy, za zasadami statystycznymi PKOB podać, iż budynkiem mieszkalnym jest jedynie taki budynek, którego co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest według PKOB jako niemieszkalny, zgodnie z jego głównym przeznaczeniem. Z kolei „lokal użytkowy”, zgodnie z wydanym z upoważnienia ustawy - Prawo budowlane § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm), to jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym. Pojęcie „lokalu użytkowego” definiuje również ustawa z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali. Przepis art. 2 ust. 4 stanowi, że do lokalu nogą przynależeć jako jego część składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane „pomieszczeniami przynależnymi”. Zastosowanie 8% stawki VAT w budownictwie mieszkaniowym określają przepisy art. 41 ust. 12-12c ustawy o VAT, jak i § 7 rozporządzenia wykonawczego do ustawy o VAT. Przepisy te stanowią, iż zastosowanie stawki VAT 8% dla czynności takich jak: dostawa, remont, modernizacja, termomodernizacja, przebudowa, roboty budowlano-montażowe oraz roboty konserwacyjne, dotyczy jedynie „obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych”. W świetle powyższych uregulowań stwierdzić należy, iż garaże nie stanowią lokali mieszkalnych ani pomieszczenia pomocniczego służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych zatem powinny być traktowane jak lokale użytkowe. Co prawda co do zasady mogą przynależeć do lokalu mieszkalnego, jednak nie zmienia to ich funkcji jako pomieszczeń, które nie służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. z 2011 r. Dz. U. Nr 177, poz. 1054), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust.1 ww. ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). W myśl art. 8 ust. 1 cyt. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). W myśl przepisu art. 5a ww. ustawy towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów i usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Stosownie do treści art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zgodnie natomiast z art. 146a ustawy w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23 %; stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%. Stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, stosuje się – w myśl ust. 12 wskazanego artykułu – do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z ust. 12a tego artykułu, rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Zgodnie z art. 41 ust. 12b ustawy, do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2; lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2. W myśl ust. 12c powołanego artykułu, w przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej. Według art. 2 pkt 12 ustawy, przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w PKOB w dziale 11. Jak wynika z ww. art. 2 pkt 12, ustawa o podatku od towarów i usług odwołuje się do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, która stanowi usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych. Zatem, dla celów podatku od towarów i usług stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), stanowiącego usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych. Zgodnie z ww. rozporządzeniem, w dziale 11 mieszczą się budynki mieszkalne. Dział ten obejmuje grupy budynków: 111 - mieszkalnych jednorodzinnych, 112 - o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe, 113 - zbiorowego zamieszkania. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęć: budowa, remont modernizacja, termomodernizacja oraz przebudowa, dlatego też w tym zakresie należy odwołać się do przepisów innych niż podatkowe. Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Z kolei zgodnie z pkt 7a tego artykuł przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (…). Natomiast definicję remontu zawarto w pkt 8 tego artykułu. Zgodnie z jego brzmieniem przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych, polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Modernizacja oznacza unowocześnienie, uwspółcześnienie produktu, trwałe ulepszenie np. istniejącego obiektu budowlanego prowadzące do zwiększenia jego wartości użytkowej. (Ustawodawca zatem wyraźnie wskazał, iż w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. opodatkowaniu stawką w wysokości 8% podlega budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja lub przebudowa obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, z wyłączeniem lokali użytkowych, a więc m. in. do budynków mieszkalnych stałego zamieszkania sklasyfikowanych w PKOB w dziale 11, przy uwzględnieniu kryterium powierzchni użytkowej, o której mowa w art. 41 ust. 12b ustawy, oraz do lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12. Z uwagi na fakt, iż przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęć: lokal mieszkalny i lokal użytkowy, należy posiłkować się w tym zakresie przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). W myśl art. 2 ust. 2 tej ustawy, samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Ponadto ust. 4 powołanego artykułu stanowi, iż do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnice, strych, komórka, garaż, zwane dalej „pomieszczeniami przynależnymi”. Treść powyższych przepisów wskazuje na wyraźne rozróżnienie pomiędzy pomieszczeniami pomocniczymi, które związane są z izbą lub zespołem izb przeznaczonych na pobyt stały w sposób funkcjonalny, polegający na wykorzystaniu całej przestrzeni bezpośrednio dla zaspakajania mieszkaniowych potrzeb ludzi, a pomieszczeniami przynależnymi, które chociaż w sensie prawnym stanowią część lokalu mieszkalnego, jednak w sensie funkcjonalnym służą do zaspokajania innych niż mieszkaniowe potrzeb ludzi. