ITPB2/4511-691/15/MU

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015, poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku złożonym w dniu 24 czerwca 2015 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych udostępnienia pracownikom środków ochrony – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 24 czerwca 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej m. in. podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie doliczenia do przychodu pracowników, wartości przekazanych do nieodpłatnego używania środków ochrony. We wniosku tym przedstawiono następujące stan faktyczny. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT, zatrudniającym znaczną ilość pracowników w oparciu o umowy o pracę. Wnioskodawca w dniu 23 lutego 1988 r. zawarł zakładowy układ zbiorowy pracy, do którego załącznik nr 4 stanowi zakładowa tabela norm ochron osobistych, odzieży roboczej i obuwia roboczego. Układem zostały objęte wszystkie osoby pracujące u Wnioskodawcy na podstawie umowy o pracę. We wskazanym poniżej załączniku ustalone zostały obowiązujące u Wnioskodawcy zasady przydziału oraz gospodarowania odzieżą i obuwiem roboczym oraz środkami ochrony indywidualnej. Tabela przewiduje m. in. następujące zasady dotyczące środków ochrony: Środki ochrony stanowią własność Spółki i są wydawane pracownikom nieodpłatnie, w dniu przystąpienia pracownika do pracy. W przypadku ustania stosunku pracowniczego pracownik zobowiązany jest do zwrotu otrzymanych środków ochrony, obowiązek zwrotu środków ochrony nie wystąpi w przypadku przejścia pracownika na emeryturę, rentę lub w przypadku zgonu pracownika. Środki ochrony mogą być używane poza miejscem pracy tylko w czasie dojścia do pracy i powrotu z pracy w razie, gdy praca wykonywana jest w terenie. Pracownik nie może być dopuszczony do pracy, w sytuacji gdy nie posiada w danym momencie środków ochrony przewidzianych dla danego stanowiska pracy. Środków ochrony nie wydaje się pracownikom oddelegowanym do świadczenia pracy na stanowiskach nie wskazanych w tabelach. W przypadku gdy Spółka nie jest w posiadaniu środków ochrony pasujących rozmiarem dla pracownika, dopuszcza się indywidualny zakup przez pracownika na rzecz Spółki, przewidzianych w tabeli środków ochrony, za zwrotem kosztów w wysokości przewidzianej dla danych środków ochrony. W sytuacji wystąpienia trudności w zakupie ustalonych w tabeli wzorów środków ochrony lub uznania przez Spółkę, że na określonych stanowiskach pracy przydatne będą inne wzory lub przedmioty podobne do tych określonych w tabeli, Spółka jest uprawniona do wyposażenia pracownika w odpowiednie przedmioty zamienne, pod warunkiem że koszty zamiennych przedmiotów będą kształtować się w granicach kosztów liczonych w skali rocznej dla danego stanowiska pracy. Tabela przewiduje normatywny okres używalności środków ochrony (okres amortyzacji). W przypadku wcześniejszego zużycia, zniszczenia lub utraty środków ochrony, pracownikowi wydawane są nowe środki ochrony. Jeżeli okoliczności opisane powyżej zaistnieją z winy pracownika, jest on zobowiązany do zwrotu części wartości danego środka ochrony, proporcjonalnie do pozostałego okresu amortyzacji. Okres amortyzacji ulega odpowiedniemu wydłużeniu w przypadku dłuższej niż 30 dni nieobecności pracownika, jak również w niepełnym wymiarze czasu pracy. Spółka wypłaca pracownikom ekwiwalent pieniężny za czyszczenie (pranie) przekazanych do stałego używania środków ochrony. Tabela przewiduje następujące grupy pracowników, którym przysługują określone środki ochrony: Geodeta, gospodarz obiektów, hydrograf, inspektor specjalista ds. nadzoru, inspektor techniczny, inspektor ds. majątku, inspektor awaryjny, inspektor ds. BHP, mistrz, pracownik terenowy działu gospodarczego, specjalista ds. przygotowania produkcji - pracownikom zatrudnionym na tych stanowiskach przysługują zgodnie z tabelą: obuwie (półbuty skórzane lub gumowe, botki ocieplane, kalosze), kurtka ocieplana, rękawice, kurtka przeciwdeszczowa, kask ochronny. Kierowca samochodu nieosobowego (ciągnika), elektryk, hydraulik, konserwator, ślusarz-mechanik, ślusarz-spawacz, stolarz, robotnik gospodarczy – pracownikom zatrudnionym na tych stanowiskach przysługują zgodnie z tabelą: obuwie (botki ocieplane, półbuty skórzane lub gumowe), czapka typu bejsbolówka, czapka zimowa, kombinezon roboczy lub ubranie robocze, kalesony, koszulki bawełniane (T-shirt), koszule flanelowe, kurtka ocieplana, kurtka przeciwdeszczowa, rękawice, kask ochronny. Dodatkowo pracownik zatrudniony na stanowisku spawacza otrzymuje okulary spawalnicze lub tarczę spawalniczą, rękawice skórzane z mankietem, fartuch skórzany spawalniczy. Pracownik zatrudniony na stanowisku stolarza otrzymuje ochronnik słuchu, pracownik zatrudniony na stanowisku kierowcy ciągnika okulary przeciwsłoneczne, a pracownik zatrudniony na stanowisku robotnika gospodarczego otrzymuje kalosze. Kierowca samochodu osobowego (mikrobusu) – pracownikom zatrudnionym na tym samym stanowisku przysługują zgodnie z tabelą: obuwie (botki ocieplane, półbuty skórzane lub gumowe), garnitur, koszule wyjściowe, krawat, kurtka ocieplana, kurtka przeciwdeszczowa, okulary przeciwsłoneczne. Goniec- pracownikom zatrudnionym na tym stanowisku przysługują zgodnie z tabelą: obuwie (botki ocieplane, półbuty skórzane lub gumowe), kurtka ocieplana, rękawice, płaszcz przeciwdeszczowy. Obsługa powielarni- pracownikom zatrudnionym na tym stanowisku przysługują zgodnie z tabelą: półbuty oraz ubranie robocze lub fartuch ochronny. Obsługa archiwum- pracownikom zatrudnionym na tym stanowisku przysługują zgodne z tabelą: fartuch roboczy, pantofle profilaktyczne, maseczka ochronna. Pracownik obsługi magazynu i zaopatrzenia - pracownikom zatrudnionym na tym stanowisku przysługują zgodnie z tabelą: obuwie (botki ocieplane, półbuty skórzane lub gumowe), fartuch ochronny lub ubranie robocze, kurtka ocieplana, kurtka przeciwdeszczowa, kamizelka ciepłochronna, rękawice. Wnioskodawca dokonuje zakupu środków ochrony w postaci kurtek ocieplanych, kurtek lub płaszczy przeciwdeszczowych, na których będzie nadrukowane logo lub nazwa Wnioskodawcy. W przypadku garniturów, koszul wyjściowych i krawatów, Wnioskodawca po dokonaniu zakupu we własnym zakresie lub zakupu przez pracowników za refundacją kosztów, wskazanych środków ochrony zleci podmiotowi zewnętrznemu nadrukowanie lub wszycie logo lub nazwy Wnioskodawcy na tych środkach ochrony. Wszystkie środki ochrony są zgodne z normami polskimi. W miarę możliwości, Wnioskodawca nabywa jednolite kolorystycznie lub identyczne rodzaje określonych środków ochrony w celu zapewnienia jednolitego ubioru dla danych grup stanowisk pracy. Pracownicy Wnioskodawcy wykonują swoje obowiązki na terenie portu, w zależności od zajmowanego stanowiska pracy, w terenie otwartym, w pomieszczeniach biurowych, pomieszczeniach magazynowych, warsztatach oraz w innych miejscach, powoduje to narażenie pracowników na czynniki zagrażające zdrowiu, przy czym pracowników nie można zabezpieczyć środkami ochrony zbiorowej. Dodatkowo, podczas wykonywania obowiązków służbowych, pracownicy są narażeni na znaczne zabrudzenie lub zniszczenie swoich prywatnych ubrań. W związku z powyższym opisem w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zadano następujące pytanie. Czy Wnioskodawca powinien doliczyć do przychodu pracowników, wartość przekazanych do nieodpłatnego używania środków ochrony? Zdaniem Wnioskodawcy w opisanym stanie faktycznym, u pracownika nie powstanie przychód z tytułu nieodpłatnego przekazania środków ochrony. Taki wniosek płynie przede wszystkim z faktu, że zgodnie z postanowieniami układu, właścicielem środków ochrony pozostaje Wnioskodawca, a pracownik w sytuacji ustania stosunku pracowniczego, ma co do zasady obowiązek zwrotu przydzielonych mu środków ochrony, a także z postanowień dotyczących konieczności zwrotu przez pracownika „niezamortyzowanej wartości” przydzielonych środków ochrony, które uległy zniszczeniu z winy pracownika. Postanowienia układu wskazują również że środki ochrony mogą być używane poza miejscem pracy tylko w czasie dojścia do