ITPB1/4511-1202/15/PSZ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) oraz § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 11 grudnia 2015 r. uzupełnionym pismem z dnia 17 lutego 2016 r. (data wpływu 23 lutego 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych uzyskania bonifikaty przy nabyciu mieszkania od spółdzielni mieszkaniowej – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 11 grudnia 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych uzyskania bonifikaty przy nabyciu mieszkania od spółdzielni mieszkaniowej. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 17 lutego 2016 r. (data wpływu 23 lutego 2016 r.). We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. W dniu 29 maja 2015 r. zawarta została aktem notarialnym umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu i sprzedaży lokalu. Na podstawie powyższej umowy strony ustanowiły odrębną własność lokalu mieszkalnego a Spółdzielnia Mieszkaniowa sprzedała Wnioskodawczyni przedmiotowy lokal mieszkalny za cenę 15% wartości rynkowej, czyli za cenę 16.026 zł. Wartość lokalu ustalona przez rzeczoznawcę majątkowego wynosi 106.840 zł. Przy wykupie mieszkania zastosowano 85% bonifikatę, zgodną z uchwałą Walnego Zgromadzenia Członków Spółdzielni z dnia 25 czerwca 2009 r. W mieszkaniu zamieszkiwała Pani z mężem. Oboje małżonkowie byli członkami Spółdzielni Mieszkaniowej i przysługiwało im prawo pierwokupu. Po śmierci męża w roku 2015 Wnioskodawczyni została jedynym najemcą. W tej sytuacji prawo pierwokupu przysługiwało Wnioskodawczyni. Zgodnie ze statutem Spółdzielni, jej członkom przysługiwało prawo pierwokupu i z tego prawa Wnioskodawczyni skorzystała. Złożony przez Wnioskodawczynię wniosek do Spółdzielni Mieszkaniowej o wykupienie mieszkania został rozpatrzony pozytywnie. Do dnia 28 lutego 2016 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa zamierza wystawić Wnioskodawczyni informację o wypłaconym stypendium, o przychodach z innych źródeł oraz o niektórych dochodach z kapitałów pieniężnych PIT-8C. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania. Czy bonifikata udzielona Wnioskodawczyni przy wykupie lokalu mieszkalnego stanowi przychód, o którym mowa w art. 10 lub art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Czy Wnioskodawczyni zobowiązana będzie do opłacenia podatku od udzielonej bonifikaty? Zdaniem Wnioskodawczyni, udzielona przez Spółdzielnię Mieszkaniową 85% bonifikata od wartości rynkowej wykupionego lokalu mieszkalnego jest Jej prawem i przywilejem, z którego skorzystała. Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. To Spółdzielnia Mieszkaniowa uzyskała przychód zbywając w dniu 29 maja 2015 r. przedmiotowy lokal za kwotę 16.026 zł. Wnioskodawczyni nie zbywała, lecz nabywała rzeczoną nieruchomość, tym samym Wnioskodawczyni uważa, że przychód powstał po stronie zbywającego, czyli Spółdzielni Mieszkaniowej. Zgodnie z brzmieniem art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako przychody z „innych źródeł” nie wymieniono bonifikaty. Bonifikata nie jest nieodpłatnym świadczeniem, ponieważ wykup lokalu mieszkalnego miał charakter odpłatnej czynności prawnej – za cenę 16.026 zł. Bonifikata nie mieści się w katalogu przychodów określonych w art. 12-14 i 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz nie mieści się w katalogu przychodów określonych w art. 20 ust. 1 ustawy. W ocenie Wnioskodawczyni brak jest podstaw do naliczenia i uiszczenia podatku dochodowego. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361, ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c tej ustawy oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Przepis art. 11 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Przepis art. 10 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W pkt 9 tego artykułu wymienione zostały inne źródła. W myśl art. 20 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” zawarta w art. 20 ust. 1 ww. ustawy definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić zatem w przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. „Pojęcie „nieodpłatnego świadczenia”, użyte w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jak również w art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 pkt 68 ustawy nie zostało zdefiniowane w tej ustawie ale ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko świadczenie w cywilistycznym znaczeniu (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony - art. 353 k.c.), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy (por. uchwała NSA z 18 listopada 2002 r. sygn. FPS 9/02, uchwała NSA z 16 października 2006 r. sygn. II FPS 1/6, uchwała NSA z 24 maja 2010 r. sygn. II FPS 1/10). (…) Należy przytoczyć również wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. K 7/13 w którym orzekł że: art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 w związku z art. 11 ust. 2-2b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, rozumiane w ten sposób, że "inne nieodpłatne świadczenie" oznacza wyłącznie przysporzenie majątkowe o indywidualnie określonej wartości, otrzymane przez pracownika, są zgodne z art. 2 w związku z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że podstawowym kryterium, które powinno być stosowane przy ustalaniu, czy dane świadczenie nieodpłatne pracodawcy stanowiło przychód ze stosunku pracy, jest wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia, czy to w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej, czy to w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku” (taką definicję zawarto w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1138/13). Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia bonifikaty, rabatu. Słownik wyrazów obcych Kopalińskiego definiuje pojęcie – bonifikata, rabat, opust, upust, jako zniżkę ceny dóbr lub usług, przyznawaną przez sprzedającego (wykonawcę usługi) po dokonaniu transakcji. W praktyce udzielenie bonifikaty polega więc na obniżeniu ceny zakupu usług lub towarów. Z treści wniosku wynika, że w dniu 29 maja 2015 r. zawarta została aktem notarialnym umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu i sprzedaży lokalu. Na podstawie powyższej umowy strony ustanowiły odrębną własność lokalu mieszkalnego a Spółdzielnia Mieszkaniowa sprzedała Wnioskodawczyni przedmiotowy lokal mieszkalny za cenę 15% wartości rynkowej, czyli za cenę 16.026 zł. Wartość lokalu ustalona przez rzeczoznawcę majątkowego wynosi 106.840 zł. Przy wykupie mieszkania zastosowano 85% bonifikatę, zgodną z uchwałą Walnego Zgromadzenia Członków Spółdzielni z dnia 25 czerwca 2009 r. W mieszkaniu zamieszkiwała Pani z mężem. Oboje małżonkowie byli członkami Spółdzielni Mieszkaniowej i przysługiwało im prawo pierwokupu. Po śmierci męża w roku 2015 Wnioskodawczyni została jedynym najemcą. W tej sytuacji prawo pierwokupu przysługiwało Wnioskodawczyni. Zgodnie ze statutem Spółdzielni, jej członkom przysługiwało prawo pierwokupu i z tego prawa Wnioskodawczyni skorzystała. Złożony przez Wnioskodawczynię wniosek do Spółdzielni Mieszkaniowej o wykupienie mieszkania został rozpatrzony pozytywnie. Do dnia 28 lutego 2016 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa zamierza wystawić Wnioskodawczyni informację o wypłaconym stypendium, o przychodach z innych źródeł oraz o niektórych dochodach z kapitałów pieniężnych PIT-8C. Przenosząc zatem powyższe ustalenia na grunt rozpatrywanej sprawy podkreślić należy, że nabywając lokal mieszkalny Wnioskodawczyni osiągnie korzyść finansową w postaci udzielonej przez Spółdzielnię bonifikaty, co będzie skutkować powstaniem przychodu podatkowego. Wnioskodawczyni otrzymała bowiem bonifikatę jako członek Spółdzielni Mieszkaniowej i jednocześnie najemca, któremu przysługiwało prawo pierwokupu. Bonifikata dotyczy zatem konkretnej osoby, a nie wszystkich potencjalnych osób, które mogą wystąpić o ustanowienie własności lokalu i sprzedaż lokalu. Wnioskodawczyni uzyskała więc konkretne przysporzenie w postaci zaoszczędzenia wydatku, który musiałaby ponieść, gdyby nabyła lokal po cenie bez bonifikaty. Odbyło to się kosztem Spółdzielni Mieszkaniowej, która na rzecz Wnioskodawczyni zrezygnowała z części ustalonej ceny za mieszkanie. Uzyskany przez Wnioskodawczynię przychód stanowi świadczenie, którego nie zawiera katalog zwolnień przedmiotowych, tj. art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania. Mając na uwadze powyższe uznać należy, iż udzielona bonifikata stanowić będzie dla Wnioskodawczyni przychód z innych źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym u Wnioskodawczyni powstanie dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.