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na definicję pojęcia „lokal użytkowy” zawartą w § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, pod pojęciem lokalu użytkowego należy rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym. Pod pojęciem pomieszczenia technicznego - zgodnie z pkt 12 wskazanego wyżej paragrafu - należy rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku, natomiast przez pomieszczenie gospodarcze - pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych (§ 3 pkt 13 cyt. rozporządzenia). Na podstawie powyższych uregulowań można stwierdzić, że kondygnacja budynku mieszkalnego, w której znajdują się konkretne garaże lub miejsca postojowe, nie mieści się ani w pojęciu pomieszczenia technicznego, ani pomieszczenia gospodarczego, w związku z czym stanowi lokal użytkowy. Natomiast piwnice, komórki, składziki, które co do zasady mogą przynależeć do lokalu mieszkalnego, nie powinny być traktowane jako lokal użytkowy, gdyż stanowią pomieszczenie gospodarcze lokalu mieszkalnego służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, dla przechowywania materiałów, przedmiotów, opału lub produktów żywnościowych użytkowników lokalu. W świetle powyższych uregulowań stwierdzić należy, iż garaże nie stanowią lokali mieszkalnych ani pomieszczenia pomocniczego służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych zatem powinny być traktowane jak lokale użytkowe. Co prawda, co do zasady mogą przynależeć do lokalu mieszkalnego, jednak nie zmienia to ich funkcji jako pomieszczeń, które nie służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Jako wyjątek od tej zasady należy potraktować garaż znajdujący się w budynku mieszkalnym jednorodzinnym. Należy zauważyć, iż dom jednorodzinny (budynek mieszkalny jednorodzinny) zgodnie z przepisami ww. ustawy Prawo budowlane to budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość. Zgodnie z PKOB grupa 111 – klasa 1110 obejmuje budynki mieszkalne jednorodzinne, w tym samodzielne budynki oraz domy bliźniacze lub szeregowe, w których każde mieszkanie ma swoje własne wejście z poziomu gruntu. Jeżeli więc w bryle budynku mieszkalnego jednorodzinnego mieści się garaż, to mamy do czynienia z obiektem stanowiącym jeden niepodzielny budynek (jedną bryłę architektoniczną). Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Strona prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży m.in.. stolarki okiennej, stolarki drzwiowej (wewnętrznej zewnętrznej) oraz bram garażowych, a także wykonuje usługi montażu bram garażowych i innych akcesoriów stolarki drzwiowej i okiennej (którymi również handluje). Usługa montażu świadczona jest wyłącznie na rzecz podmiotów, które dokonały zakupu stolarki lub bramy garażowej od Spółki. Spółka w zakresie montażu stolarki (okiennej lub drzwiowej) czy bram garażowych korzysta z usług zewnętrznych podwykonawców (firm montażowych). Wykonywanie usługi budowlano-montażowej polega między innymi na montażu bram garażowych w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa nie przekracza 300 m² i wielorodzinnych. Spółka zawiera umowy z kontrahentami (Inwestorami, Generalnymi Wykonawcami) na wykonanie usługi tj. „wykonanie robót budowlano – montażowych, polegających na dostawie i montażu bram garażowych”. Na podstawie powyższej umowy następuje fakturowanie usługi w kwocie łącznej, jedną pozycją, bez wyodrębnienia montowanych towarów i montażu tych towarów. Spółka wyjaśniła, że dokonuje montażu bram garażowych na etapie budowy budynków mieszkalnych, jak również dokonuje montażu bram garażowych w ramach remontów czy modernizacji w istniejących lokalach użytkowych, stanowiących wyodrębnioną funkcjonalnie część budynku mieszkalnego np. w garażu, w którym znajdują się miejsca postojowe. Usługi montażu bram wykonywane przez Spółkę w ramach remontów czy modernizacji, na podstawie odrębnego zlecenia w istniejących lokalach użytkowych (tj. w garażu, w którym znajdują się miejsca postojowe), stanowiących wyodrębnioną funkcjonalnie część budynku mieszkalnego. Odnosząc zatem wskazane regulacje prawne do opisanego stanu faktycznego stwierdzić należy, iż w przypadku, gdy montaż bram garażowych dokonywany jest na etapie budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych i wielorodzinnych (jako całości), zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, wówczas zastosowanie znajduje stawka 8% do tych usług, zgodnie z art. 41 ust. 2 w związku z art. 146a pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Na etapie budowy obiektu trudno bowiem mówić o wyodrębnionych (poszczególnych) lokalach (np. użytkowych). Stawka preferencyjna ma zastosowanie również do montażu bram garażowych, na podstawie odrębnego zlecenia, w ramach remontów czy modernizacji w garażach stanowiących integralną część budynku mieszkalnego jednorodzinnego (garaż umiejscowiony jest w bryle budynku stanowiąc z nim jeden obiekt). Natomiast usługi montażu bram wykonywane przez Pana w ramach remontów czy modernizacji, na podstawie odrębnego zlecenia, w garażach znajdujących się w podziemnej części budynku wielomieszkaniowego, stanowiących wyodrębnioną funkcjonalnie część budynku mieszkalnego, objętego społecznym programem mieszkaniowym należy opodatkować według 23% stawki podatku. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy odnośnie zastosowania 23% stawki podatku dla usługi budowlano-montażowej polegającej na montażu bramy garażowej uznać należy za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.