pracy i powrotu z pracy w razie, gdy praca wykonywana jest w terenie. Zapis ten powoduje, że pracownik nie może używać przekazanych mu środków ochrony do celów prywatnych - pracownik nie otrzymuje ich bowiem na własność, a co więcej, nie może środków ochrony używać poza terenem, na którym świadczy pracę (poza drogą do pracy oraz z pracy do domu). Opatrzenie wskazanych w stanie faktycznym środków ochrony logo lub nazwą Wnioskodawcy dodatkowo minimalizuje możliwość wykorzystania środków ochrony do celów prywatnych pracownika, a także pełni funkcję promocyjną dla Wnioskodawcy, gdyż wybrane grupy pracowników mają kontakt z obecnymi lub potencjalnymi klientami lub kontrahentami Wnioskodawcy. Z tych względów, nie można mówić o powstaniu przychodu u pracownika ponieważ nie uzyskuje on żadnego przysporzenia majątkowego, które mogłoby zostać określone mianem nieodpłatnego świadczenia. Wnioskodawca wskazuje, że takie podejście potwierdzają również interpretacje organów podatkowych – przykładowo powołuje interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 16 lipca 2014 r. nr IBPBII/1/415-305/14/MCZ, w której Dyrektor stwierdził, że: „zauważyć należy, iż aby wartość określonego świadczenia korzystała ze zwolnienia z opodatkowania, świadczenie to musi stanowić przychód podatkowy. Skoro jednak jak wskazuje wnioskodawca ubrania służbowe będą jedynie udostępniane pracownikom do używania na okres 6 miesięcy, a potem będą zwracane do wnioskodawcy lub odsprzedawane pracownikom, a więc w okresie korzystania z ww. ubiorów służbowych nie będą własnością pracowników lecz będą stanowić własność wnioskodawcy - przekazanie tej odzieży pracownikom do używania nie może generować u nich przychodu”. Jednakże, nawet w przypadku uznania, że przychód u pracowników Wnioskodawcy, którym zostały przekazane środki ochrony powstaje, to zdaniem Wnioskodawcy, będzie on korzystał ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem, wolna od podatku dochodowego jest wartość ubioru służbowego (umundurowania), jeżeli jego używanie należy do obowiązków pracownika, lub ekwiwalentu pieniężnego za ten ubiór. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego wniosku, zostały spełnione wszystkie przesłanki przewidziane przez art. 21 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie bowiem z postanowieniami układu, pracownicy Wnioskodawcy są zobligowani do noszenia w trakcie wykonywania swoich obowiązków środków ochrony przekazanych im przez pracodawcę i nie mogą zostać dopuszczeni do pracy bez tych środków. Z całą pewnością, odzież zaliczoną do środków ochrony należy uznać za ubiór służbowy (są to przedmioty zakupione przez Wnioskodawcę, dobrane w sposób jednolity dla wszystkich pracowników), a jego używanie, w myśl przepisów układu, jest obowiązkowe. Oznaczenie zewnętrznych części ubioru stanowiących środki ochrony wskazane w stanie faktycznym wniosku, logo lub nazwą Wnioskodawcy, podkreśla służbowy charakter środków ochrony. Tym samym, ewentualny przychód z tytułu nieodpłatnego przekazania przez Wnioskodawcę środków ochrony dla pracowników, będzie zwolniony od podatku dochodowego. Podobne stanowisko zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji indywidualnej z dnia 8 maja 2012 r., nr ITPB2/415-246/11/12-S/IB. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami z zastrzeżeniem art. 14−15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. Stosownie zaś do pkt 9 tegoż artykułu źródłem przychodów są również inne źródła. W świetle przepisów art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wskazane kategorie przychodów zostały wymienione jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysposobienia majątkowego, mającym swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Według art. 12 ust. 3 omawianej ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2 – 2b. Z treści art. 11 ust. 2 ww. ustawy wynika, iż wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania. Natomiast na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy. Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, iż w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie to rodzić podatkowy obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie natomiast z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładem pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca zatrudnia znaczną ilość pracowników w oparciu o umowy o pracę. Zawarł także zakładowy układ zbiorowy pracy, do którego załącznik nr 4 stanowi zakładowa tabela norm ochron osobistych, odzieży roboczej i obuwia roboczego. Pracownicy Wnioskodawcy wykonują bowiem swoje obowiązki na terenie portu, w zależności od zajmowanego stanowiska pracy, w terenie otwartym, w pomieszczeniach biurowych, pomieszczeniach magazynowych, warsztatach oraz w innych miejscach, powoduje to narażenie pracowników na czynniki zagrażające zdrowiu, przy czym pracowników nie można zabezpieczyć środkami ochrony zbiorowej. Dodatkowo, podczas wykonywania obowiązków służbowych, pracownicy są narażeni na znaczne zabrudzenie lub zniszczenie swoich prywatnych ubrań. Układem zostały objęte wszystkie osoby pracujące u Wnioskodawcy na podstawie umowy o pracę. We wskazanym załączniku ustalone zostały obowiązujące u Wnioskodawcy zasady przydziału oraz gospodarowania odzieżą i obuwiem roboczym oraz środkami ochrony indywidualnej. Wnioskodawca dokonuje zakupu środków ochrony w postaci kurtek ocieplanych, kurtek lub płaszczy przeciwdeszczowych, na których będzie nadrukowane logo lub nazwa Wnioskodawcy. W przypadku garniturów, koszul wyjściowych i krawatów, Wnioskodawca po dokonaniu zakupu we własnym zakresie lub zakupu przez pracowników za refundacją kosztów, wskazanych środków ochrony zleci podmiotowi zewnętrznemu nadrukowanie lub wszycie logo lub nazwy Wnioskodawcy na tych środkach ochrony. Wszystkie środki ochrony są zgodne z normami polskimi. W miarę możliwości, Wnioskodawca nabywa jednolite kolorystycznie lub identyczne rodzaje określonych środków ochrony w celu zapewnienia jednolitego ubioru dla danych grup stanowisk pracy. Środki ochrony stanowią własność Wnioskodawcy i są wydawane pracownikom nieodpłatnie, w dniu przystąpienia pracownika do pracy. W przypadku ustania stosunku pracowniczego pracownik zobowiązany jest do zwrotu otrzymanych środków ochrony, obowiązek zwrotu środków ochrony nie wystąpi w przypadku przejścia pracownika na emeryturę, rentę lub w przypadku zgonu pracownika. Środki ochrony mogą być używane poza miejscem pracy tylko w czasie dojścia do pracy i powrotu z pracy w razie, gdy praca wykonywana jest w terenie. Pracownik nie może być dopuszczony do pracy, w sytuacji gdy nie posiada w danym momencie środków ochrony przewidzianych dla danego stanowiska pracy. Środków ochrony nie wydaje się pracownikom oddelegowanym do świadczenia pracy na stanowiskach nie wskazanych w tabelach. W przypadku gdy Wnioskodawca nie jest w posiadaniu środków ochrony pasujących rozmiarem dla pracownika, dopuszcza się indywidualny zakup przez pracownika na rzecz Wnioskodawcy, przewidzianych w tabeli środków ochrony, za zwrotem kosztów w wysokości przewidzianej dla danych środków ochrony. Mając na uwadze tak przedstawione okoliczności faktyczne oraz zacytowane przepisy prawa stwierdzić należy, że skoro opisane we wniosku środki ochrony będą stanowiły własność Wnioskodawcy i będą one jedynie udostępniane pracownikom do używania i to tylko w czasie wykonywania obowiązków służbowych (pracowniczych) to pracownicy nie uzyskają trwałego przysporzenia w swoich majątkach, które mogłoby powodować powstanie przychodu ze stosunku pracy podlegającego opodatkowaniu. Świadczenie takie jest bowiem obojętne podatkowo dla pracowników. Wnioskodawca nie ma więc obowiązku doliczyć wartości przekazanych na rzecz pracowników środków ochrony opisanych we wniosku do przychodów pracowników. Z tego też względu rozpatrywanie w opisanej sytuacji warunków zastosowania zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest bezprzedmiotowe. Zwolnienie to – wobec braku powstania przychodu – nie może bowiem znaleźć zastosowania. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.