ITPB2/4511-303/16/TJ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015, poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 21 marca 2016 r. (data wpływu 23 marca 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia wysokości przychodów – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 23 marca 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie wysokości ustalenia przychodów. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni wykonuje usługi badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Zgodnie z § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców z dnia 17 lipca 2014 r. opłata za badania lekarskie wynosi 200 zł. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy pobierając opłatę poniżej 200 zł za badanie lekarskie osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami należy zapłacić podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty wskazanej w rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców, tj. 200 zł? Wnioskodawczyni uważa, że pobranie opłaty poniżej 200 zł za badanie lekarskie osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami nie powinno skutkować obowiązkiem naliczenia podatku dochodowego w wyższej kwocie niż uzyskane przychody (pomniejszone o koszty uzyskania przychodu) tylko ze względu na określenie stałej opłaty przez Ministra Zdrowia. Jej zdaniem żaden przepis ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wskazuje na określenie przychodu tego tytułu usług stosownie do wartości wskazanych w innych przepisach. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Ustęp 2 tego przepisu stanowi natomiast, że dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Z art. 14 ust. 1 ww. ustawy wynika, że za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Z analizy zacytowanego art. 14 ust. 1 wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą podlegają kwoty należne, chociażby nie zostały faktycznie otrzymane. W przepisach podatkowych brak jest definicji pojęcia „kwota należna” co oznacza, że przy jego interpretacji odwołać się należy do zasad wykładni językowej, a więc nadać mu takie znaczenie, jakie wynika z jego potocznego rozumienia. Uznać więc należy, że „należny” to przysługujący, należący się komuś. Z kolei czasownik należeć się oznacza tyle, co przysługiwać komuś, stanowić dług, powinność, zapłatę. Kwoty należne są to więc te przychody, które wynikają ze źródła przychodów, jakie stanowi działalność gospodarcza i które w następstwie prowadzenia tej działalności stają się wymagalną wierzytelnością, choćby faktycznie środków z tego tytułu jeszcze nie uzyskano. Z powyższego wywieść można, że pojęciu kwoty należnej najbardziej odpowiada określenie długu (pieniężnego). Zatem kwota należna powstaje wówczas, gdy po stronie dłużnika powstaje obowiązek świadczenia. Oznacza to, że powstanie przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej będzie zasadniczo zależało od istnienia wierzytelności w stosunku do drugiej strony (kontrahenta) o spełnienie świadczenia (najczęściej pieniężnego) – druga strona musi być zatem zobowiązana do spełnienia danego świadczenia wobec podatnika (posiadać wobec niego dług). Jednocześnie, jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, wierzytelność ta powinna być wymagalna (kwota jest należna, gdy podatnik może skutecznie dochodzić spełnienia świadczenia przez kontrahenta). Z treści wniosku wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni wykonuje usługi badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Zgodnie z § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców z dnia 17 lipca 2014 r. opłata za badania lekarskie wynosi 200 zł. W świetle zacytowanych przepisów, mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego uznać należy, że przychodem Wnioskodawczyni z działalności gospodarczej będzie kwota na jaką Wnioskodawczyni wycenia świadczone przez siebie usługi polegające na przeprowadzaniu badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (ustalona przez Wnioskodawczynię cena badania). To właśnie zapłaty tej kwoty, a nie wynikającej z rozporządzenia Ministra Zdrowia Wnioskodawczyni po wykonaniu usługi świadczonej w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, może skutecznie dochodzić. Tym samym to ta kwota, a nie określona w rozporządzeniu Ministra Zdrowia spełnia warunki do uznania jej za należną w rozumieniu art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowiącą przychód Wnioskodawczyni z pozarolniczej działalności gospodarczej. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.